Super Extra Gravity

2012-02-12T15:23:00.000-08:00

Bazen çok sevdiğin bir insan üzülüyor ve hiç bir şey gelmiyor elinden.

2012-01-13T19:40:00.001-08:00

Bazen çok kalabalığım işte, aklım yani, aklımın bulunduğu kafam yani.

Sizden kaçmak için gelmiştim aslında buraya, burası derken, geçmiş zaman eki kullanmak istedim biraz fakat saçma olurdu.

Sonra neden sizden kaçmak istediğimi unuttum, kendime bir takım sebepler bulmaya çalıştım, neden sizden kaçmak istiyor olabilirdim ki? Beni ne yönünüzle rahatsız ediyor olabilirdiniz ki? Ben bulmuşumdur bir şeyler, gene takılmışımdır olmayan yanlarınıza, mükemmel bir sebep yaratmışımdır her zaman olduğu gibi tabii ki.

Sonra, sonra tüm suçu sana attım. Onların çok masum olduğunu düşünüyordum çünkü, her birisi ayrı ayrı oldukça masum ve fedakardı, ben onları bırakmış olamazdım, ben seni bırakmıştım, sen aynı yerdeydin onlarla, o sebeple akıl sağlığım için kaçmalıydım ben oralardan, onlardan değil ama, senin bulunduğun yerlerden.

Eğer bir adamı gece vakti uyku tutmuyorsa, yapılacak onca iş arasında hepsini es geçip, önce sigara paketini arayıp, sonra bir takım kafasını kurcalayan şeylerden bahsetmek istiyorsa, ancak tüm gerçekleri yalın bir şekilde söylemek varken bunları ucuz bir fahişe gibi sikik metaforlar ile gizliyorsa, üzgünüm ama o adamın ciddi problemleri olsa gerek...Bir de o adam ben olsam gerek sanki.

Nerede kalmıştım, evet tüm suçu sana attım, yapabileceğim şeylerin arasında en akıllıcası buydu çünkü, şimdi bir boku kaşıkla yiyip, sonra tekrar tekrar bunu mantıklı hale getirmenin benim açımdan bir anlamı yok, o sebeple suçu senin üzerine atmak bana oldukça kolay ve katlanılabilir geliyor.

Açık konuşmak gerekirse bir süre önce bunların ne anlama geldiğini soruyordum kendime, sonra sormaktan vazgeçtim, hem sorular bir şeyin cevabı olmayacak, ne senin yediğin boklar ne benim yediğim boklar yaptığımız şeyleri adil kılmıyor ne de olsa. Benim kişisel kırıklıklarım ve depresyonlarım senin yalandan kurduğun düzenini ve alçaklığını örtmeyecekti nasılsa.

Bak ben sana ne demiştim? Seni seviyorum, ne kadar aşağılık, ne kadar iğrenç, ne kadar korkunç şeyler yaptıysan seni o kadar seviyorum, senin kendini nasıl hissettiğini de biliyorum çünkü bunları hisseden benim demiştim.

Büyük konuşmuşum.

Ben seni sevemezdim, dünyalar o an dursa, o parkta o an dursa ve benim düşünmek için yıllarım olsa, gene aynı şeyleri söyler miydim? Evet söylerdim, çünkü ben o an öyle hissediyordum, nasıl sana göre anlık değişebiliyorsa, bana göre de anlık değişebiliyormuş demek, tek sorun bunu senden öğrenmiş olmam, anlık değişimleri yani.

Fakat hala kendime göre numaralarım var, mesela asla senin kadar adi ve alçak olamam, olamıyorum çünkü, denedim inan, senin kadar düşebilmek için gerçekten çabalamam gerekti, düştüm mü peki? Hayır gene yapamadım, o kadar vicdansız değilmişim, insan yaşamını ve insan hayallerini satranç parçaları olarak göremedim ben.

Sana haksızlık yaptığımı düşünüyorsun, sana bu lafları söyleyerek bütün herşeyi sana yüklüyorum aslında değil mi? İnan bana kendi iç muhakememi yapıyorum ben, çünkü sabahın altısında bu satırları yazmak için uyandıysam beni rahatsız eden şeyler var demek, hele bir de senin karabasanına uyandıysam, gerçekten beni rahatsız eden şeyler var demek.

Huzur bulmak, diğer insanların varoluşları içinde huzur bulacağını sanmak kadar yalan bir şey. Nereye gidersen git, kiminle olursan ol, adını unut, kendine yeni bir kimlik yarat, yeni karakterler yarat ve yeni arkadaşlar edin, gene de huzur bulamıyorsun, gene de huzur bulamıyorsun Allison.

Ancak yazıyorsun işte, kültablasına giden parmakların kırıldığı güne kadar yazıyorsun.

Veya ucuz sigaran bitene kadar.

2011-12-27T16:05:00.001-08:00

Sen bana sorsan söyleyemem mesela, sebeplerimi sorsan, yaptığım şeyleri neden yapmış olduğumu sorsam sana söyleyemem, kimseye söyleyemem sanırım.

Yaptığım şeyleri neden yaptığımı bilmediğimden değil, yaptığım şeylerin sebeplerini biliyorum, lakin kendime bile söylememeyi tercih ediyorum, bunu ben böyle yapıyorum, çünkü ben kendimle böyle yaşayabiliyorum.

Kendine aynada bakmak ile alakası yok mevzunun, ben aynada bile kendime bakmayı tercih etmezdim senin yerinde olsaydım. Gerçi ben daha kötü durumdayım, bak İngilizce yazmıyorum bu sefer bunu mesela.

Çaresizlik çok kötü, çaresizlik çok fena.

Hal böyle olunca elimden bir şey gelmiyor gerçekten, kendimle ilgili, başkasıyla ilgili, elimden hiç bir şey gelmiyor, alışkanlık değil, gerçekten öyle.

Anlatmak ve yazmak istediğim çok şey var aslında da ne bileyim, olmuyor artık, ellerim ve beynim kireçlenmiş gibi, eskisi gibi yazmıyorum, insanları eskisi gibi dinlemiyorum, eskisi gibi değil çoğu şey, ben de değilim tabii.

Keşke ben kendimi senin kandırdığın gibi kandırabilsem, burada bunu derken senin beni kandırdığın gibi kandırmaktan bahsediyorum, yoksa ben kendimi kandırmam.

Gerçekten.

Bazen o kadar fazla sorun oluyor ki kahverengi dalgalı saçlı güzel kadınlar bile kurtaramıyor seni.

Çoğu şeyi bilmiyorum, bilmediğini farketmek güzel, boşluk güzel, bunun farkına vardığında rahatlıyorsun.

Toparlanamadı siktiğimin dünyası, hala toparlanamadı.

2011-12-21T19:20:00.000-08:00

Alekan looked at me, her ebony features stark against the snow that surrounded us. There was fear and pleading in her manner, the way she held herself ready. I knew we had only a heartbeat before Orexis would stop us.It struck her and she folded toward me, bleeding from the mouth. I could not read meaning into her expression, the pain had been too great, had contorted her face; but it might have been thank you. It's possible. Please.

Some hundreds of years may have passed. I don't know. Orexis has been having fun for some time, accelerating and retarding my time sense. I will say the word now. Now. It took me ten months to say now. I don't know. I think it has been some hundreds of years.

He was furious. He wouldn't let me bury them. It didn't matter. There was no way to dig up the deckplates. He dried up the snow. He brought the night. He roared and sent locusts. It didn't do a thing; they stayed dead. I'd had him. He was furious. I had thought Orexis hated me before. I was wrong. It was not even a shadow of the hate he now slavered from every printed circuit. He made certain I would suffer eternally and could not do myself in.He left my mind intact. I can dream, I can wonder, I can lament. I remember all four of them. I wish—Well, it doesn't make any sense. I know I saved them, I know I saved them from what has happened to me, but still, I cannot forget killing them. Alekan's face. It isn't easy. Sometimes I want to, it doesn't matter.Orexis has altered me for his own peace of mind, I suppose. He doesn't want me to run at full speed into a computer bank and smash my skull. Or hold my breath till I faint. Or cut my throat on a rusted sheet of metal. There are reflective surfaces down here. I will describe myself as I see myself: I am a great soft jelly thing. Smoothly rounded, with no mouth, with pulsing white holes filled by fog where my eyes used to be. Rubbery appendages that were once my arms; bulks rounding down into legless humps of soft slippery matter. I leave a moist trail when I move. Blotches of diseased, evil gray come and go on my surface, as though light is being beamed from within.Outwardly: dumbly, I shamble about, a thing that could never have been known as human, a thing whose shape is so alien a travesty that humanity becomes more obscene for the vague resemblance.Inwardly: alone. Here. Living under the land, under the sea, in the belly of him, whom we created because our time was badly spent and we must have known unconsciously that he could do it better. At least the four of them are safe at last.AM will be all the madder for that. It makes me a little happier. And yet … Orexis has won, simply … he has taken his revenge …I have no mouth. And I must scream.

2011-11-26T21:05:00.001-08:00

Kayda değer bir şey söyleyecektim, aslında. Son anda senin buna asla değmediğine karar verdim.

2011-10-31T16:38:00.000-07:00

in a parallel universe maybe

2011-10-18T18:56:00.001-07:00

Even though I'll never need her,
even though she's only giving me pain,
I'll be on my knees to feed her,
spend a day to make her smile again
Even though I'll never need her,
even though she's only giving me pain
As the world is soft around her,
leaving me with nothing to disdain.

Even though I'm not her minder,
even though she doesn't want me around,
I am on my feet to find her,
to make sure that she is safe and sound.
Even though I'm not her minder,
even though she doesn't want me around,
I am on my feet to find her,
to make sure that she is safe from harm.

I Remember

2011-10-03T15:56:00.000-07:00

this next song is dedicated to the memory of her
Rest in peace, i aint forget about you, i still hate you.
I still remember.

There once was a girl who liked to jump around
But she got too old to jump up and down

So she put the mic down and picked the guitar up
Started singin the blues like there's no tomorrow
Left his truth in the house of pain
It was the wisest decision she ever made
But the dumbest thing she could ever do
Was try to fuck a 180 on me and act guilty
Tell me now what you gonna do?

Cause I remember all those months
How it was when you were here
I remember how it was, how it was when you were young
Yesterday was so long ago
Other mens and lies came along now
Don't nobody wanna hear you sing that old tune to me now.

remember back when you had the heart
And i remember when you had your first heart attack
I was right there laughin when I heard the news
I just wish the cardiac would'a murdered you
Maybe Guido's right, you are a bitch
You come around when you're alone and you leave when you had your fill
But the dumbest thing that you could ever do
Was try to fuck a 180 on me and act guilty
Tell me now what you gonna do?

Remember back in '94, like right before that summer house
Before your heart attack had you on life support When house of pain was out of
fame like someone doused the flame And they became destined to never jump
around again
Or even further back, when i first had heard the heart

And you were down with that man, I went to get you back
I was into it
But then you went and took your style and switched the shit
Now you sound ridiculous you worthless ,
How could you diss me, bitch?
I liked you, thought you was alright for a person,
Remember i passed all those people when I came up and sat beside you
Started rhymin, then you left the room
and didn't say goodbye or nothin?
Like you mad that someone else was
White and tried to rhyme or somethin
I'm sorry girl, I wasn't tryin to steal your light or nothin
But you're a liar

Then I'd be confused as you, and I wouldn't know what to do
What's up with you?
I never fucked with you, why would you fuck with me?
Knowin I could lie circles around you, what, you nuts as me?
Plus I can cheat better than you and I don't fucking cheat
And probably live my life better, and I ain't never tried that
But I ain't mad at you, I'd hate me too if I was you
I'm what you used to be,you was me in '08
So everytime I write something i will think of you
And maybe that'll help me know what it's like to sing the blues

You fuckin cheat, liar, you fucking inhuman piece of being

And by the way, a 180 degrees are bad for you
If you're gonna cheat somebody, do it properly
You little bitch
Next time say my fuckin name when you try to clash words
Don't be subliminal about it
You wanna fuckin diss me, diss me you fuckin liar
You fuckin cheat, liar, you fucking inhuman piece of being

2011-09-29T16:04:00.000-07:00

Evening is an orange smudge of fog and sunsets. My eyelids can’t stay open. Man, I’m tired. I have been walking around in circles all day, scared of bumping into myself. I keep on opening beers and then leaving them undrunk on the kitchen table. It’s a crying shame. It’s very easy to sneer at self-help books and therapy or counsellors. So I’ve decide to carry on doing just that. It certainly beats changing my life.

I can’t sleep so I lie in bed and read the TV guide - mainly films on satellite that I won’t get to see. Satellite television makes me unduly sad, I don’t know why. You can't get cable in my flat. No unsightly satellite dishes allowed. I hate not having it - and it’s getting worse now, what with cable and digital TV, there is so much top-quality programming just passing me by. Live sports, premier league football. I dream of the stuff. And the channels are multiplying, they’re breeding in the night. I wake up and there’s ten more channels to choose from: cartoons, twenty four hour news, MTV, MTV2, MTV Bass, MTV ME, the whole shebang. And I’m missing it all, stuck here on planet earth with five channels and the remote control. Even the Italian fucking football has disappeared. It's just me and indoor bowls in the afternoon. It’s not fair.

My head is full of popping and fizzing, like a soft drink advert. It feels as though my existence is entirely sponsored by Coca-Cola, such is the effervescing in my head. I can’t sleep - you try sleeping when all you can hear is the distant rattling of paper-clips and tube trains. I’m 29-years-old. I can retire in 35 years and buy a nest in the country and take pot-shots at passing tourists. I already feel like an old man. I’m sick of wanking and sex seems out of the question at the moment. No, sex is not a friend of mine. Indeed, sex will not even look me straight in the eye anymore. It is all just rumour and office gossip: sex is something that happens to other people, like car-crashes or winning the lottery.

I pop a sleeping pill, one of the cheap, over-the-counter, non prescription types that has the advantage of not upsetting my stomach or my ulcer or my dear sensitive head. The disadvantage is that it doesn’t send me to sleep. No, the sleeping pill does work, it doesn’t help at all, except for giving me some moral high ground from which I can sneer at the pharmaceutical industry. One day I shall compose a list of all the global industries that have betrayed me throughout my life and believe me: the pharmaceutical industry will be top. Potions, lotions, creams, pills, injections, tonics, enemas, suppositories... I’ve taken the lot and none of them have helped: I’m still me. Even worse, a night like tonight you can really notice that my hair is growing thin. I don’t look good...I mean I always expected to look like my father, but I seem to have skipped a generation and gone straight for my granddad. At the moment, lying in bed, you’d be hard pressed to tell the difference between me and my grandfather, and he’s dead, so I’ve got to be doing something wrong.

Six months ago I gave up smoking and I’ve felt terrible ever since. I tell you, never give up smoking. Your body won’t forgive you. Sure, at first your chest might feel looser and your bowels will no longer clog up. You might get rid of that ten-year lingering cough and that tired hang-dog expression, but don’t let that fool you: your body wants smoke. And so, pretty soon your knees will go and you’ll trap your fingers in the door of a taxi. You’ll shit yourself in the street. You’ll cum too soon in bed or not come at all. You’ll get nosebleeds when you speak in public. All these symptoms can be indirectly attributed to abandoning tobacco. Your body will get revenge. It always does.

Anyway, I gave up smoking for the same reason I started smoking, to annoy the people around me. Fifteen years ago when the mid Eighties health fad kicked in (and everyone was smearing yoghurt on their arse, knitting their own Ryvita and jogging to work with their new-born kids) I decided to start smoking out of pettiness or hatred or whatever. You have to understand that I was never a social smoker. I was always very much an anti-social smoker, and so now that all my contemporaries have become dizzy London media whore with a fag in one hand, a cocktail in the other and a kilo of gak holding their nostrils apart, I have decided to jack it in and start breathing pure air again. It doesn’t feel good to give up it, it is very much a sacrifice. Don’t let anyone tell you that there is no longer such a thing as human sacrifice. Sheer nonsense: I’m human and I make a sacrifice every time I get out of bed. I sacrifice my sleep, my sobriety, my sex-life, my money. I am a walking paragon of resentful virtue. Or I would be if I did any walking. I don’t seem to be getting anywhere at the moment.

In between the buzzing of my faulty conscience, the crackling of my headache and the insidious whisperings of my self-esteem you would think there was no space for external noise. But you would be wrong.

For I am blessed not only with a sleepless body but also sleepless neighbours. They moved in four years ago and set about on publicly constructing the perfect model family. This involves loud sex and loud hammering. The sex I can forgive, but the DIY really gets me down. For a year now, every moment of silence has been punctuated by the rat-at-at of a nail-gun, the sub-sonic buzzing of a chainsaw, the clanging clatter of hammer against nail. It only ever starts when I stop. If I should pause for a moment when I emerge from the shower, they are waiting with pliers and a monkey-wrench. When I switch off the radio, I am assaulted by the wailing of their dogs pining for supper or the hapless mother barking at the ungodly brats. And now I cannot park my car outside the house because there is another builder's van and two hatchbacks - with matching roof-racks and “Give My Child A Chance” stickers. I can't sit in the garden and now I cannot lie on the roof because their delightful mock-Tudor extension overlooks my terrace and houses the dregs of the family not allowed to roam freely on the lower floors. Not content with breeding at a rate which embarrasses passing Catholics, they seem to have imported elderly grandparents and long-lost uncles to fill out the house and save on the cost of babysitters. I feel like I am living in a waking nightmare in which the volume control of my existence has gone haywire and every act occurs as loudly as possible.

In the heatwave of summer I would leave my bedroom window open. That was a mistake. Every morning I would be awoken at sunrise not by the gentle chirrup of birdsong but by the screaming of sugar-crazed toddlers, shooed outside to cause chaos on the terrace which now faces my window. The noise haunts me. On bad nights it reduces me to tears and muffled, whining screams. It feels like sonic rape, the screech of tricycle and scateboard follows me around even at work.

It's affecting my head. Silence sounds oddly unnatural to me, as though it is only the nasty prelude to a crying child or a barking dog; When I'm alone I find myself making my own special noise, an awkward clunking and squawking, just to fill in the blanks. The neighbours feel like a constant battering ram against my skull: the noise a reminder of their ever-spreading territory. They may as well just come over and piss on my carpets and get it over and done with. They want to hurt me, I know it. I can feel it in my gut. They must be trying to get to me - at night they leave their dogs chained in the front room - they bark incessantly and drive me underneath my covers. (Underneath the pillows, underneath the sheets, underneath the bed). I tell you... the neighbours, they’re affecting me badly. I bite my hands and I can’t focus on the garden without feeling sick. The husband - I still don’t know his name, it seems to change whenever I ask - has built a shed in the bottom of the garden and commutes to and from the house every 10 minutes to check in case the children have collapsed under the weight of their own vocal chords. I hate them. At night I listen very intently and I can hear them walking round the kitchen. The husband is the worst. I think I can hear his beard growing, an ultrasonic scratching like nails on a blackboard. I can’t move away from the bedroom for fear that they are watching and waiting, ready to bang pots and pans and scare me off. When I walk out in the street the kids point and jeer. I feel ill. My head is a football. Go on, kick it.

Now I know what you’re thinking. You’re thinking that here I am, all on my own, lonely and sliding towards premature middle-age. And of course I'm just jealous of this happy little clan with their friends and their dinner-parties and their daily adventures. Well, close... but you’re still full of shit. I am not like that. I am not like that at all. I am not jealous; I am quite content to fall apart in my own squalid boredom, because I do it quietly. I do everything quietly - it's my new commandment. I’m going to sneak into hotels and scrawl it into the bibles: Whatever you do in life, thou shalt do it quietly. Too fucking right.

(Don’t listen to me. I don’t make any sense to myself, so I don’t know why you have invited yourself in here to eavesdrop. If you’re snooping around looking for some wisdom then look elsewhere. There’s no room in the inn, you’ll have to sleep in the barn. My head hurts, it feels like a watermelon. Like I said, I’m full of shit, but you’re the one listening. Let me make one thing clear, these words, these spaces, this incessant jabbering of nouns and verbs - it isn’t art, it’s attrition. The second I shut up I start thinking and when I start thinking the serious problems start to set in.)

It is 3am and time has started going backwards. The pillows, these damp sheets, the old wallpaper. They all seem like little reminders of the my debt to the twentieth century. My little pact with progress that keeps me alive and keeps me awake. I have spent enough money in my time... you would imagine that I would have invested a little in the security of my future. But no, everything I own is a short-term investment, a shot at getting through the day. Sometimes I see CDs in shops reduced to half-price, and even though I already own them, I feel compelled to buy them again, just so that I can feel like a man who bought a bargain.

I inspect the bric-a-brac of my existence: compact discs I never play, food that I never eat, clothes I never wear, all bought to soothe my consumer conscience and to burn a hole in my ever-shrinking pocket. I am pissing it all away on little one-night-stands at Ikea and HMV. What would my wife (my ex-wife) say about me? She would say that I was an overweight sack of excuses and one-liners that in a certain light might look like a bit like a man. And I wouldn’t disagree, except to piss her off.

I should have a drink, a small glass of Scotch or something, but I don’t like to mix it with the sleeping pills. What a coward, eh?

I always dreamt of a television in my bedroom. It seemed like a good ambition as a child. Never aim too high. A bedroom telly will do - no squabbles about the remote control, no need to worry whether the family might not want to watch the golf, no need to be discreet with the soft-core French films that passed for pornography in my early teens. A TV in my bedroom seemed like a very great thing indeed. When I stayed over with friends - Larry or Harry or Gary or whatever else they weren’t called - they always had TVs in their bedroom. I would be awed into silence by the little box in the corner that beamed out happiness 24 hours a day. The littlest miracle.

Now, here I am 20 years later and I have got myself my own TV with remote control, teletext and DVD player. But I can’t watch it in bed, it doesn’t feel right. At 5am I often crawl out of bed and make a pot of tea, sit in my dressing gown in the kitchen and watch the TV that sits on top of the fridge; that feels more natural than lying in bed and watching the telly. Either I can’t sleep in the same room as a television, or I can’t watch television in the same room as a bed, I can’t work out which. Either way, my childhood dreams have been thwarted. I listen to the radio at night, and am happy to doze off with it playing in the background, but there seems to be something criminal about going to sleep with the telly on, as though the newsreaders and talk-show hosts and American cops will be watching me as I sleep. I get paranoid about that, that they’ll steal things from the bedroom when I’m sleeping. Or that they’ll kill me whilst I’m dreaming, I would if I had the chance. And this is coming from me, who works in TV, the mystery should have washed away by now. My television dream has boiled down to a single, simple practicality. If I want to watch TV, I have to wear my glasses. If I want to go to sleep, I have to take them off. I get angry when I think about that too much.

The sniffle of an invisible cat, the rumble of distant trains, the shouts and whispers of the high-street. All the noises of the night, the soundtrack to my sleeplessness. You ever think about the patterns that appear before your eyes before you go to sleep? I do. They’re not just random blobs and flashes, they must mean something. I don’t know what they signify yet, I haven’t so far cracked the code - the intermittent visions of a thousand tiny pin-pricks on the wrong sides of my eyes, or the cascading set of multicoloured ball-bearings which sometimes roll at me as I think of sleep. I guess they must be there for a reason, other than a brain tumour or dandruff on the eyes. They must have some cosmic significance; they remind me of those ink-blot tests you get in Hollywood psycho-dramas: Those Rorschach tests which the bespectacled police shrink will show to the serial killer in order to defrost his brain. As the patterns flash before my eyelids like so many errant blood-vessels , I think I can figure out all the shapes and formats, the strings and squares which make up my little existence. Sometimes they appear as animals, sometimes as friendly faces, often if I concentrate they seem to absorb the shape of vintage cars, all polished headlights and gleaming running boards. I don’t know why. All too often it works the wrong way for me: I see the real things in life as shapeless blobs, ink blots on my spectacles. Everything blurs into a painful mess. That’s the curse of a short-sighted childhood.

Most nights when I can’t sleep I rehearse magazine interviews and prepare mental quotes that I can imagine on the dustjackets of hardback books. Black and white photos to appear in Sunday supplements and film magazines. Telephone interviewers asking for my opinion on today’s events in the Gulf, or my weekly column in which I muse upon my top-ten films. The media spotlight shines upon my toothy grin. If I still haven’t dropped off I rewind the events of the day and replay them in the third person, framing them with the appropriate comments and dialogue, writing my own happy endings. All the fat and fact that clogs up my head gets the fictional treatment, played widescreen and Technicolor for my imagination and my flagging self-esteem. Everyone does it, dreaming of stardom and success and an escape from the dreary responsibility of waking and cooking and breathing. Tonight I skip the theatricals and take another pill. Like I said, they’re pretty weak.

I regret everything. I regret getting up in morning and going to sleep at night. I regret marrying my wife and I regret divorcing her. I regret coffee, tea and daytime TV. I regret smiling when I should have frowned. I regret the London Underground. If I could go back and change it all I would do it in an instant. Sometimes I even regret things I haven’t done yet, in anticipation of my future failures. People tell me - often pub-philosophers or football pundits on the telly - that you only regret things you didn’t do rather than things you did do. Well I regret both. I regret things that I know I couldn’t have avoided, and that aren’t even my fault. I regret the fact that I was a gutless child, clinging to my mother and the safety of home. I should have been out in adventure playgrounds, grazing my knees and wrestling with the older boys. But that was never my style. All those idiots in the papers, giving their interviews and their smiling photos, they always roll out the same lines: Regrets? No. Without my mistakes, I wouldn’t be the man I am now. Well, I don’t want to be the man I am now, so you can take my mistakes and you can stick them. I would happily swap my life for a fresh one, all unblemished potential and free from the constant weight of becoming a middle-aged nobody. There is definitely something to be said for self-pity. It isn’t self-respect, but it’s cheaper and from a distance you can’t tell the difference.

It is quarter past four in the morning and I am still not asleep. To be more accurate, I am awake. So I am thinking about myself, like there was ever anything else to think about. And don’t tell me to grow up, I have been growing up all my life and look where it has gotten me. I’ll tell you something, you are never to old to be totally wrong about everything. You want to win something in life, you put your money on the young guy. The older I get the more opinions I hear in my head and the less I recognise the one that’s telling me the truth. So, yeah, in with all the noise and verbal diarrhoea and the broken half-arsed soundbites you may suspect I’m still living the life of some spoiled teenager with too much time on my hands and too many hormones. Well, that’s a cheap shot. I got the same life as you, the same responsibilities, the same loves, the same mortgages and anxieties. I’m just a little less enthusiastic about the whole maturing business. Be honest, who are you doing it for? Your friends? Your family? The little invisible camera that follows you around at night? You’re doing it for someone, but it isn’t yourself. When you’re alone and you’ve stripped away the kids and the pine furnishing and the art-prints on the wall and the practical car, you tell me that you believe in all that shit any more than me. You tell me that you don’t think life is an empty lie full of empty people, empty thoughts and ugly endings. You tell me that if you could get away with the rape and the murder and the money that you wouldn’t go for it. Well you can tell me but I don’t believe it.. No, I don’t think so. You want maturity and a beautiful wife and the fulfilling job and a healthy dose of red wine and pasta then you’ve got to buy into all that whole society-media supplement shit, that we’re all moving in the right direction, that everything is going to be alright. Well, forgive me for my immaturity, but I don’t think so. Everything is not going to be alright. Everything is going to be wrong. Everything is going to gnaw away at my ankles like an angry little beaver. Life is going to catch up with me and life is going to kill me and I have to confess that I’m not at all happy with the deal. My life is empty. Jesus, I keep buying furniture but this room still doesn’t look lived in. Where is my chariot of fucking fire? It’s so hot in here. Some nights when I can’t sleep I switch ends of the bed, just to get a different perspective on life, but tonight I’ve crawled around the bed so much I’ve exhausted the novelty. I can’t tell one end from the other.

So I never did get to mature. Mature. What a word. Like a fine wine, like good cheese, like fruit falling off the trees in autumn. No, I skipped all that and just started rotting. I have mildew and dry-rot and the house is only ten years old. What hope is there for the future if your house won’t stand up straight and look you in the face. It sees me and starts crying.

I reluctantly get up and pace around the bedroom, like a paunchy boxer looking for a shadow to hit. All the porn is well-read by now and stored away in a box beneath the bed for posterity and my children. My heirloom. I hit the bathroom. Inside the cabinet are the bottles and boxes that make up my proudest collection. The tablets are lined up in pairs by the mirror, like they’re waiting for Moses to come down and read them: tablets for migraines, for stress, for stomach complaints, for constipation, for diarrhoea, for depression, for anxiety, for happiness, for richer, for poorer, for better or for worse in sickness and in health. I am married to medicine. My happiest moments are at the doctors, when my throat is being probed or my temperature is being taken or when I am being asked to slowly exhale. When I am asked to remove my shirt or slowly bend over, its all so very sensual. I love it, I really do. All they ask of me is that I be ill, and I so rarely disappoint. I feel quite proud of my contribution to the upkeep of the health service.

I splash my face with cold water and wash behind my ears. I can hear a slow regular tapping coming from the water boiler in the airing-cupboard. I guess that I am still awake. I talk about myself a lot, don’t I? You find me a woman and maybe I’ll shut up.

Women, where do I begin? At the beginning? Is that too easy for you?

Women. You try to grow up for them. Try to prove that you’re not just some kid trying to talk your way into their pants. You care. You think about important issues. You’re on the side of the angels. You have hidden depths. You have the ability to relate to a fellow human being on an emotional level without flinching. You can cook. You can change your underwear without parental prompting. You can smile at adversity. Touching, no? I’m painting a beautiful picture of the guy I tried to be. It didn’t work out. I always thought there would be a moment when women ceased to be pornography and became human, when statistics and possessions and power gave way to love and tenderness and compassion. Well, needless to say, the statistics won. There was never a day of revelation, never a magic moment when love wove its spell upon my loins and they stirred to the melody of contentment and mutual appreciation. No, maybe my heart wanted love, and maybe my mind wanted approval, but my cock still wanted the amphetamine buzz of pornography: the slags and whores and prick-teases of my under-fed imagination were still running the show. No matter how I rearranged my early girlfriends, how I posed them and framed them with my pornographic eye, something was missing, something cheap and nasty and compelling. The vulgar glossiness of the intrusive photograph, the silent hatred that dripped from the hard-core flick, that was what I wanted. The sad truth of the matter was that love did not turn me on. It soothed me and touched me, but it left me soft as butter. Only hate ever made me hard. The brutal truth. I suppose that is the real beauty of porn; it leaves you hard and it leaves you alone.

Pornography has never abandoned me and I have never had the hard to abandon it. Even when - in a fit of teenage conscience - I burnt the magazines, the pornography was still there: in my mind, in my bed, in my drunken leer, in the parts of my mind I didn’t let show at dinner-parties, in the lists and the money and the dirt beneath my nails. No, love had offered itself to me and I had turned around and walked nervously away. No love. No woman, no beautiful wife. No children playing in the beautiful garden. I know I made the wrong decision, but it was the only thing I could do. I had no choice. You hear these new fathers being interviewed about their babies and they give you all that shit about childbirth putting their life into perspective and their spiritual awakening and how they really didn’t know the meaning of love before it, and everything crumbles into this easy soft -focus portrait of conjugal thirtysomething bliss, a million miles away from the static and the mobile phones and the incessant bleating of the neighbours and the panic-attacks on the tube. I don’t buy it, they’re still looking after number one. Don’t get me wrong, I try my best to fake the lifestyle, the easy tan and the linen suits, the Tuscan holidays and the air of benevolent success. The good grace to forgive my enemies, the tear in my eyes as I watch the foreign famines and the landmines. The Motown, the Beatles, the Gershwin, the soundtrack to the advert for a better life. The designer shirts, the sensible haircut. The look of a man who has the measure of life. But I always end up with the junk food and the bottle of generic cola, the pizza crusts and the tracksuit trousers. The second cheapest wine on the menu. The suspect smells of desperation and porn. I can’t fake the smell of success. So don’t call me immature, I’ve just not got the appetite to swallow the whole lie at once. Well, that’s life - as they say on TV. I don’t blame life. I blame myself. Oh, don’t quote me on any of this, I may well change my mind in the morning. It’s back to bed for me, I’ve had my time off for good-behaviour.

The curtains are dead in the air. There is no breeze tonight, just the hot dust of the early hours and the insects on the window-sill. London is gnawing it’s teeth in it’s sleep. My head is in my hands, my knees are up against my chin. The sweat is slick against the sheets like I’ve pissed myself. I can’t have children. Yes, you heard me. I’m not saying it again. No, I’m not asking you to cry for me or consider me in a warmer, more sympathetic light. Low-sperm count. I am firing blanks. You’ve seen it all before on the daytime-soaps and the afternoon talk-shows. In all honesty, it was at least a partial relief, I have never wanted kids. My sex-life was always ruined by the fear that I’d knock my girlfriends up. It killed off my marriage, but that was already on the cards before we found out. So please don’t get your hankies out, this is a comedy, not a tragedy. I am very definitely playing this role for laughs, hamming it up for the audience. I can hear the constant clapping, it sounds like hammers in my head.

I am not even a very good misogynist. I quite like women deep down. Oh, don’t worry, as a gender I hate them, but as individuals they tend too be rather nice. At least as clever as men, and better manners, which is a big deal in my book. I am a better misanthropist than I am a misogynist. I hate them all. Well, not always. Underneath my mattress there is a photo of my ex-wife. Stupid dumb bitch. I keep it there because I am sentimental. There are photos of her naked too, hidden behind the closet, but that’s another matter. No, this is just a little portrait of her smiling, my favourite. I think maybe that’s why I can’t sleep. You know the story of the princess and the pea, how she can sense the pea is there, fucking her up. Well, maybe that’s the deal with the photo. Only I can’t quite bring myself to get rid of it. It’s not like I dig it out every evening and shake my fist at God or anything. I have my dignity.

I kill another sleeping pill. I am drying up, my throat is full of phlegm and dried up tears. All the words I have eaten are sticking in my gullet and choking me up. Damn you. Oprah Winfrey and Ricki Lake, where are you now? I should be crying on your shoulders like a sick little puppy. Oprah and Ricki and me in bed with the remote control and a bucket of chicken wings and fries. That’s therapy. That’s it ladies, take your clothes off, don’t be scared. You shouldn’t hate each other, there’s only me to be scared of. That’s it, snuggle up close. Tell me about your problems, let me inside your heads. It’s alright baby. No, it’s not alright. Nothing will ever be alright again. My head is ringing like it’s New Years Day.

I have now stopped counting up from midnight, and started counting down towards seven, when the alarm will go off. I want it to be summer again, so the nights are shorter. I don’t like getting up. Every morning when I look in the mirror it feels like a fresh insult: God has not improved me in the night. I could stop complaining, but where there hell would that get me? I’ve run out of jokes. I’ve got a million punchlines and a glass jaw. There is something warm and sickly trying to get out of my stomach. My ex-wife is called Sarah, you don’t want to know how much I pay her each month. Love never comes cheap. Sometimes it doesn’t come at all.

Morning is breaking and so am I. The sky is pale and streaked with grey clouds and fading streetlights. I can hear the world yawning. Things aren’t really so bad. Nice house, nice job, nice car, nice nails bitten down to the bone. I have a nice life, I just fill it with bad things. I have a really expensive Anglepoise lamp that makes me happy. Things ain’t all bad. Just me. I could tell you a few stories that would make you like me. They wouldn’t have to be true, but they’d make you smile. Who the hell are you anyway? Get the fuck out off my head, I’m trying to sleep. Money is so lovely, but I know I’m losing it.

Do you ever wonder why life is like this? Why it is all so unhappy? We have so many answers to so many questions and yet when I wake up in the morning I can hardly remember my name. And the worst is yet to come. However bad I feel now, it is cushioned by money and youth and health and all those other great things, so it can only go downhill from now.

Don’t you ever get lonely for the human race? We are so alone out here on planet earth, leaving the lights, the TV and the radio on, in case someone blows up our home in the night. These are all stupid thoughts for my teenage years, they have no place in my new adult life. Everything is under control. I’ve got the brand-new stereo, I’ve got a library full of unread books. I’ve bought myself a little bit of history, a little pile of irreplaceable junk. This is the here and now. This is my life.

I wipe the sleep out of my eyes and trudge downstairs in my underwear. The new day is here, a little light that shines on my pillow. I put the kettle on and fill my mug with coffee. I fish through the laundry-bin for some socks and go upstairs to find my glasses. There is a loose bolt in my stomach, a scraping noise in my ears. I can feel the blood in my face, uneven and sweaty. Little things remind me of her, not some sentimental catalogue of kisses, just the fact that she is still alive somewhere. It doesn’t make me happy, it doesn’t even make me that sad. It just makes me wonder. There’s only me to please and even that seems a little ambitious at the moment.

In theory, you’re supposed to live inside your head. Supposed to stay there and play out all of life’s little roles from behind those flickering eyes. But I live outside my head, I float four or five feet above my head and observe and take notes. I am a one-man spectator sport, waiting for the cue cards and the enthusiastic applause. I am so far away from everything, in constant orbit of my life; I spin above myself, never quite able to get my feet on the ground. I am the first man on the moon and it’s pretty damn lonely up here with no-one for company but Neil and Buzz. Where does all the noise come from? From my head? From my arse? I switch on the stereo and those chords come out slow like honey, swelling as the strings build and those sad notes hit my neck, hit my stomach, hit my lonely little eyes. Nothing feels good anymore, I have sold it all so cheap. Don’t give me any self-help crap about redemption or hope, I am far too clever for that. It’s too late in the day for that: it’s morning.

Things aren’t ever so bad, most people cope.

The table in the lounge is wooden and one leg swings an inch above the carpet. I stuck some card underneath to balance it, but that now seems to have disappeared. I drink my coffee, some expensive new brand that tastes like the cheap stuff, only dearer. What’s a guy to do? All that money, all those years, I thought I could buy my way out of jail.
A walk in the park, the rain against my face. A day spent in the the sunshine, lazing with the insects and the buttercups. A day to smile at the simple pleasure of everyday existence. A day spent indoors waiting for my head to boil over, waiting for the chance to shoot myself down. It makes no difference to me. I expect you’re bored of middle-class angst. I certainly am. I’d start crying, only I wouldn’t know what to do with the moment once it’s ended. That’s the story of my life; a series of disjointed paragraphs that don’t lead me anywhere except the end. I can hear a buzzing in my brain, like the low hum of electricity. Goodbye. Good fucking riddance. Goodbye. Good morning.

2011-09-24T12:28:00.001-07:00

My experiences

Unlimited

My darkness

infinite

My knowledge

Earthbound

My Wisdom

Truesight

My Lies

Dependent

My Truth

Interchangable

Who am i?

Reflection of the mirror

Can i die?

Not when you lie

Can i lie

Maybe when you die.

2011-09-16T19:09:00.000-07:00

we've got forever
slippin through our hands
we've got more time
to never understand

falling footsteps
weighing heavy on me

behind darkness
beneath candles
whispers waltz
around our dreams

the shortest distance
between two points
is the line
from me to you

2011-09-04T18:12:00.000-07:00

I was a different monster every day of the week, except for Sunday. Every morning I would wake to the sound of Mother calling me and I would sit up in bed and wonder what day of the week it was, so that I would know which monster I would be. Then I would perch on the edge of my bed, wrapped in my covers, and start becoming that monster.

On Mondays I was a vampire. My teeth would feel all pointy and I would bite into the end of my pencil during Art, leaving the same marks that a vampire would leave on the necks of his victims. When it was home time and Mother came to fetch me, I would sweep my coat around me like a cloak and shield my eyes from the terrible sun. Mother would make blood-juice from the blender and watch TV with me in the dark tomb of my bedroom. Sometimes we would play shadow puppets with our hands, making the shapes of bats swoop across the walls. Eventually it would be bedtime and Mother would kiss my forehead and she would let me kiss her on the neck, like a vampire would.

When I woke up the next morning it would be Tuesday and I would be a werewolf. I would stop to talk with all the dogs I saw on my way to school and I would growl and snarl at the other children in the playground if they came near me.

If there was a full moon that night then I would sit at my window with Mother. We would wait for gaps in the clouds so that we could see it clearly and then we would howl at it. We would howl at the moon and keep on howling even when the neighbours were shouting or banging on the walls. I would only stop howling when Mother stopped howling and Mother would only stop howling when she rolled around on the floor laughing. Though one time she stopped howling and started crying. That was after I had asked what kind of monster Daddy was.

Wednesday was the day we went out to the sports field at school, even if it was raining. In fact, most times it was raining. We would play games like football or hockey or rugby and I would get home covered in mud and bits of grass. Mother would say that I looked like a swamp monster. She would pour me a deep hot bath with lots of bubbles and I would lie in the dirty water for ages, watching over my swamp.

I had taken a packet of matches from Daddy’s coat. It was a thin card packet with a picture of a naked lady on the front and there were only eight matches inside. I decided to save my matches for Thursdays. That’s when I knew Thursday was when I was a dragon. I believed, with my matches in my pocket, I could set fire to anyone who tried to hurt me, just like a fire breathing dragon might. There was one big boy at school who I especially didn’t like. I imagined finding out where he lived and dropping a burning match through his letterbox. His whole house would go on fire. The next day he would come to school all cracked and black like burnt wood and shrunken by the flames. But I never found out where he lived.

Daddy only came home at weekends. He would get home very late on Friday; it was always past my bedtime so I didn’t see him. On Saturdays he was mostly at the pub all day until late at night or I was in my room keeping my distance, so again I didn’t see him. Sometimes at night I would hear him shouting when he was home. Mother was very different at the weekends. She was very quiet like people are when they are thinking lots, but she didn’t seem to be thinking anything. That’s how she was on Fridays when all she did was drift around the house, sit on her kitchen stool and wait for Daddy to come home. She was like a zombie, so becoming like a zombie was what I did on Fridays, too. I would look like I was thinking when I wasn’t thinking and I would walk very slowly around the playground, ready to eat the other children if they crossed my path.

Mother always told me it was best to keep my distance on Saturdays. I would stay in my room, or if I moved around the house I would do it very quietly, like a ghost. I wasn’t sure if ghosts were monsters or not but Saturday was definitely the day to be a ghost.

One Saturday, Mother had packed a suitcase of clothes, like people do when they go on holiday. She called up the stairs for me to come down. She said that we were going to run away together and there wouldn’t be any monsters anymore. She looked in my room for me but I wasn’t there. I was being a ghost and hiding with the towels in the cupboard in the bathroom. Mother unpacked the suitcase and went back to sit on her kitchen stool.

On Sunday I wasn’t a monster at all. I didn’t need to be because Daddy was home. Daddy was the monster. He would sit in his armchair, smelling of all the beer and smoke from the night before. He would beckon me to him and groan at me with words I didn’t understand. Then he would start to get angry with me. He would rise up from his chair like a huge beast and lift his fist to hit me. He would make me call him Daddy even though that wasn’t his real name. Then Mother would come into the room and take me to sit at the dinner table. There would be Sunday roast, which would make Mother cry and there would be shouting. We would eat our Sunday roast in silence and I would wonder why Daddy would come to see us at all if he didn’t like us. I would have to go to my room then and I would be pleased that it was nearly Monday and Daddy would be leaving again and i could be the monster.

The Absence of Alekan

2011-09-04T18:03:00.000-07:00

The faces of devils, mouths stretched and slits cut into the eyes, were hung in plastic packets before me. I tugged one free and checked the price on the back. Then I fell into a trance, drifting into another memory of Alekan

She would stand, holding the stem of a wine glass between her legs as she struck a match and lit a cigar. The glass was full but steady between clenched knees. She would stoop and bend gracefully, her shoulders would hunch, her heels would separate, turning her toes inwards; and her eyelashes would flicker with the flame. It was a manoeuvre unique to her and she performed it at parties, weddings and in beer gardens. Wherever safe surface space for a placed glass was limited. It was a show of poise and practiced elegance, letting not a drop of wine be spilt. She would straighten again, rising with rings of triumphant black smoke and lift the wine from her knees to her lips. When she died the performance, her balancing act, died with her. I did not expect to see it again.

Still, I was confronted with many things that did remind me of her. It became a battle to step forward into the future without collapsing through the frail path and plunging into the past. There were the obvious signs of her absence; her pillow untouched, her reading glasses lightly covered in dust and the toilet seat raised up to greet me. But there were other more cryptic reminders too; an empty shoebox in the street, a creak on the stairs, the word ‘hello’, the word ‘goodbye’ and perhaps every word in-between.

I would spend my nights sleepless and hopeless on the sofa. Watching incoherent shapes flash across the television screen, finding myself suddenly in the kitchen having stirred my mug of tea until cold. When I finally crashed into sleep I would have strange lucid dreams in which Alekan was revealed to be alive. I would be convinced that her death had been a mistake or a hoax. And my subconscious-self invented ways to fake my own death to be with her.

“Are you ok?”

I had snapped out of my daydream to find myself in a fancy dress shop. The girl behind the counter had called out to me in casual concern. I had been staring at the back of a devil mask for long enough. The stumpy pointed horns and animal snout reminded me too much of a bull. I put the mask back and turned to the girl at the counter. She was still holding the same thin smile of inquiry. It occurred to me that I had been browsing the contents of the shelves for some time without interruption from the ringing door.

“Is it usually this dead in here?” I asked. My tongue tingled at the sound of the d’s, sending a shiver through my throat. I fastened the buttons on my coat.

“Usually deader.” She looked about sixteen. Curls of brown hair framed a swollen face.

“I thought it would be busy, with Halloween.”

“People aren’t spending on it. Make do with what they’ve got. They don’t want to dress up in this bollocks anyway. Not very inventive is it?” She curled her hair in her finger as she spoke. “We’re having a victims of serial killers theme,” she said “I’m going as a victim of Jack the ripper. Corset all ripped out and bleeding at the front. I thought about having a bit of womb sticking out and maybe a baby’s leg or something but I’m not sure how that would work. Now that’s inventive.”

Inventive, I thought, is worse than expensive. It would require some creative spark that my exhausted imagination could not muster. I braced myself for the grisly weather behind the ringing door.

I found that my eyes would search as I walked the streets. As if her face would suddenly reveal itself from a crowd of pedestrians or in a passing car and I would have to be ready to spot it. I even hoped to see someone who looked like her. To trick myself for that moment that she could still be alive.

I picked up the invitation from the pile of post on the table. There was no set theme other than Halloween and fancy dress. I sat down for a moment, sipping at cold tea, thinking if there was anything in the flat I could use to fabricate an inventive costume. But I wasn’t ready to rummage beneath the surface yet. I had generated a layer of mess like a thick covering of dust. It was a safety gap I had created for myself between everyday survival and absolute horror. I could not bear to uncover too much Alekan. Time would decide which memories would rise from the dust to flourish and which would remain buried. Some might escape for a moment like unfurling serpents of black smoke, only to slither into the light and die.

I figured I felt like a zombie so I must look like one. The outfit of a man grieving the tragic death of his lover would be the costume I would have to settle on. I tipped the cold tea away, filled the mug with vodka, dialled for a taxi, waited, drank and filled the mug again.

By the time I arrived I had acquired a careless stagger appropriate to my zombie persona. My vocals needed perfecting but the night to come would surely train a slurred rambling, incoherent growl and perhaps some drooling. I don’t remember knocking or ringing but I remember the door held open before me and George welcoming me into the room of swirling light, twisted bodies and hurtling noise.

It was the first time I had seen George since the funeral. George was my tutor at college, my mentor in my first steps into the world after education and a friend on those occasions when a friend had been most needed. George, dressed in fur and fangs, took me in, sat me down and placed a cold drink in my hand.

I was nestled in a corner, my frame sunk into the cushioned embrace of an armchair. I watched as George did the rounds amongst the party guests. The music was difficult to separate from the beat of laughter and rhythmic conversation. Furniture in costume and upholstered party guests became hard to distinguish. I smiled and nodded contentedly to all. In return I was well watered and directed safely to a place to piss.

When I returned from my toilet trip I found my armchair had been taken. An apparition was sat before me. Dark hair draped from veiled head to lace nightdress and pale slender legs led to shiny black heels.

“I’m sorry,” she said, “I’m in your seat.” She began to stand.

“It’s fine,” I said, holding out my hand as if my gesture could lower her back into the seat. I sat on the floor in front of her. “I’m fine like this. Are you a ghost?”

“Yeah I guess so.” She brushed her veil to one side to sip from a bottle of beer. “I didn’t really give it much thought. Some of them have been really creative. Have you seen the sewer monster?” The veil fell back across her face. Her nightdress lay sleekly against her pale body. She crossed her legs with a swing of shiny black heels.

I glanced around at the other guests without being able to focus on anything. There was a man wrapped in toilet paper, was he the sewer monster? I turned back to the ghost. The conversation stuttered on. Her face remained concealed. Every now and then there would be a flash of her lips as she took another sip from her beer. I spoke about my own struggle to settle on a costume. I explained the girl in the fancy dress shop, giving my own enthusiastic description of her ‘inventive’ victim costume. The ghost giggled. I found myself trying to charm her. I wondered what she looked like behind the veil. The more I invested in her however, the more I was scared that her face would not resemble Alekan's at all.

It must have been late. I’d noticed most of the other guests had gone. I found myself on another toilet trip. I flushed the chain and tugged open the door. The ghost was stood there in the hall. She stepped forward pushing me back into the bathroom and locking the door behind her. I stumbled slightly on the awkward surface of the bobbled bathroom rug. As she started to lift her veil I closed my eyes. Her lips crashed against mine and I pushed her back against the door as my tongue pushed hers back into her mouth. She pulled my top free from my arms and splayed her fingers on my chest. The passionate kissing continued for a moment then stopped.

“Open your eyes,” she giggled, dropping one hand to my crotch. My eyes were clenched as tensely. She kissed again, this time tentatively, questioningly. Her hands lifted away from my body. “Open your eyes,” she said with empty voice. But I refused to break the spell.

“Why won’t you see me?” she whispered. I heard the click of the lock. When I opened my eyes she was gone, her veil deserted on the bathroom floor. I picked it up, lifted down the toilet seat and sat for a while.

Alekan and I were snuggled together in the same sleeping bag. My face was lost in her hair and my arm felt dead beneath her body. It was the last time we woke up together. We crept out into the morning, treading with bare feet on damp grass. We stood together, looking up at the sky in search of a glimmer of sun behind the cloud. The village we’d visited the previous day, sat upon the crest of the hill before us. I was about to reflect on how alone we were, when I saw the dark shape emerge from the foot of the hill. Top-heavy, it stumbled uneasily to one side, as if, much like a shark, its existence relied upon forward-motion.

Immediately, I felt uneasy and began to scan the field for the safest exit. Alekan turned to the tent and began to gather her things but I pulled her away. I told her we could come back. Behind us, at the top of the field, the bordering hedgerow was thinner and the wire fence behind it was exposed. We moved quickly towards the gap.

I sensed it was coming for us. We moved quicker. Jogging up the incline towards the hedgerow. I felt the ground tremble. I could see the barbs of the wire fence ahead. I could see that one fencepost had fallen away, allowing enough room for someone to jump though without tangling with the wire. The air was thumping in my ears. I could hear hooves pounding the ground. The animal was upon us. Alekan’s hand was yanked away from mine. She had turned to face her aggressor and it had bowed its head before thrusting upwards into her body. There was a crack as one horn hooked up through her ribs, breaking the first and wedging between the next two. It bowed down again, charging forward, horns adorned with my Alekan She was fixed to the beast’s head. It crashed into the hedgerow ahead of me and jack-knifed into the fence. It scrambled there for a moment. Then it swung its great body around again, dragging Alekan’s body from the fence and through the brambles of the hedgerow, her legs trailed between his. I noticed then that the wire from the fence was caught partly by the animal’s head and wrapped around AlekanThe barbs bit into her neck. The hoofed legs steadied themselves. I stood, simply waiting for the next horrifying action. The beast heaved forward, aiming its free horn towards me, but the line of wire tensed. There was a crunch and the animal was halted, like a dog on a wire leash, and Alekan was ripped in two.

My elbow slipped from my knee and I awoke. I had slept on the toilet with my head in my hands. George was perched on the edge of the bath in front of me, glass of red wine in hand, her fur coat and fangs relinquished.

“Sleep well?” she asked.

“No. Not for a long time.” I yawned and attempted to stretch my spine.

“I always suffer a sense of loss when a party comes to an end.” She lifted the red wine to her lips, wrapping a thick cardigan around her body with her other hand. Her toes sunk into the bobbled bathroom rug.

“I always suffer a sense of loss when my girlfriend dies.” I yawned again. The veil was on my lap. I examined it with my fingers.

“She is beautiful don’t you think?” I wasn’t sure if George meant the ghost or Alekan simply smiled in response. She took a packet from her cardigan pocket and leaned forward to place a cigar in my mouth.

“Always at the end of a party.” She took one between her own lips, stood, placed the stem of the wine glass between her legs and struck a match. Her eyelashes flickered with the flame. As she lifted the wine from her knees to her lips a serpent of black smoke slithered to the ceiling to die.

Dry Dreams

2011-08-30T16:52:00.001-07:00

Each night, they surround me
With the lights and the microphones . . .
With their bodies and the mile of cable
Like a magic ring of bone

Every night I have the same dream:
A man behind the door
With a tattooed erection
And no reflection
And his eyes like a Chinese whore . . .

Every night I have the same dream

The madonnas at the crossroads,
Dressed like future spies
They shine their lips with android sperm
And the riviera skies . . .

But every night I have the same dream
It’s a vision of the dead . . . the way
They stare into space
And never see a human face.
But just the back of their own heads

Every night I have the same dream

Earth, water, wind and flame
The designers of my fate . . .
Every night they come to me
Release me with their weight . . .

Every night I have the same dream
A dome upon the shore
Where some method actors
Bomb the big reactor
And it melts right through the core

Every night I have the same dream

Each night, they surround me
With the lights and the microphones . . .

With their bodies and the miles of cable
Like a magic ring of bone

Every night I have the same dream
White crows in an empty sky
When I call they descend, the young trees bend
And the dream is always dry . . .

Every night I have the same dream.

Nocturne

2011-08-11T06:52:00.000-07:00

Call it what you will -
a revelation from god, or a curse of the demon king.
The fact remains that our world came to an end.

A heretic called upon an unearthly light, and devastation ensued.
Chaos crawled out of the depths of the ocean, from the black abyss.

Death upon death... Nothing but death in this barren land.
Who can we pray to? There are only demons and fiends here.

A voice in the dark beguiles me:
"Truth is a mystery, unraveled by the candles' flames."

2011-08-09T18:18:00.000-07:00

He had planned to fake his own death but he faked his own life by mistake. He lived a lifetime of lies and died in his only moment of truth.

This is

2011-08-05T14:59:00.000-07:00

You are the only story that i've never told, you're my dirty little secret wanna keep you so. You're the only story that i've never been told. You're my dirty little secret wanna keep you so.

Come on out, come on over, help me forget.

Keep the walls from falling as they're tumbling in.

Mala Praxis

2011-07-23T17:35:00.000-07:00

"2- There are three kinds of mal practice. 1. Willful mal practice, which takes place when the physician purposely administers medicines or performs an operation which he knows and expects will result in danger or death to the individual under his care; as, in the case of criminal abortion. "

Mala praxis, the term, coined by thousands of meanings. Which has to be added later. To be precise, no words can simply express the inhumane situation that humankind pits each other.

Words after words, words that signify the motionless emotions, the void of pitch black, in our heart of hearts, we know that our heart was the battlefield itself.

Problem persists though, no human is ever willing and free to confide in each other, there are just rumors and difficulties in understanding, that lies beneath our dark desires itself.

Human relations are basically malfunctioning. They are beyond repair, beyond connecting, beyond the sea and beyond our souls.

That way we sever, we sever the ever malfunctioning cords of our local relations, we sever because we have to live, we have to survive, we have to nurture the memories but never repeat the mistakes.

Our world, with its rules of causality, has trained us to be miserly with forgiveness. By forgiving them too readily, we can be badly hurt. But if we've learned from a mistake and became better for it, shouldn't we be rewarded for the learning, rather than punished for the mistake?"

What if our world worked differently? Suppose we could tell her: 'I didn't mean what I just said,' and she would say: 'It's okay, I understand,' and she would not turn away, and life would really proceed as though we had never said that thing? We could remove the damage but still be wiser for the experience.

Don't we?

Gece Gelen Durumlar

2011-06-28T16:55:00.001-07:00

Böyle bir takım geceleri gelen durumlar. Arkada çalan Dhafer Youssef, yağlı boyanın alıştığım kokusu, kağıt hışırtısı.

Çayın acı tadı.

Biraz da kendim için, dumanlı demliğin ısısı.

Penceremden gelen hafif esinti, düzenli bir masa, üzerinde okuduğum kitap.

Hadi bu son yazı olsun bari, bir takım gece gelen durumlar ile birlikte.

Dark Passenger

2011-06-19T10:15:00.001-07:00

I just know there’s something dark in me and I hide it. I certainly don’t talk about it, but it’s there always, this Dark Passenger. And when he’s driving, I feel alive, half sick with the thrill of complete wrongness. I don’t fight him, I don’t want to. He’s all I’ve got. Nothing else could love me, not even… especially not me. Or is that just a lie the Dark Passenger tells me? Because lately there are these moments when I feel connected to something else… someone. It’s like the mask is slipping and things… people… who never mattered before are suddenly starting to matter. It scares the hell out of me.

Kötülüğü Kırmak, Alışkanlıkları Geride Bırakmak

2011-06-13T14:26:00.001-07:00

Dünya kendi içinde korkunç bir yerdi zaten. İnsan ırkı, savaş, insanların kendi aralarında, yaşadıkları sosyal yapılanma içinde psikolojik olarak hayatta kalmak için birbirlerine söyledikleri yalanlar. Gerçeklerin verdiği mutluluğu daha fazla acı verici kılıyordu. Çünkü bardak ne kadar dolu olsa bile, boş olan o dudak payı dediğimiz kısım vardı, güzellik her zaman çirkinlik getirecekti ne de olsa, hiç bir şey mükemmel değildi ve hiç bir şey mükemmel olmayacaktı. Gerçek buydu, yalınlık buydu, yaşamın tek gerçeği, hiç bir şeyin saf, güzel ve pozitif kalmadığıydı.
Toplum ise sürekli değişen ve kendi içinde çeşitli yönlere evrilen yaşayan bir organizmaydı. Ben de bu toplumun parçasıydım, ben de yalan söyledim, ben de boyumdan büyük cümleler kurdum, ben de imkansızı istedim, aç gözlülük yaptım, ben de diğer herkes gibi yaşadım, elimden geldiğince bir takım değerlerimi koruyarak, sizlerin arasında, kendim olarak yaşadım.
Doğduğumuz günden itibaren, ismimiz belirlidir, belki daha öncesinde, dini inançlarımız çizilmiştir, bizim için önümüzde yürümemiz beklenen bir gelecek vardır, bir takım planlar ve bir takım hayaller yüklenir omzumuza. Bunlara ya layık oluruz, bunları ya kendimizin verdiği kararlar kategorisine sokarız, ya da bunları inkar eder, kendimize ayrı bir yol çizeriz, çizdiğimizi sanırız, kendi kendimizi ya aldatırız, ya da kendimize gerçek oluruz.
İnsan için en zor şeylerden birisi kendine karşı gerçek olmaktır, hislerine karşı gerçek olmaktır, yaşamına karşı, yaşadığı düzene karşı gerçekçi olmak, gerçek hislerini kabullenmektir.
Yaşadığınız şeyler olup bittiğinde, kendinize gerçek kaldığınızda, kendinize yalan söylemediğinizde, o zaman acı bir nebze hafifler, o zaman yaşam bir nebze değişir gözlerinizin önünde, gücünüzü farkettiğinizde, bilirsiniz, bir şeyleri değiştirebilecek gücünüz her zaman vardı, sadece zamanı kullanmadan bir takım şeyleri değiştirebilmekti her zaman sizin için sorun.
Alışkanlıklar, hayaller, idealler ve yaşam tarzı, bunların hepsi, gelen koşullar, içinizden gelen istekler doğrultusunda değişebilen şeyler. Sürekli olarak kendinle ilgili farkındalık kazanmak, sürekli olarak gelişmek, sürekli olarak ardında seninle ilgili olan ve sana kötü olduğunu düşündüğün şeyleri arkanda bırakmak, bunlara sana fiziksel anlamda acı veren fakat senin keyif aldığın olguları bırakmak dahil, sigara gibi.
Kendi hayatın ile ilgili değişimleri, “ben bunu yapabilirim” demeden önce yapmak şüphesiz en önemli insan özelliklerinden birisi. “Zararın neresinden dönersen kardır” lafı belirli bir değer taşısa bile, geçerliliği olsa bile, o zararı görmeden önce geri dönmelisin, çünkü o noktadan sonra yaptıkların, yapacaklarının belirtisi oluyor, çevrende seni tanımlayan, sana değer veren insanlar oluyor üzülenler, kırılanlar ve tekrar acı çekmemek için inanmak istemeyenler. Bu noktaya gelindikten sonra, şunu anlamalısın ki, karşındaki insanın canı yandıktan sonra, sırada sen varsın, senin canın yanacak, artık kendin için yapmalısın, kendin için değiştirmelisin kendini.

Write in Water

2011-05-30T17:31:00.000-07:00

The sea has no bounds, desire none. Spirit all compact of fire. Dance on the sands, tonight. Your lips are conquerors, your lips are filled with lies.

Lost, lost in what seems.
That's how it should be.
Who, who is to see?
We write in water
Now.

Touch me under this sinking sky, i can command the smile. Be stirring as the time, be with fire, with fire.

Lost, lost in what seems.
That's how it should be.
Who, who is to see?
We write in water
Tonight.

Braid

2011-05-29T10:19:00.000-07:00

Tim is off on a search to rescue the Princess. She has been snatched by a horrible and evil monster. This happened because Tim made a mistake.
Not just one. He made many mistakes during the time they spent together, all those years ago. Memories of their relationship have become muddled, replaced wholesale, but one remains clear: the princess turning sharply away, her braid lashing at him with contempt.
He knows she tried to be forgiving, but who can just shrug away a guilty lie, a stab in the back? Such a mistake will change a relationship irreversibly, even if we have learned from the mistake and would never repeat it. The princess's eyes grew narrower. She became more distant.
Our world, with its rules of causality, has trained us to be miserly with forgiveness. By forgiving them too readily, we can be badly hurt. But if we've learned from a mistake and became better for it, shouldn't we be rewarded for the learning, rather than punished for the mistake?
What if our world worked differently? Suppose we could tell her: 'I didn't mean what I just said,' and she would say: 'It's okay, I understand,' and she would not turn away, and life would really proceed as though we had never said that thing? We could remove the damage but still be wiser for the experience.
Tim and the Princess lounge in the castle garden, laughing together, giving names to the colorful birds. Their mistakes are hidden from each other, tucked away between the folds of time, safe.

2+2=5

2011-05-26T09:15:00.000-07:00

Tecrübe edilen çoğu duygunun aksine, her zaman tecrübe edildiğinde hala aynı hissettiren, değişmeyen, aynı mutluluğu veren, stabil dozlarda olgular var. Gece, sabaha karşı, beyaz atmosfer ışıkları camdan geçip yüzünüze vurduğunda, uykuya giderken, ağzınızın hafifçe mutluluktan çarpılması gibi.

Sonra, en sevdiğiniz battaniyeyi üzerinize çekip, yatağınızda döne döne uyurken aslında harcanmış olan zamanı başka ve daha üretici şeylere harcayabileceğinizin verdiği farkındalık duygusundan mütevellit suçluluk duygusu, tatlı bir suçluluk duygusu belki. Sonuçta hepsi birbirine zincirlenmiş ve hepsi aynı zamanlarda vuku buluyor.

Veya liseye giderken içtiğin deneme amaçlı sigaralar.

Üç aşağı beş yukarı bütün bunların hepsi aynı ve simulakrum içinde, ufak tefek ve bağlayıcı.

Alekan Girl II

2011-05-25T13:03:00.001-07:00

Let me tell you about the story of Jotun.

Jotun was a young man, he had many things, a good family, a good life, despite all the differences, a good perspective of life.

He knew, something was wrong with him, from the day he realized it, he knew. Sometimes, we lose everything, we lose our faith, everything goes black, world and people tore you apart and rip you to shreds. Sometimes, you just don't understand, we form our own reality, we try to understand it with our limited perspective.

It was one of those years; Jotun constantly asked himself; "What is my purpose? What are my goals? What can i do? Where is my place? Who do i belong with?"

For those questions, no answer can satisfy the host. Alas, there are no answers maybe. Maybe all these blackness, all these conflicted interests, this avalanche, we call life. There are no definitive answers, no big chances, no grander unity.

Years passed, young boy, haunted himself with these questions, he made his own life a miserable hell, he created his personal fears, his personal griefs, he thought;

"This world is giving me more and more pain at the every step that i take, i'm afraid that i will lose everything that i gained at this rate, i'm afraid, i was always afraid, i was constantly scared. Fear was my constant, i revolved around it, i drank the dark waters of grief, i bathed in the sweet sorrow of envy. So i will create my own fears, i will create my own sorrows, i will shield myself, i will go deeper and deeper. I will hid the real me, so deep, no one will able to touch and break it, no one can harm me, no one will betray me."

So, Jotun hid the crystals, so deep and so far away beyond the White Lands, deep within the mountains, he hid the crystals and prayed that no one will find them.

So many winters passed, Jotun was alright, he felt relief, no one was able to harm him, no one tried to reach out to the crystals, Jotun was ok.

At the third winter, he met with an Alekan girl. Hair, like earth, eyes, like ice crystals on the evening sun. Girl came from the sea, she rode a small white boat. They became good friends, and at some point, lovers even...

But, Jotun remembered about the crystals, he took all his grief, all his pain, all his lifelesness into those crystals and sealed it away, the more he tried to hide it, the more he remembered, this made Alekan girl distant, angry, cause she wanted Jotun to forget about the past transgressions, she wanted Jotun to get rid of the crystals, she said;

"Jotun, you don't need to bottle up your sum of all fears, let it go, don't let futile things trouble you no more, it hurts me, it hurts you, just try to trust the moment, just try to let go, don't let them engulf you anymore, you don't need it, i cannot see through the crystals, i want to see real you, but crystals are just too tough."

Jotun was confused, Alekan girl was of course talking about the truth, but young man was afraid as always, Jotun was at the crossroads.

He was afraid again, but this time, fear came with another equal, perhaps something more than equal...

Relapse

2011-05-19T16:13:00.000-07:00

Life itself is broken. It just contains all the parts we need. So we consume it and turn the page again. Just to feel obliged. We just create and then let it fade away, only to face away with our memories.

Relapse, always comes from the side. You can never expect it, you can never guess when will the memories of your past haunt you.

It can happen on a blink, it can happen on a one night, it can happen even now. When night is eating you, broken spirits and open fears consume your soul, frigid smiles across the miles and guilty eyes, which summarizes a liars asymetry.

Irony itself is sweet. It always manipulates and eats you away, there is no shame in it, there is no shame in being the way you are.

Then panic makes a rush, decimation of anxiety, tribulations drifts away.

And we pray that tomorrow offers clarity.

We pray that rain washes away the panic of today.

Trivialities goes astray and we pray that tomorrow brings stability.

Fade

2011-05-17T20:45:00.001-07:00

Genes don't contain any record of human history.

Is it something that should not be passed on? Should that information be left at the mercy of nature?

We've always kept records of our lives. Through words, pictures, symbols... from tablets to books...

But not all the information was inherited by later generations. A small percentage of the whole was selected and processed, then passed on. Not unlike genes, really.

That's what history is.

But in the current, digitized world, trivial information is accumulating every second, preserved in all its triteness. Never fading, always accessible.

Rumors about petty issues, misinterpretations, slander...

All this junk data preserved in an unfiltered state, growing at an alarming rate.

It will only slow down social progress, reduce the rate of evolution.

You seem to think that our plan is one of censorship.

You're being silly! What we propose to do is not to control content, but to create context.

The digital society furthers human flaws and selectively rewards the development of convenient half-truths. Just look at the strange juxtapositions of morality around you.

Billions spent on new weapons in order to humanely murder other humans.

Rights of criminals are given more respect than the privacy of their victims.

Although there are people suffering in poverty, huge donations are made to protect endangered species. Everyone grows up being told the same thing.

Be nice to other people." But beat out the competition!"

"You're special." "Believe in yourself and you will succeed."

But it's obvious from the start that only a few can succeed...

You exercise your right to "freedom" and this is the result. All rhetoric to avoid conflict and protect each other from hurt. The untested truths spun by different interests continue to churn and accumulate in the sandbox of political correctness and value systems.

Everyone withdraws into their own small gated community, afraid of a larger forum. They stay inside their little ponds, leaking whatever "truth" suits them into the growing cesspool of society at large.

The different cardinal truths neither clash nor mesh. No one is invalidated, but nobody is right.

Not even natural selection can take place here. The world is being engulfed in "truth."

And this is the way the world ends. Not with a bang, but a whimper.

Brothers

2011-05-17T18:58:00.001-07:00

Because I needed to know if we were really someone else's creation. We're repeating history here, Orexis; Harmonia and Arcana hunted down Lilith trying to sever the tie that bound them to her. Unless you kill me and face your past, Arcana, you will never escape. You'll stay in the endless loop: your own double helix.

Lantern King

2011-05-17T17:31:00.000-07:00

For a while there, i thought about the disaster, i thought about what it felt. The fear engulfed me, the darkness whispered, skies shattered,i felt the dread, i felt the true fear.

Then, he whispered, the Laughing Demon, the Lantern King, the Hunger personified.

"Be brave, if you are afraid of losing something, you (can) not advance."

That was the first time he encouraged me.

I think we were both in love with the gray.

Anoreksiya

2011-05-07T14:27:00.001-07:00

Günler geçmiş, günler geçmiş ve katman katman artmış bir takım yankılar içimde. Ne olduğunu çözemediğim, neler olduğunu bilmediğim, sadece benim anlatabileceğim dertlere sahiptim. Vücuda verilen zararlar ve çektirilenler, sadece sigaranın uzaktan gelen dumanı gibiler. Yakındayken zehirliyor, uzaktayken güzel görünüyor.

Kara hüznün yansımaları gibi, duyguların da çeşitli renkleri vardı ve beyaz duvarlarında.

Balyozla girmek lazımdı belki bu düşlere ve rüyalara. Çünkü her gece geri geldiğinde, ay tekrar yukarı çıktığında duvarlara dair hiç bir şey kalmaz olurdu bu dünya üzerinde. Duvarlar ise ancak ne ile yapıldıkları kadar önemliydi son tahlilde. Ne de olsa, kralların kendi ülkesinde, dört duvar arasında yaşadıkları gerçeklikleri kayda değer değildi.

Pek çok söz söylendi belki, pek çok kelam edildi. (Aslında bunların ikisi de aynı şey fakat tek bir anahtar sözcük etmiyorlar ne yazık ki, lakin ikisini bir araya getirecek kelimeler bulamadım)

Ben ise bunca zaman sigaralar ve omurgaya yerleşen zehirler ile ilgili yazmak yerine denizler ve okyanuslar ile ilgili yazabilirdim fakat yazmadım. Acı çekmekten şuh keyifler aldım belki, acı çekmeyi sevdim belki, belkiler ile doluydu bütün dönüşlerim, bu yüzden tam sözcükleri seçmekten her zaman kaçındım.

Her şey kaybolmuş bu dünya da, tek yapılabilecek şey çoktan kaybolmuş düşler ve hayaller ile ilgili uykusuzluk sürgünlerine davet etmek ruhları. Ruh hali değişmiş, vecd halini bulmuş, her gerçeklik yerini başka bir koyuya bırakmış, ruhların rengi atmış ve insanın hali değişmiş.

Pek çok durumlar anlatılmış, pek çok şey resmedilmiş ve bunun yanında acı, sigara gibi, nefes nefes içine çekilmiş, derinliklerden gelen şuh kahkahalar ile yükselmiş atmosferin içine.

Paragraflar, fazlası ile atılmış ve bir daha asla geri dönülmeyen şeyler içeriyor, anahtar kelimeler ise telaffuz edilemeyenler ile başlıyor. Tepelerde bulunan şehirler yanıyor, tepelerde bulunan şehirler kor halinde bir tanrı halini alıyor. Tepelerde bulunan şehirlere gitmek istiyorum, ne yazık ki artık bu saatte otobüs kalkmıyor.

Gemiler beyaz limanlardan kalkmış ayrıca, sadece pusu ve şüpheye yelken açmış sandallar duruyor.

Tepelerde bulunan şehirler ise yanmaya devam ediyor.

Cyanide

2011-05-07T14:22:00.000-07:00

The importance of being idle lies in the shadowy feelings of the secret embrace.

We've sailed the seas of grief on a raft built with our tears. We looked for a way to disappear for a moment from our deepest fears.

I didn't know until that moment. It was a one last quest from the corpse of cyanide sun.

Keeper of secrets, keeper of many things, don't let me get cemented walls over my painted ceilings.

Feelings, layer over layer, every layer keeps secrets from each other.

Underneath the cyanide sun.

Headlock

2011-05-02T17:46:00.001-07:00

One of these days,
You'll miss your train,
And come stay with me...
{It's always say goodnight and go}
We'll have drinks,
And talk about things and,
Any excuse to stay awake with you...
You'll sleep here,
I'll sleep there,
But then the heating may be down again,
At my convenience...
We'd be good,
We'd be great together...

Past Transgressions

2011-05-02T14:20:00.000-07:00

Memories fade. Every living being, catastrophed by their haunted memories, tends to forget about them, replaces them with artificality. Memories of nevermore, a park that still exists. Stories without music. All comes to pass,their own garden of Eden. Everyone creates such places, in their mortal minds, everyone is free from their burdens.

I used to despise the living. I used to despise my lungs, hated the world. Never thinking about a future, only striving to survive, nothing more and nothing less.

Many things that i cannot remember, and i know that i did things. Amongs them, never standing behind my cortex, never believing.

Then comes a time. Everything ceases with time and time replaces them with the most beautiful things. That's what they say.

It's a void quest, sometimes it just never happens. You just live as a shade of your former self.

I remember a June Night, he asked me;

"You always said that you were holding back your real-self, what will happen if you release it? Can you honestly do that?"

And i said "Something beautiful."

"I will crash and burn, i will explode like a dying supernova, i will drink my sorrow from my souls captive eyes. I will never let it die inside. I will always know what to do, i will never give up, i will kill myself thousand times, just to come back to see her eyes, i will cry to the end of the world, i will rescue her and set her free again, i will pull her over and say i love you, i will fly away to Malibu, i will shout out, i will never let it burn"

Then we smoked days last cigarettes and said our farewells, on to our journeys to the distant stars.

Level Up!

2011-04-27T06:59:00.000-07:00

Level Up!
Congratulations! Your character Arcana has gained a Destiny Level!

Please confirm your new character sheet;

Arcana - 10 Level Berserker, 5 Level Artist, 5 Level Urban Lorekeeper, 2 Level Wizard, 1 Level Urban Knight

Following Prestige Classes are available in this summer:

-Surreal Explorer
-Dark Adept
-Suicidal Successor

Your character has gained the following ability modifiers:

Insight +5
Forgiveness +5
Cruelty 5
Strenght +5
Intelligence +10
Karma +15
Creation +15
Destruction -10

Your character has unlocked the Power of Understanding!

Your character has gained the following perks:

-Soul Forged (This character is now soul forged, made an undying promise to someone he cares)

-Demonless (This character is free from his Demon)

-Organizational Ties 2 (This character gained Organizational Ties 2, he now enjoys lot's of benefits from different factions)

-Mentor (This character is now a mentor of various stages of life, gaining +10 to knowledge checks)

-Master Documentary Translator (This character is a top level documentary translator, gaining +10 to resources and knowledge checks)

Following Buff's are taken effect:

-Resolution of Freikugel (This character made the most meaningful resolution ever, gaining +50 to Destiny Checks

-Inheritor (This character finally made a resolution to keep his inheritance, gaining +100 to future resource checks)

- Never Yield! X2 (This character finally gained the powerful perk of "Never Yield", no matter how hard the situation gets, now he can't give in to grief)

This character gained the following Artifacts:

- Gray's Earring (Gaining +5 to protection rolls)
- Snake's Inheritance (Gaining +5 to destruction rolls)

Destruction of White Room

2011-04-27T06:28:00.000-07:00

"Some are born to night, some are born to endless delight."

That's what he said.

Orexis, the brother that i shared my body,my soul,my mind.

He always protected me from harm. He shielded me, guarded me with his life.

Together we created the white room, we built statues of past, together,we lived a life, full of hardships.

He urged me to trust no one, he urged me to not to love, he always said "Feed your hatred, burn your feelings, that way, you can survive"

So i did it. Couple of years later, i was nothing but a shell, that lived, ate, worked.

Yesterday, the worst happened.

"What you fear, comes to consume you, sooner or later" he said.

When i felt the trees are burning, i ran to the white room.

There he was, mighty demon of anorexia. Only this time, he wasn't grinning.

We went for a one last tour at the white room, we saw the remains of the lake, we saw the burning trees.

"All destroyed" he said. "White Room is no more, lake has dried and...i don't trust you anymore"

Grinning demon cried bloody tears and my residue was gone.

"You are on your own now, god help you."

He said lots of things...

Erol Egemen

2011-04-24T21:47:00.000-07:00

"Geçen gün bana oldu iftar vakti yaklaşıyor çabuk ol dedi. Ne diyosun sen ya dedim. Elini ayağını çek dedim.Hastasıyım bunun dedi ya. Baya, hastasıyım bunun dedi. İnsanlar nelere hasta oluyor ya. Dur dedi ya, gitme dedi yani, dur şey yapma dedi yani. Geçen gün hayatımda bir değişiklik oldu benim. Sakın gelme deme dedim, deme dedim ya, dön dedim ya. Dön dedim ya.Nereden çıkartıyorsunuz bunları ya. Ne diyosun sen ya dedim. Dön dedim ya, Kadıköy'e dön, Gayrettepe'ye dön, ne işin var oralarda? Hatırlıyorum, gençtik. Arkadaşlarla bu kadar sık olmasa da bir araya gelirdik. Öyle günlerden biriydi. İçiyoruz. Ya dedim bir kere doları görebilecek miyiz dedim ya. Endeksi yani. Anneme anlattım bunu geçen gün, ben dedim sana yavrum dedi evlensen boyun kadar çocuğun olurdu yavrum dedi.Geçen gün oldu aynısı, ağlıyorum sinirimden ağlıyorum. Niye ağlıyorsun dedi. Sana ne ya dedim belki çipura yetişttiricem ya. Geçen gün gene oldu, Erol Egemen var. Kaan var ben varım. Kaan'la oturuyoruz. Ne yiyoruz dedi. Dedim sucuklu yumurta yiyoruz. Gel lan dedi. Çıktım dışarı. Tur attım, hava attım geldim."

İlk Kitaplar

2011-04-24T21:29:00.000-07:00

"İlk kitabımı yazıyorum. Ama daha, bilmiyorum da bir taraftan, kitap yazdığımı da bilmiyorum, bir şeyler yazıyorum. Büyükbabamdan kalan şeydeyim, balıkçı barakası gibi bir şey. Büyükbabamın ofisiydi ama bu, öyle bir baraka yapmıştı kendine, küçük, garaj gibi şeyi olan bir de büyük bir odası ve büyük bir şomineden çok odanın küçük duvarını kaplayan bir ocağı olan. Bir tane ranzası, bir tane masası, dört tane sandalyesi, iki tane berjeri, küçük bir kütüphanesi, küçük bir açık Amerikan mutfağı, banyosu, tuvaleti, olan, küçük bir hobi odası, onun yanında da küçük bir karanlık odası, onun yanında da küçük bir marangoz atölyesi gibi bir bölümü olan küçük bir balıkçı kulübesinde yaşıyorum. Okula devam etmeyeceğim dedim, yani bitirmek istemiyorum dedim, niye dedi babam, iki tane bitirdim zaten baba dedim ya. Yeter dedim ya, kaç yaşına kadar, kaç yaşına kadar devam edecek bu dedim, yani hayata atılmak, hayatın içerisine girmek istiyorum dedim. Kalk dedi ya bu masadan. Kalktım. Ondan sonra, anneme gittim, anne böyle dedi dedim, annem gitti, kalk masadan dedi, babama, babam kalktı masadan. Baba ya dedim gidip bir şeyler içelim dedim, sen de şeysin, ben de şeyim dedim. Nereye gidelim, nereye gidelim diye düşünürken. Dedemin şeyine gidelim dedi kulübesine gidelim dedi orada küçük bir de mahzen var aşağıda. Dedim yapma böyle. Orada dertleşiriz oğlum dedi erkek erkeğe. Neyse oturduk dedemin kulübesinde. Sanıyorum bir şatofinyon, 62 çıkarttı. Dedim bunu içmeyelim dedim, niye dedim. Beş tane kalmış dedim. Öyle, beş tane kalmış, gün olur birisi gelir çıkartman gerekir bulamazsın mahçup olursun. Dedim 64 çıkart, 63 çıkart, 12 tane var, ama diğerinden az kalmış. Neyse bir tane 64 çıkarttı, açtı. İçiyoruz. Dedim baba okulu bırakıcam ben, niye dedi. Yeter dedim ya iki tane bitirdim artık hayata atılmak istiyorum, hayatın içine girmek istiyorum, hayatı toplamak istiyorum, acı çekmek istiyorum belki dedim, kaldır kalkanları dedim. Kaç yaşındasın dedi. Yıl kaç dedi. 64 dedi. Yeni doğmuşum daha. Ufağım yani. Kalk bu masadan dedi. Ya baba dur dedim ya bırak dedim ya kadınlarla tanışayım,insanlarla tanışayım dedim, bırak bir kaç kadın terbiye etsin beni acı çekeyim baba dedim yani .Kalk bu masadan dedi, kalkmıyorum dedim isyan ediyorum ben de 68 ruhu var dedim. Komünist dedi bana. Sensin lan komünist ne komünisti ya. Ya Hindi eti mevhumu yokken bamyanın içine hindi eti koyduran zihniyetsin dedim, git buradan dedim ya. Çok ağrına gitti, bamya meselesi yani. Neyse kalktı eve döndü, ben isyan ettim ben de 68 ruhu var imkansızı istiyorum dedim. O zaman bir kadın gelip beni terkedene kadar burada kalacağım dedim. Gerekirse balık zehirlenmesinden öleceğim dedim. Gerekirse. Neyse günler günleri kovaladı, çok alabalık vardı kırmızısı, beyazı, pulsuzu, pullusu, büyüğü, küçüğü. E alabalık istatistiği tutayım dedim o bölgede. İstatistik üzerine çalışmalarıma başladım, bu arada nasıl canım anarşi çekiyor, nasıl anarşi çekiyor. Montana'nın ortasında, hayattan uzak, insanlardan uzak, kadınlardan uzak. Alabalıklar, çam ağaçları, öyle yani, dedim bari bir kitap yazayım alabalıkla bitsin. İlk kitabım öyle şey oldu benim işte..."

Gray Eyes

2011-04-22T16:33:00.000-07:00

In my dreams, i see vague things. I see a cliff, i stand on a cliff that's looking at the endless white sea. When i look at the bottom of the cliff, i see nothing, just a sheer, white, emptiness.

Then there is a white girl with a knife, standing before me, standing to kill me. Yet she doesn't act. I feel the salt of the white sea, i see a little ship, i see organic trains, like whales, swimming against the current with their steamholes, they spray fire at the atmosphere. Fire whales, dozens of them.

Then i notice the snowy ash in my eyes, i notice the snow, i notice the cold.

Like a fermata in the mistic air, i notice the stop signs. Whole thing is like a prisonic fairytale, except there are no fae's, only disturbing creatures, mind-made, easy gained.

Then at last a ship appears across the coast, i hate sea, i always hated the sea, but ship is my only chance.

Girl in white leaves the scene, i start my journey across the coast, to reach that little ship, i presume, it will save me.

There i see you, standing with your grace, i notice the gray eyes, looking at me, looking through me, piercing my black iris, adding bright colours to my vortex.

There we set sail, to a new land. I wake up, my skin is so cold that it's the same as your hand. I wake up, overdosed with delusions, thinking of you. All kind of feelings engulf my spirit, i wait for a sign.

Then you send me a thought, all world vanishes, time stops, there are only your words that i deeply care.

Sometimes, i hide my gaze, afraid to hurt you, afraid my black eyes will never match your grace, everlasting desire of burning myself.

There are times and there are times without words, there are times of silence and there are times of untimely adorations.

Then there are times that makes me want to burn the whole world just to be with you.

Always asked for epilogues, with you, i no longer desire an end.

Cause i want you to be my end.

Shattered Memories

2011-04-22T16:21:00.000-07:00

Did I wait too long? Moments gone and now wasted. Coming back to home
It feels wrong, changes haunt me.Ends I came before.Leave me lost, confused, searching.Everything I own.Takes me back nowhere...Objects in my room,they might be telling me something soon.Still you ask me how I feel.I feel lost - that’s how I feel

I know, I know,there's something I've forgotten,like a time, a place.A shattered memory.For me it's more than i can seem to handle.It's the pain, my mind.Is writing on the wall.The truth, you lied.You said it can convince you to give up, this place will never set me free.Enough, I know,i really did it this time.It's a sign, this place,is somewhere I should be.Taking a piece of my heart...When you're gone.Are my eyes too blind.To find illusions from deep inside, growing? What I lost to find And what I find brings me here.

Taking a piece of my heart.That's how it always starts.When you're gone

Lunic

2011-04-20T15:45:00.000-07:00

I'm not perfect
I spend my time alone
I get bored fast
I don't answer my phone
I wake up too late
I tell little white lies
God knows i can't drink too much
I have secrets i still hide
I'm unreliable
I don't have a backup plan
I'll forget your birthday present
I'll expect you to understand
I'm impatient
I act tougher than i am
i wonder if all the people i love
Even know i love them
I want to be good
I want lots of friends too
I wanna laugh more and cry less
I wanna be like you
I want to love myself
I want to do what i say i'll do
I want to be less antisocial
I wanna be more like you

Negative Corridor

2011-04-18T07:01:00.000-07:00

I realized that i got a square old heart and no one makes the parts that i need to repair and pull me from this well, but i'll be waiting. From the page zero, i never knew what was wrong with me, what kept people away from me, why did i distanced myself, i knew the answer to these questions but alas, i never faced the questions itself.

Time ripped it apart, everything, everything went to shreds, everything that i believed in.

There is never going to be a plural, it's always singular lives with me. Not wanting to become a part of it, not wanting to love or hate, thoughts are always lingering on that negative corridor. So i hated the plurality, i hated it, never said the words, people were liars, everyone lied and drowned in their own personal sorrows. I didn't cared, no one can make me care.

But, you know what i hate the most? That walk of shame. After the night of confusion and other things, when it becomes morning, every fucking thing changes. This happened before, this thing happened to me before and i always hated it. Smoking till my lungs dry up, smoking till my soul extinguishes in that black void like emotions.

So, years passed by, i became a cold bastard who rarely opens up. But know what? You made me this way, i'm paying for your weakness, i'm paying for your selfishness, i'm always paying something for something that i didn't do.

You always told me i deserved this, you always told me for the things that i did, i would pay dearly, year by year, day by day, hour by hour.

You were right i'm paying for it and today i paid the biggest price.

Alekan Girl

2011-04-15T17:31:00.001-07:00

The hard part was, the hardest thing was to trust. Trust was a major point in my life, which i never violated. There were strict codes and conducts about the significant truths.

There are stages of course, stages of denial, stages of hatred, stages of love and forgiveness.

Always putting too much trust, always looking at the eyes, never stares me back, just cold, blank, void, ashless eyes.

I always hated the sea, always hated it. So deep, so black, so unforgivable.

I don't know what to feel about this, i don't think, sometimes i act before i think.

But i hate it, i seriously hate it. Everytime i look at it, i see those eyes, those eyes that gave me the glare of emptiness, it destroys me, it literally burns the fragments of my soul.

But i always say it, i always say that i can never treat the dread, i can never beat it. Those eyes of mass destruction and delight, i can never trust it.

It's like a Democles Sword on my soul. I want to say the words, i want to speak it out loud, i just want to say it. But i just can't. And i stay content for unsaid words. Everytime i lay my head, i hear the regret coming from an uncertain future.

And i think, "Those eyes again"

Those eyes again, those damn, cold, brutal, shifter eyes again...

Coronary Thief

2011-04-14T16:56:00.000-07:00

You are one of gods mistakes. Tired faces. Lying and trying, like a crane in a summer house.

Innocent smiles, deranged relations. I can somehow relate, you were the needle, you were the remains of a twisted fate.

Sky was blue, but nothing was definitive. So i waited for the day. Mistakes of mistakes, one of many and nothing at all.

Horror was being nothing or being somebody, somebody they heard and somebody they hearted.

Seals were broken, hesitation was innocent, it burned my soul like a summer romance, and i forget what was it like.

Thus started the story of the coronary thief.

Spinal Response

2011-04-04T09:25:00.000-07:00

Let's hear it scream, let's hear it roar.

This world was going under the concepts and convenient digital half truths. So the times have changed, the way it was meant to be. Destruction was imminent, that was the idea, some holded dearly. People were talking, talking so much yet so little information was afoot.

The seasons were growing cold. And they thought "We got a crisis on our hands"

Everything changed yet people suspected nothing. Someone said other things, another one said different things, they always thought nothing would matter as long as we hold onto our own hopes and values about relationships.

it was not true, it was not something that will stay.

World stood still, time went away.

De Milo

2011-03-30T19:06:00.001-07:00

I remember a time where everything was not always that hurtful.

But retribution was a necessity. Of all the things i did, of all the sins i committed. I find it hard to believe that i really deserve catharsis.

There was one time that you said "Humanity requires Catharsis, yearns for it, so just wait, you will find your redemption"

That time never came and you told many lies, therefore, there is no reason for me to believe. Plus, don't ever try to make excuses.

But now, you know what? I'm finally starting to feel free. After all these years, for the first time, i'm feeling free, my chains are unbound and i no longer require to keep your dream alive.

You destroyed me, oh how you tormented me. I would never want to go back to that time, worst time of my life, worst i ever lived and i assure you, i lived many, many hardships in my life. But you already know that right?

I remember you, i remember you still. You still linger in that room, in that very room where all that stuff went through. Why didn't you go? Why didn't you leave me alone? Why did you wanted to drive me crazy? Why did you made me waste all these years?

After all these years, i still remember that afternoon light. Sun was really nice on our faces and we were talking.

But you know what, fuck it, it never happened anyway.

I erased everything before the white room, i never been there, never will.

Just know that, if you are reading this, i'm free, i'm free and able.

So rejoice, we are still one.

A Game of You

2011-03-21T21:17:00.000-07:00

We rage alone. Everytime we look upon our past, it constantly changes, past shifts too quickly. Like a quicksand in a desert.

I re-decorated it. My past i mean. Erased the mistakes but took my experience anyway. Erased pride-shattering moments. Now i rage alone, on this mostly wild wasteland, i'm alone.

There are many people, belongings in my past, like a blood stain on a white sheet.

My belongings shift. My promises are re-made. Everything starts anew. Returns to the ashless void.

No one knows, nobody will know, no one will think of them as mistakes, cause i will be born anew.

I noticed it, the colourless sky, the tri shaped roof on my world. Domus Mundi is now broken and re-made, thus we make promises.

Who am i? I'm Arcana. I'm the Fool. I'm the Harmonium. I'm the Heart's Reaction. I'm the Dark Oath. I'm the Orexis and Thelema.

Can't believe i never noticed my past before.

Dark, shiny halls await. My shadow borns anew. Everything borns anew.

I'm the newborn. I'm the reincarnation. I'm the god and the goddess.

The androgyny.

Never noticed it and never will, i just write in the void, nobody listens, nobody reads, i'm content.

My twin, she used to be, now no more, red haired, belongs to another one, my clone of bad mistakes.

Miss the colours, miss the vibrant sky.

Please hear me out, i'm forever in your debt.

Just hear me out and listen.

I'm alone, i'm many more and im certainly a Nevermore.

But it now starts

The Cruel Game of You

On Magick, Theory and Practice

2011-03-20T16:59:00.000-07:00

Magick is not might, it's not something to be dabbled with. It's certainly not for lesser minds. It's said that, the first bringer of this dark, unnatural force was the first Demon, Adam's First Wife, Lilith.

When Lilith was cast into the abyss, she was offered the powers of Lightbringer, The Lucifer. By the Lucifer himself.

She dabbled in the black art, thus the daemon magick was born.

Our world was once infused with these unnatural energies, certain places still exists. For the modern Sorcerer's they are known as "Reality wounds"

They can be harnessed, even used, a true Sorcerer can shape it, change it and even infuse it with certain aspects of alchemy.

There are indeed certain types of those energies. One is human energy, using it is one of the most difficult practices of the earth. Few people can use it, mostly they are born as natural prodigies of their own bodies. For a modern day human, it's nearly impossible to harness it, cause there are radiation and magnetic waves everywhere, making it impossible to manifest the human bio-energy. Some can still use it for certain degrees, those individuals are mostly called as psychics or telekinetics.

One is nature energy, it's the main discipline of ancient monks and eastern warriors known as ninjas. Extremely difficult and requires nearly impossible degrees of discipline and concentration. This discipline is now nearly extinct. Thus the modern day.

Of course there is the Divine Magick. Chosen of the Yehweh and Heaven can harness and manifest the sufficient faith for certain degrees. Certain events are witnessed since the ancient times.

Then there are the easy ways.

My choice lies in the easy way, easy power comes with great degrees of corruption.

Daemon Magick and Arcane Magick. These are the most potent and powerful forms of Magickal Energy. Arcane Magick is the Magick of the old ones. Lilith's Black Reform changed the spellcrafting ways deeply. It can be learn by modern day sorcery books, there are various types, curses, hexes, elemental shaping, contracts, soul bindings, exorcisms and etcetera.

User can download a simple book and simply begin his/her first experience with magick.

But as a result, nothing happens.

There is a pretty simple explanation for that.

Arcane Magick uses one of the most potent power in the universe. Your soul.

Every time you cast it, one fragment of your soul is sold to the daemons in exchange for power. If you don't fully wish it, if you don't desire it so bad, if you are not willing to lose your soul, you cannot use it, user must erase his/her doubts in order to use it.

That's why experienced sorcerers use contracts with various demons of various domains to retain their soul fragments. This is called "Solomon Binding"

Daemon's of hell are eager to cross over to this world, in exchange for mortal vessels. If you are willing to share your body with a daemon, you can use it's soul as a conduit for Arcane magick, of course this matter requires great delicacy and understanding of Hellish ways of Deamons. They can try to take your body, imprison your soul in your mind, and many many worse things.

Every Demonic contract comes with certain curses. Anorexia, Psychological Disorders, Homicidal Tendencies, Biological Diseases and so on. If you wish to harbor a Daemon partner in your body, you must endure this curse or learn to endure this curse.

If your partner has a anorexia curse, eat much more than you normally would. If your partner is causing negative emotions, try to stay happy or take depression medication. Different demons have different schools, thus different curses.

Magick is not something to be toyed with, it's a passion, an agony and a curse.

But once you cast your first spell, there is no going back.

A Story of a Boy

2011-03-16T18:46:00.000-07:00

"Let me tell you a story..."

The man inhaled a deep breath on his cigarette, then started to continue with his low voice.

"The story is set in 21th Century, late 21th century."

"There was a boy, a youngling. He had a decent family, sure, they had fights and rough times, they were poor, the city was crushing them beneath it's feet...But they were getting by, hardly but surely.

The boy was innocent, he had a pure heart, despite all the difficulties he had, he was ok...He loved his family more than anything, especially his mother, she was a wonderful woman, all he wanted was to protect her...

The other kid's in school hated the boy, because he was different, he was different than the rest. Everyone made fun of him, but he wouldn't mind, he had a world of his own. Despite his loneliness, he tried hard to get by. Every day was getting harder, the life was getting harder,the most important thing is, he was lonely.

He had no one to talk to, he had no one to explain his feelings about this world. So he waited, waited for a day to find his true friends, friends that will protect him, friends that will make him laugh...

That day never came. The boy succumbed into loneliness, he hated the world, but mostly, he hated way of this world. Full of hatred, full of destruction, full of bad intentions.

The boy lamented over many things, he wanted to change this world for his family, he wanted to make them feel better ,he wanted to protect them.

He couldn't do it alone, one day, he conjured a friend on his mind. A powerful creature named Orexis. In the boys mind, the Orexis was a powerful demon. Descended into this world to help the boy.

They became good friends. They would talk about the world, magic, and other stuff all night. Demon became his mentor, boy respected his knowledge and companionship. He was happy as long as his friend Orexis watched over him.

But in the outside, the world was unforgiving. Boys mind became weak, his body became fragile, he became sick.

Boy never had a brother, Orexis told him to call him brother.

Boy had a brother, he was happy, he was not alone.

His brother created a special place for the two of them, in the boys mind, he called that place "The White Room"

Together they collected many treasures in that room, many memories, many treasured memories.

Whenever the boy was sad, he would go into his bed and from there he would ascend into the White Room...

But the boy was growing up. He met a girl, a beautiful girl with yellow eyes. Whenever girl looked at the sun, her eyes would shine with beautiful yellow glamour. The boy fell in love, instantly...

His brother told him, "Love will hurt you little brother, i will never hurt you, please don't fall in love, stay in the White Room, we'll be ok, i will look after you, after all you are my only family...

The boy realized, Orexis was not real, he was just a imaginary friend, so boy locked the White Room, along Orexis.

But Orexis was real, and he lamented over loss of his brother, his only family...

Years passed, boy and the girl started to make plans about future. They loved each other, but love is not always enough, sometimes, it needs something else...

Girl started to get colder. Day after day, she distanced himself from the boy, cause boy was not ambitious about life, as long as he had her in his life, he believed everything would be ok.

One day, it was over, she was gone.

Boy was devastated, he wouldn't know what to do, he never felt so empty in his life, he lamented, again, cursed the world, cursed it's humans, cursed it's god.

He went into the White Room again, unlocked it, entered it.

There he found the corpse of his brother, died of deprivation, without the boy's friendship, he would never survive.

The boy held his brother, started to cry, the White Room became blood red. How could he would do such a thing? Why did he discarded his brother? He knew the reasons but he was afraid to admit.

Boy cut his wrists, he gave some of his blood and soul to his brother.

Orexis inhaled, he was alive again, he was saved.

Boy cried;

"I will never leave you again brother, after all, you are my only family, please, look after me again, tell me stories again, let's live again, together..."

With teary eyes, Orexis said;

"As long as you want my brother, i'm always here for you, i will be here for you till your body crumbles, and your soul's light diminishes, i'm your brother but don't leave me again, don't forsake your brother again..."

On that day, boy wowed to never leave his brother, they knew they needed each other.

Inside out, boy's loneliness became his only saviour, his symbol of life, his flag of freedom."

The man finished his story and lit another cigarette.

One of the listeners asked;

"What happened to the fate of the boy?"

Man smiled and said;

"He was never able to love, never bonded with another human being. In time, his hatred for the world turned on his family, on his friends, he slayed everyone who trusted him and he hated the world for it. So i'm telling you, life may be harsh, people may be bad, but you cannot exist without them, you'll just have to adapt, you'll just have to get used to it, you don't have to be alone, just get out and live..."

Listeners were dazzled, one of them asked the mysterious man's name and he said;

"We're just the storytellers..."

They never saw the man again, but one thing remained in their minds.

Man was alone, yet he referred himself as "We"...

Metafor

2011-03-06T15:19:00.000-08:00

150 Yazı. İnternetin bu köşesinde 150 tane yazım birikmiş. 150 Tane hikaye anlatılmış, 150 tane ayrı yaşanmışlığın kaydı tutulmuş.

Biraz geçmişten itibaren baktım, her insanın yaşamında olduğu gibi inişlerim, çıkışlarım, mahfoluşlarım ve yaşanmışlıklarım doldurmuş satırları. Sürekli olarak zihnime hükmeden anılar, turuncu gökyüzünün ve akan gözyaşlarının yıldırıma dönüştüğü bir diyara kapı açmış.

Çoğu kez denemişim aslında yaşamayı, çoğu kez istemişim, bir takım şeyler benim için imkansızlık halindeyken ihtimaller denizinde boğulmamışım.

Fakat şunu farkettim, en güvendiğim dostum metaforlarmış bu satırlarda. Sürekli olarak gerçekleri açık açık yazmak yerine metaforların ardına sığınmışım, zaman geçtikçe o metaforların aslında neye denk geldiğini bile anlayamaz olmuşum. Anılar zaman aşımına ve önem aşımına uğramış hayatımda.

İşin en sıkıcı kısmı ise artık çoğu hikayenin sonunu biliyor olman, şaşırmaya mahal vermiyor.

Bu da en açık seçik yazım olsun, rastlayıp okursam tekrar, en azından bugün beni sıkan bir şey olmuş derim.

83.Akademi Ödülleri Değerlendirmesi

2011-02-28T21:37:00.000-08:00

Bu sene aslında hiç şaşırmadım sonuçlara, çünkü Golden Globe'dan sonra böyle olacağı çok belliydi. Öncelikle şunu belirtmeliyim ki film konusunda inanılmaz bereketsiz bir yıl oldu. Blockbuster olarak başarılı olan çok az sayıda film vardı. Benim bu yıl ki kişisel favorim Inception ve King's Speech idi. Ödül listesinde gözüme batan tek bir film var o da "Alice in Wonderland". 2 Oscar, gerçekten? Üstelik Kostüm Tasarımı ve Sanat Yönetimi? Şaka mısınız siz?

Alice in Wonderland gibi inanılmaz başarısız bir filme neden bu ödüller veriliyor peki? Bu ödülü alan filmin kendisi değil, Sanat Yönetmenliğini yapan kişi; Robert Stromberg.

Bu adam 1988 yılından beri her sene iki üç filme el attığı için, seneler süren uğraşından sonra ilk defa Oscar'a kavuşabilmiştir. Tim Burton'ın belirlediği konseptlerde çalışmak zor olmasa gerek.

Alice in Wonderland zaten Burton,Depp ve Carter isimleri yüzünden her türlü ödül alacaktı. Akademi Burton'ı kendisine küstürmek istemez. Gelelim asıl mevzuya;

Neden Social Network?

Social Network'ün gücü, bu kadar hayatın içinden bir başarı hikayesini, sürükleyici bir şekilde anlatabilmesinden geliyor. İyi bir film mi kötü bir film mi bu tartışılır. Bir başka önemli yanı ise Bilgi Çağının en önemli olaylarından birisi olan "Sosyal Medya" hadisesini tabiri caiz ise "irdelemesi". Fincher'ın iyi filmlerinden değildi. Peki neden bu kadar ödül aldı ve sevildi? Elimizde bir Christopher Nolan örneği var, adam kendi başına film endüstrisi olmuş durumda, yaptığı işler belli. Günümüzde "Bağımsız" olanın artık değer kazandığını görüyoruz. Arcade Fire gibi gruplar Grammy alıyor. Yani bu ne demek? "Bağımsız Eğlence Endüstrisi" artık kendi kendisini döndürebiliyor, dışarıdan başka güçlere ihtiyacı olmadan. Nolan'da böyle işte, adam şu anda istediği filmi yapar, istediği projeyi hayata geçirir, bunun için ne Hollywood, ne Akademi, ne de yatırımcılara yaltaklık yapması gerekir. Fincher'a ve Reznor'a giden ödüller bundan kaynaklanıyor. Tabii Inception o kadar iyiydi ki ödül vermeselerdi Akademinin güvenilirliği çok fazla sarsılacaktı. Gelelim King's Speech'e, King's Speech senenin "Şok" filmlerinden. Kimse bu kadar başarılı olacağını düşünmüyordu büyük ihtimalle. Lakin, filmin yönetmeni Tom Hooper ve yazarı David Seidler, çok fazla isimleri duyulmamış, hep televizyon ile ilgilenmiş, beyaz perde'de asla varlık gösterememiş insanlardı. King's Speech kariyerlerinin "ya herro ya merro" filmi olmuş. Tabii gücünü oyunculardan fazlasıyla alan bir film, özellikle Geoffrey Rush ve Colin Firth'in güçlü performansı olmasa bu kadar başarılı olur muydu bilemeyeceğim. Helena Bonham Carter konusunda da düşüncelerim değişmiyor, Fight Club'dan beri bir kadın hep aynı karakteri mi oynar? Onun yerine başka birisi oynasaymış gene farketmeyecekmiş, bence Tim Burton'ın başarısız uyarlamalarına çok yakışıyor ama hepsi bu kadar. Sonuç olarak Oscar ödülleri bir çeşit prestij ve "değer arttırma" temsil ediyor, film kalitesi konusunda bir geçerliliği yok verdikleri ödüllerin. Ne oldu peki? Inception zaten alamayacağı ödülleri zorla aldı, önünde varlık gösteremeyecek bir film ve besteci olmadığı için Social Network /Reznor ikilisini kullandılar, komik oldu tabii fakat yoktu gerçekten. King's Speech ise bu esnada en iddiasız film olarak hakettiği ödülü aldı, ne yalan söyleyeyim güzel film. Black Swan diyeceksiniz, o kadar film izlememe rağmen Aronofsky filmleri inanılmaz sıkıyor beni, bu yüzden 15 dakika izleyip kapattım.

Ruh Üşümesi III

2011-02-20T15:11:00.000-08:00

Anlamlar, anlamlarını ben onları aktarmaya başladığımda kaybediyordu. Bütün dünyanın sonunda, bütün duyguların anlamsız bir şekilde bulandığı insan zihninde, kapana kısılmışçasına uçup gidiyorlar onun ve geri kalanların zihninden. Sarf edilen kelimeler çok geçmişte, konuştuğumuz sahil artık bize ait değil, verilen sözler başka bir geçmişin.

Dışımda bütünlük aynı, bazen değişik, bazen değişiğiz. Olmuyor, yapamıyorum, yapmak istemiyorum belki, sebeplerini bilmiyorum, sadece yazıyorum, bir şekilde bütünlük kayboluyor, sonra tekrar beliriyor.

Kelimeler ağzımdan soğuk bir kış günü çıkan duman gibi akıp gidiyor. Ne anlama geldiklerini bilmiyorum, bir gün böyleyim, bir gün değişik.

Başımı koyduğum yer bize ait değil gibi, yaşanılan anılar gerçek değil gibi, neyin ne zamana ve neden ait olduğunu bilmiyorum.

Söylediğim şeylerin gerçekliğinden korkuyorum, bir zamanlar gerçek olmuş olabilme ihtimalleri beni ürkütüyor, başka bir geçmişe dair yaşanılanlar.

Başka evrenler var, başka evrenler yok, oralara gitsem bile beni artık tatmin etmiyor, etmeyecek, elektrikli ve oldukça yapay herşey.

Gerçeklik neydi peki? Kahverengi gözler artık yorgun ve fotoğraflarda, gerçeği ise sadece zihnimde bulunan bir olgu.

Bunun üzerinde düşünmeyi reddediyorum, sonra bunun üzerine düşünmeyi ve kendime zarar vermekten hoşlandığımı farkediyorum.

En acı şey ise, hayatımın içindeyken bile, kendime işkence etmekten mutluluk duyuyordum.

Sonra o mesaj geliyor, uyanık mısın.

Uyanık değilim, hiç uyanmadım.

Ruh Üşümesi II

2011-01-31T23:10:00.000-08:00

Tekrar zamanı geri alıp baktığımda, hatalı olduğumu görüyorum. Bazı zamanlar neyin önemli olduğunun farkında olup bunu belli etmiştim, çoğu zaman ise, sadece anı yaşamıştım.

Artık yapabileceğim bir şey yok tabii, bu hayatım boyunca pişman olacağım hatalardan birisi, zaten yaptıklarımın üzerinden 1.5 yıl geçti.

Bunun üzerine yazmak,düşünmek,kafa patlatmak istemiyorum artık, olanlar oldu ve galiba hatanın büyük kısmı benim yaptıklarımdan oluşmakta.

Bunun daha önce de farkındaydım, sadece kendime söyleyecek cesaretim yoktu bu yüzden seni suçladım. Fakat sevdiğim, özlediğim sen değilsin, bunun farkındayım. Benim sevdiğim, özlediğim senin kafamda yarattığın yansıman, bir hayale duyulan çocukça bir özlem aslında, bazı zamanlar insan iç güdüsü ile bezenmiş bir özlem belki.

Duygusal olarak insanlardan, basit duygulardan bu kadar kopuk bir insan haline gelmemin sebebi bu olay mıydı yoksa ben başından beri böyleydim, sen bana bir insanı sevebilme potansiyelimin olduğunu mu göstermiştin?

Hoş, günümüzde zaten insanlar birbirinden kopuk değil mi? En azından ben bu konuda samimiyim. İnsanlar kendi merkezlerinin içine çelik duvarlar çekmiş halde yaşayıp, dışarıda sadece bir yansımalarını göstererek hayatlarını devam ettirirken ben dış ve iç yapımın soğuk metalden olduğu kanaatine vardım.

Şurada yazdığım bütün ruh halleri, bütün hikayeler, bütün anılar aslında sanki içinde fırtınalar kopan bir insanın yazdıkları gibi, fakat durum tam tersi. Sadece insanlığa dair olan duyguları dijital bir yüzey üzerinde aktarabilen birisiyim büyük ihtimalle. Aynaya baktığım zaman bana geri bakan yansımam da bir gerçeklik göremiyorum, sadece sahte, bir takım şeyleri numaradan hissediyormuş gibi gösteren, tahtadan bir Pinokyo gibiyim. Önceleri bunun depresyon olduğunu düşünürdüm, uzun süreli, asla bitmeyen bir depresyon. Durum bundan daha vahim, bu benim yapım, ben kendim, hissiz, insanlıktan uzak bir insanım.

Sonum ne olacak bilmiyorum tabii ki. Ben yaşamda, insan ilişkilerinde, harcanan saatlerde, özel günlerde ve daha bir çok şey de anlam arıyorum hala, bulabildiğim zaman mutlu olacağım sanırım.

Şimdilik en önemli varlığım, kafamı yastığa koyduğumda kendimi ait hissettiğim, yazıya dökemediğim, hayali dünyalarım.

Ruh Üşümesi

2011-01-26T19:31:00.000-08:00

Hava soğuk, dünyanın çekirdeğinden gelen ısı bile toprağın soğukluğunu yok etmeye yetemiyor. Aşikar olan şu ki, bulunduğum yeri anımsayamıyorum.

Neler olmuştu? Vasiyetimde cümlelerimin her noktasını hatırlıyorum, neler dediğimi, neler yaptığımı.

Varımı yoktan aldığımı biliyordum, bir şekilde, içimde olanları anlatamamıştım. Şayet anlatabilseydim belki her şey farklı olabilirdi. Tanrı bana acımadı.

Böyle bir gidişi resmetmek korkutucu gelmişti belki, fakat sonunda her şey gerçekleşmesi gerektiği gibiydi, soğuk ve topraktandı.

Saklı bir mabet burası, bağlanmışlıklar ve gerisinin ötesinde, her yeni yazımlarda bir kapı açılsa bile, pek nadir insan bu kapıyı merak edip açıyor. Bu yüzden bazı kelimeleri beynimden çıkarken zikr etmekten korkmamaya başladım.

Lakin kimse oturup düşünmeyecek, neler olabileceğini, olmamış diyarları, onların kafasındaki isyanların aslında nerede yankılandığını bilemeyecekler. Bu oyun sadece iki kişi arasında dönen bir rant kavgası değil çünkü, bütün dünyanın problemi, üzerinde yaşadığımız için belki de.

Tenhalar onları korkutuyor, aksini göremiyorlar, haksızlar, haklılar, iyiler ve kötülerin içindeki gerçeklik bir şekilde vuku bulamıyor. Çoğu şeyden bahsetmiştim, Ephemeris, ötesindekiler, gerçek olan rüyalar, imgeler ve görüler vardı bu dünyada.

Karanlık yaratıklar da dahildi gerçekliğe, ve büyük, devasa, içimizde yaşayan tanrılar, toprağı dövenler hani, intihara meyil verenler. Fecre dalanlar asla ihtimal vermediler bu gerçekliklere, ben ise her zaman farklılıkların olabileceğini biliyordum doğduğumdan beri.

Mecburi sıfatları vardı insanların, rıhtımlarında gemiler vardı, kendi deryaları vardı, spekülatif düşleri vardı.

Sonra ecel geldi, tıpkı denizin ruhuna vurduğu bir vurgun gibi, sabrımı böyle doldurmuştum ben 6 sene boyunca.

Sesimi kim duyuyor? Anonim mi oldu haykırışlarım? Vasiyet etmek istedim bazı şeyleri tanıdıklarıma, en sonunda kendimi vurdum.

Lakin konu ben değilim, ben dayandım buraya kadar geldim, siz nerelerdesiniz peki?

Bir takım şeyleri konuşabilecek insanlar aradım, yaşamım boyunca, anlatabilmek istedim zamanın kendi dengesi içindeki kırılganlıkları, konuşmak istedim, sadece paylaşmak, beni anladıklarını görmek belki de.

Olmadı, paketlerce sigara bitti ,kararlarım ve rüyalarım değişti, kırık hayallerin gerçekliği rüzgar soludu firarı düşlerimde, ihtiraslarımın kölesi oldum.

Varlığımın yaşı eridi, ahvalim sustu, yüreğimdeki endişeler parçalandı, yağmurlar selam verdi.

Paketlerce sigara bitti, litrelerce zehir tüketildi.

Gecelerin köründe soğuk içime işledi.

Üşüdüm.

Sigara Küllerinden Zaman Tünelleri

2011-01-21T23:12:00.000-08:00

Çok uzun zaman, belki anlam verilemeyen sabahtan akşama kadar çalışılan gecelerin, kendi içindeki garip soğurulmuşlukları gibi.

Şişli'de bir oda bir salon hatırlıyorum. Bayram'dı belki, ben hala İstanbul'daydım. Gittiğim pek çok yerden birisi, hatırlayamadığım şekilsiz suretler, gece vakti, akıp gidiyor.

Kelimeler sarf ediyoruz, hani, etmiş olalım diye, maksat, insan gibi olmak. Öyleymiş gibi yapmak.

Çok paramız yok, o gece tek eğlencemiz birbirimiz. O gece de bitiyor tabii, bir daha ne ben onu görüyorum, ne o beni görüyor.

Sigaramı unutuyorum, geri dönüp almaya bile gitmiyorum, belki ev onun bile değildi, pek bir yabancı ve rahatsızdı içerideyken.

Soğuk, eve dönüyorum.

Kalabalık, uzaktan yürüyorum.

Bir başka gün, rıhtımda yalnız başıma sigara içiyorum, bu sefer başka birisi yanımdaymış gibi, ama hayır, tam bu noktada, başkası ile, iki sene önce belki oturuyordum, geçmiş ve yaşadığım an birbirine geçiyor, hakikatten, ben onunla birlikteyken ne düşünüyordum? Bana pek çok anlamsız, büyük ihtimalle yalan olan şeyler anlatmıştı, inanırmış gibi yaptım.

Ama şu an bahsettiğim andayım, başka bir gün, başka birisiyle, başka bir zaman oturmuş olsam bile, ama hayır, daha önce başkası ile de biraz ilerisinde oturmuştum, bu sefer onunlaydı sanırım.

Bir öncekinde diğerinden ayrılmıştım, iskelenin orada, ama o zamanlar o iskele var mıydı, yeri değiştirilmişti diye hatırlıyorum? Kafayı yemek üzere gibi hissediyorum.

Dışarıya adımımı atıyorum, tamam, bu sefer evdeyim, hayatımda stabil olan az şeyden birisi bir süredir bu ev, koridorun sonundaki karanlık odam, bunlar tanıdık şeyler, burada değişiklik yok.

Hayır, var, bir saniye, var.

Balkonda dizüstü bilgisayarımlayım, hayır, hayır o zamanlar dizüstü bilgisayarım yok sadece kitaplar mı vardı? Dur...İnterneti bedavaya çekmeye çalışıyorum, kablosuz. Soğuk tabii.

Ama hayır, bu anıda değil, odanın bir köşesinde duvarlara bir şey karalıyorum, yanımda eski arkadaşlarımdan birisi var, şimdi görüşmüyoruz, ben resim çiziyorum, onu çiziyorum hatta, o sırada duvarlara bir şey yazıyorum, o hatta bir örnek veriyor şunu yazsana diye. "You don't have to worry about me it's all good..." diye giden bir cümle, galiba onunla çok sardığımız indie gruplarının sözlerinden birisi, belki Bright Eyes.

Kalem elimden düşüyor, bunu hatırlıyorum işte, yaz ayı, Jorge Semprun - Ölüme Doğru okuyorum galiba, bundan da emin değilim, sonra yataktayım, o gelmiş, kahverengi saçları çok uzun, ona huzurlu bir şekilde sarılmış film izliyorum, beraber izlediğimiz ilk film, Ben X izliyoruz. Ben hayatımda ilk kez mutluyum, gerçek anlamda, o an ölsem, mutlu bir insan ölürdüm.

Fakat, iyice karıştı, Jorge Semprun diyordum, bir köşede okumaya devam ediyorum, ama ben hala ona sarılmışım, geçmişteki yansımam bana bakıyor, o sırada odanın ortasında 15 yaşında bir ben içinde ne yapacağını bilemediği duygulara sahip, 16 yaşındaki ben balkonda sigara içiyor kış ayında, 17 yaşında başka bir ben zayıf ve şekilli vücuduna bakarak gölge boksu çalışıyor yarın bir kızla buluşacak. O sırada pek çok arkadaşım geliyor, kalıyor, eğleniyoruz, küçücük odada, bir festival gibi sanki, farklı farklı insanlar, bazıları sadece hayatlarında bir kere geliyorlar, bir daha gelmeyecekler.

Sonra, sonra...

Bu anıyı çok iyi biliyorum, bu kötü bir anı.

Gece vakti 2 suları, 21 yaşındayım, telefonda konuşuyoruz, kavga ediyoruz galiba, saçları artık daha kısa, kısa saçta yakışıyordu ona, her şeyin yakışacağını düşünürdüm ya, gömlek giyince de çok güzel olurdu, zaten bana renkli gömlekleri o alıştırmıştı, yoksa ben hep siyah giyinirdim, şimdi ki gibi.

Telefonda konuşuyoruz, her zaman ki kavgalarımız gibi, birazdan her şey düzelecek ve birbirimize "Seni seviyorum, biliyorsun değil mi" gibi 2.5 yıllık bir ilişkinin gerektirdiği cümleleri kuracağız, sonuçta, biz birbirimizi seviyoruz, asla birbirimizi incitecek bir şey yapmayız...değil mi?

Hep ben ona "Ayrılalım" derdim, tabii o istemeyecek, bunu biliyorum, ama benim amacım "Bak ben istersem ayrılırım, ayrılamayacak olan sensin" mesajı vermek sürekli, güç oyunu ya bu, aklımca.

Malum soruları ısrarla sordum, hepsinde aynı cevap, yoktu, gerçekten yoktu.

Sakinleştikten sonra, ben bu anı ilk defa dışarıdan görüyorum, o an, telefonda duyduğum kelimeden sonra, gözlerimde bir şeyler parçalanıyor, bir anda bütün yaşam enerjim çekilmiş gibi oluyor, bir şeyler o an değişiyor.

Galiba o an duyduğum kelime

"Bence bir süre ayrı kalsak daha iyi."

İkna etmeye çalışıyorum, gördüğüm kadarıyla.

İkna olmuyor, ilk defa, bir sebebi var, bir şeyler engelliyor.

Salak gibi ben sormaya devam etmişim tabii, baya saf görüyorum kendimi onları sorarken, suratım bile değişiyor.

"Bir süre için ama yani? Sonra yoluna girecek değil mi? İkimiz içinde iyi olacak, daha mantıklı böyle, haklısın."

Ne cevap veriyorsa, 2 saniyelik huzur sekansı sunuyor bana cevaplarıyla, sonra gene çıldırıyorum.

O andan sonra olacak şeyleri kendim görmekten utanıyorum, oda blurlaşıyor, ilerki saatlerde hayatımda ilk kez başka bir insan için ağlayacağım çünkü, midemi bulandırır, hatırladıkça.

Sonraki günler hızlı geçiyor, ben okula gitmeye çalışmışım sanırım, erken dönmüşüm, gitmemişim bazı günler, içki içmediğim halde sürekli kredi kartının limitlerine oynayan alkol alımları başlamış, paket paket sigaralar, gece vakitleri dışarı çıkmalar.

Bir gün sabah dışarı çıkıyorum, hafif alkollü, sonra akşamüzeri geliyorum,gelir gelmez bilgisayara hızlıca bir şeyler yazıyorum, galiba onun MSN'ine baktığım gün, görmemem gereken şeyler görüyorum. Bundan sonrasını gene geçiyorum, o gün, hatırlamak istemediğim şeyler oldu.

Ertesi sabah, Cumartesi, sabaha karşı gene evden çıkıyorum, akşam 2-3 gibi gireceğim odaya, hayatımda sonsuza kadar bir takım şeyler ölmüş olarak geleceğim.

Şu anda saat 10:49, bu satırları yazarken, işlerim bitti, sigara içerken, arkada "Yakup - Odada" çalıyor. Birisi beni izliyor sanki, birisi beni izliyor, gelecekten bir yolcu, beni izliyor, bunları yazabilmek için.

Hayalden bir dünya, gerçekten çok uzakta, rüyadan bir odada, bu odada, duvarıda yazılar hala duruyor, fakat, başka birisi var.

Level Up!

2011-01-02T00:24:00.000-08:00

Congratulations! Your character Arcana has ascended to 2011!

Please confirm your new character sheet;

Mert Günhan - 10 Level Berserker, 5 Level Artist, 5 Level Urban Lorekeeper, 2 Level Wizard

Following Prestige Classes are available in 2011:

-Urban Knight

-Surreal Explorer

-Dark Adept

-Suicidal Successor

Your character has gained the following ability modifiers:

Insight +5

Forgiveness -2

Cruelty +6

Strenght -3

Intelligence +3

Karma -10

Creation -8

Destruction +2

Your character has gained the following perks:

-Organizational Ties (This character is enjoying benefits of various friendly groups)

-High Wizard (can summon at least 1 another Wizard per day to help)

-Corporate Touch (+5 to diplomacy checks)

-Documentary Translator (+10 to intelligence checks)

-Freelancer! (This character is a freelancer, which means he can work from his house)

Following Curse effects are worn off:

- Lament for Ex-Girlfriend (This character's mourning period is officially over, which was cancelling the condition modifiers)

- Hate of the Angry Rebound (This character's rebound organized a hate campaign against him after the break-up, cancelling all buff-effects)

- Betrayal Stricken! (This characters trusted friends betrayed him, which gave -5 to insight)

Following Buff's are taken effect:

-Resolution of The Betrayed (This character has reborn! Leaving all hate-related feelings in 2010, he now leads his own destiny to a new future! This perk gives +10 to chance rolls, negates all negative instinct rolls and opens up a slot for a relationship)

-Ace in a Hole (This character has regained the ace up in his sleeve! Giving +10 to Destiny rolls)

- Never Yield! (This character finally gained the powerful perk of "Never Yield", no matter how hard the situation gets, now he can't give in to grief)

- Friends for Life (This character made an everlasting bond with a friend, which gives +2 to Insight and Destiny Rolls)

This character gained the following Artifacts:

- Guido's Hellblazer (Guido's Hellblazer gives +10 to insight rolls)

- Needle's Pick (Needle's Pick gives +1 to looks)

- Monthius's Comic (Monthius's Comic gives +2 to Bonds)

- Photographs of Fabled Memories (Photographs of Fabled Memories gives +10 to bonds)

- Fromm's Figures (Fromm's Figures gives +2 to destiny rolls)

Kristal Gerçeklikler

2010-12-20T16:29:00.000-08:00

Hani olur ya bazen, sadece yazmak istersiniz, her şeyi bırakıp sadece yazmak ve içinizdeki zehri akıtmak istersiniz. Sadece bir şeyler yapmanız gerekiyordur, sadece harekete geçmeniz belki.

O anlardan birisine yakalandım ben tekrar, bilemedim içimde kalanların sonuncularını dökemedim metal zemine. Ne yazdığımı bilmiyorum, ne ile ilgili olduğunu bilmiyorum, sadece okuduğum bir yazı beni çok etkiledi ve ben de yazmak istedim, nereye gittiğini bilmediğim bir ölüler otobanında arabamla geziyormuşum gibi hissediyorum. Yaşamı düşünüyorum bazen, zaman zaman, her şeyin çok kötü gittiğini düşünürsünüz ya, sonra daha kötü bir şey olur, ite ite "tamam o kadar da kötü değilmiş ama lütfen böyle olmasın" diye düşünmeye başlarsınız, gözünüz atar korkarsınız, işte Tanrı olmak böyle bir şey.

Tanrı dediğimiz varlık böyle oynuyor bizlerle, varsa eğer, oldukça eğlendiğine eminim, yorgun kemikler ve yorgun ruhlar ile piyon gibi oynuyor.

Çoğu şeyi diledim, istedim belki, hırçın oldum, nefret etmeyi sevdim insanlardan, hep kaçtım belki, hep gittim belki.

Yolun sonunda ne olduğunu bilmiyorum. Hep bundan daha fazlasını bildiğimi ve vaktinin geldiğinde sanki o bilgilerin birden bire ifşa olacağını düşünürdüm kendi kendime. Yalnızken özellikle. Fakat böyle bir şey yok, tecrübe ettiğin kadarını biliyorsun ötesi senin için bir yanılsamadan ibaret.

Sabah ışıkları ile beraber kötü haberlere alışmışım sanırım. Edebiyatın karanlık yönlerine sığınırdım ne zaman hata yapsam, ne zaman gerçekleştiremesem düşlerimi. Giderdim buralardan, içimde kalmış boş bir yelkenli gibi, vücuduma batırdığım dikenler ile beraber giderdim buralardan.

Şimdi, ağzımdan kelimeler dökülemiyor ki, ne diyeyim? Bir tek mesulu yok sözlerimin, artık kavramlara yazıyorum yazılarımı, çünkü yalnızım ve gerçekten içimdeki bu isimlendiremediğim duyguları paylaşabileceğim başka bir insan daha yok. Olmadı hiç. Varsa bile. Konuşmadım.

Benim için insanlar hakkında hislerimi anlayabilmek, çok uzun bir süreç. Çünkü duygularım varsa derinlerde bir yerde, sahipsem eğer. Önce onlara ulaşmam gerekir. Ulaştıktan sonra bunların ne ile ilgili olduklarını anlayıp, kavramaya çalışmam gerekir. Milyonlarca ruhsal tortunun altında kaldıysa eğer hala duygularım, çıkartıpta üzerindeki tortuları temizlemeye uğraşmıyorum. Yoklar işte, varsa bile ilgilenmiyorum.

Artık benim gerçekliğim kavramsal, sürekli değişebilen ve yerine başka şeyler koyabileceğim, oldukça normal, basit ve zaman kristallerinden oluşan bir gerçeklik.

Hiç bir şey bilmiyorum.

Diary of a Self-Loather

2010-12-19T18:21:00.000-08:00

Within my assumptions, everything, everything that i ever knew. I knew it before, it all happened with a single swing. Body was on the floor, bleeding to death, wanted to help, just didn't wanted to get involved.

I...dream about her. Mostly dream about killing her, killing her friends, killing her family, murdering and torturing her...

I'm a gentle being, i never want to hurt anyone, i never thought i COULD hurt anyone. But the things she put me through, things that i suffered, the nightly dreamings became nightmares. I was finished, drained of my soul, devoid of everything i ever wanted. It became such a burden to carry all these void feelings inside of me. Why i struggle? I don't even know, i just exist. Between the dimensions of emptiness and reality. I created a place for myself to exist, i want who i want to be, and i can do it on a whim.

I just don't have any memories about that day, i don't know which way to go, i don't know whom should i be mad with. I thought she could help me but in the end it was to no avail. I'm broken, shattered, unable to feel, unable to relate, just a bone and flesh, pretending to care, pretending to listen.

I couldn't care less, in reality i really don't give a damn about other people, they can rot that all i care.

And this human skin that i bear everyday.

When i eat, my intestines work, my heart pumps disgusting blood. Our insides, organs and everything about it just reeks.

I don't wanna be a fleshly being, it really disgusts me, everything about humanity is just...disgusting. When you don't wash yourself you reek, can it get any more pathetic than that?

I hate my skin, i hate my nails, i hate my teeth, i hate my eyes, i hate my bones, i hate everything that belongs to a human body.

And the worst thing is, if i kill myself, it would make a huge mess and my intestines would possibly reek...

-From the journal of a man, who wandered into another world...

Geceler ve Seçimler

2010-12-16T21:21:00.001-08:00

Neler olduğunu hatırlayamıyordum, gecenin geç saatlerindeydi. İstanbul gece 12'den sonra, özellikle benim gibi ara sokakları ve ağacı bol semtlerindeyseniz, bir anda ölüyor gibi. Sessizlik çöküyor şehrin bazı bölümlerine, ölüm sessizliği. Özellikle mevsim kış ve fırtına var ise.

O gece neden evden çıktığımı hatırlamıyorum, sigara almak için olabilir veya olmayabilir, evde yalnız olduğumu hatırlıyorum, ailem neredeydi...anımsayamadım. Gece 01:00 ve 02:00 arası vuku bulmuştu herşey. Sigara almak için çıkmıştım galiba, üzerime kalın parkamı, sigara paramı ve kimliğimi alarak dışarı çıktım. Soğuk inanılmaz bir şekilde insanın yüzüne vuruyordu, saçlarım uzundu o dönemler, her rüzgar estiğinde perçemlerim suratımı kamçılıyordu. Elimi cebime attım ve son paketimden bir sigara yaktım. Sigaramın ateşini dövüyordu soğuk hava resmen. Bütün bakkallar kapalı olduğu için tek şansım apartmanımdan 300-400 metre uzaktaki sahile doğru bulunan tekeldi.

Aşağı ara sokaktan gitmek istememiştim, daha önce orada başıma çok olaylar geldiği için, kimsenin olmadığı gecenin bu saatinde apartmanın arkasından dolanıp ana yoldan gitmeye karar vermiştim. Erenköy, Kazasker tarafları geceleri pek bir güzeldir, bir o kadar da tehlikeli. Tekel'e varmıştım. O kadar soğuktu ki, bütün cildim kızarmıştı, çok ciddiye almamıştım havayı fakat ciddiye alsaymışım keşke diye içimden geçirdiğimi hatırlıyorum.

Sigarayı alırken tekel kapatıyordu zaten, vaktinde yetişmiştim, zaten bu havada dükkanını gecenin ikisinde açık tutmak için deli olmak lazımdı. Eve geri dönmek için gittiğim yolu yürüyecektim, gözümde büyüyordu bu soğukta fakat elden ne gelirdi? Yolda tam önümde eve dönen orta yaşlı bir adam olduğunu farkettim, elinde çantası ile hızlı adımlarla yürüyordu. Evden çıkarken gelişigüzel giyindiğim için tekin bir görüntü sunmadığımı anladım, adam gecenin bir vakti benden çekinerek hızını arttırmıştı.

Tam yol ayrımında benim gitmeyi tercih etmediğim yoldan döndü, ara sokağın başında bekleyen bir tip olduğunu gördüm, paytak paytak yürüyerek adamın yanına gitti. Adam onu görünce yönünü değiştiremedi ve kararlı bir şekilde ilerlemeye devam etti. Ben ise durumun farkına varmış, o sokağa sapmadan dümdüz gidiyordum hızlı adımlarla.

Son gördüğüm şey paytak yürüyen adamın çantalı, evine dönen adamı bir köşeye kıstırıp dövmesi idi.

İki şeyi düşündüm; eğer saldırganın bıçağı var idiyse, yardım etmeye gittiğimde ben de kendimi tehlikeye atmış olacaktım, bundan korktum. Diğeri ise evime hiç bir şey olmamış gibi dönersem, bu adamın hayatı tehlikeye girebilir, ailesine geri dönemeyebilirdi.

Eve koştum, telefonum yanımda olsa polis çağıracaktım fakat yanıma almamıştım. Kapıdan içeri girdiğimde nefes nefeseydim, ne yapacağımı düşündüm, oraya geri gidersem eğer adam kaçtıysa bu sefer ben yalnız olacaktım ve bir hiç uğruna tehlikeye atacaktım kendimi. Polisi arasam, polis oraya gittiğinde zaten çok geç kalınmış olacaktı.

İşin sonunda, karışmak istemediğimi fark ettim.

Ertesi sabah erkenden olayı bakkallara soruşturdum, kimse etrafta kötü bir şey duymamıştı, kimse bir gasp, bıçaklanma olayı bilmiyordu.

Buradan adamın başına bir şey gelmediğini varsaydım.

Fakat hala her gece sigara almaya çıktığımda iki şey aklıma takılıyor.

O gece ne olmuştu?

Ve aynı durumda olan ben olsaydım o adam bana yardıma gelir miydi?

Modern Günahlar

2010-12-11T12:16:00.001-08:00

İstanbul hiç bu kadar soğuk olmamıştı, burada doğup büyüdüm ben, sokaklarını bilirim, havasını, atmosferini, hastalığını bilirim. Bu şehir ölü bir organizma, kanserli bir hücre, kara bir leke.

İçindeki bizler, tenlerimizi birbirine dikmiş, hayatta kalmaya çalışan fakat üzerini kapatamadığımız günahlarımız ile bu şehire daha büyük yükler bindiren bizler, bu soğuk havayı iliklerimizde hissediyoruz.

Hepimiz günah işledik, burada yargı yok, yalanlar ve çelişkilerimiz soğuğun altında eziliyorlar çünkü bu gece, kar örtüyor günahları, kan lekeleri toprağın altına akıyor sadece tekrar başka hayatlara ulaşabilmek için.

Bu soğuk bizler için bir lütuf, birbirimizin arkasından söylediğimiz yalanlar ve karanlık köşelerde işlediğimiz zihinsel zinaların esen kuvvetli rüzgara karışması için bir şans. Buz parçaları ile beraber günahlarımızın, çelişkilerimizin, bizi zapt eden zihinsel zuhurlarımızın yitirilişi bu buzlu rüzgarlardan geçiyor.

Beyaz, mermer odalar, ölüm beyazı saçları ile ölüm beyazı tenleri olan kadınlar, zihinlerimizi parçalayan, kemiren ve posa haline getiren ruhsal durumlar öldürdü kişisel ifşa anlarımı. Bir süre sonra hissedemez, yaşayamaz ve farkına varamaz duruma getirdiler bizleri. Aslında hepimiz tek ve basit gerçekliğimizi talep ediyorduk, her şeyin sonu tek ve basit, hor gördüğüm, asla ciddiye almadığım ve tecrübe etmediğim duygulara çıkıyordu.

Soğuğu iliklerimizde hissettik, gecenin karanlığı yavaş yavaş yaklaşırken ben içimdeki boşluğu dolduran tek edilgen olguyu kaybettim, serbest bıraktım.

Şimdi soğuğu, tam şu an, hani bilirsiniz ya, tam şu an dediğimde bu saniye, aslında geçmiştir ya, aslında asla orada olduğundan emin olamadığımız saniyeler aklımıza gelir ya 1 yıl sonra, işte aynen o şekilde, soğuğu damarlarımda, beynimin kıvrımlarında, çocukken her insana gümüş tabakta sunduğum bakır ruhumda hissediyorum.

Sonra tekrar oradayım, buzdan denizin üzerinde, asla kırılmayacak olan anılarım ve değiştirdiğim, istediğim gibi şekillendirdiğim tarihimin üzerinde yatarken buluyorum kendimi. Tabii ki tekrar yalnızım, ne başkası var geleceğimi paylaşmak istediğim, ne bu hisleri kavrayacak bir anlayışım. Sonra, yavaş yavaş...

Asla kırılmayacak olan buz denizim parçalanıyor, anılarım birbirine giriyor, ben suya batıyorum, soğuk sularda yüzmeyi öğrenmemişim, derim kırışıyor. Vücudum anaforun içinde kayboluyor, ben küçüldükçe dünya benimle beraber ölmeliydi, dünya devam ediyor.

Ben ise artık, bile bile kabul ettiğim yerdeyim, üzerime kaynar sular atıyorlar, kor olmuş kemikler atıyorlar, yanmış metal parçaları atıyorlar...

I'm Fromm New Jersey

2010-11-21T15:44:00.000-08:00

I'm from New Jersey
I don't expect too much
If the world ended today
I would adjust

I'm from New Jersey
No I don't talk that way
I watched too much TV
When I was young

I'm from New Jersey
My mom's Italian
I've read those mafia books
We don't belong

There are girls from New Jersey
Who have that great big hair
They're found in shopping malls
I will take you there

I'm from New Jersey
It's not like Texas
There is no mystery
I can't pretend

I'm from New Jersey
It's like Ohio
But even more so
Imagine that

I know which exit
And where I'm bound
The tolls on the parkway
They will slow you down

New Jersey people
They will suprise you
Cause they're not expected
To do too much

They will try harder
They may go further
Cause they never think
That they are good enough

I'm from New Jersey
I don't expect too much
If the world ended today
I would adjust
I would adjust
I would adjust

Ruh Halleri VI

2010-11-13T18:00:00.000-08:00

Benim de basit hayallerim var, son iki yıl içinde küçük şeylerden zevk almayı öğrenerek en iyisini yaptığımı düşünüyorum bazı geceler.

Kendime yetebilecek kadar para, ufak bir oda, bir bilgisayar, küçük bir ısıtıcı, demlik, sigara ve yiyecek alabileceğim cep harçlığı, ben bunlar ile hayatımın sonuna kadar mutlu olabileceğimi düşünüyorum.

Küçük düşünüyorum, hep küçük düşündüm, kendimi sınırlamanın verdiği o bilindik his her zaman beni mutlu etti, her zaman beni sakinleştirdi, çünkü neler olabileceğini biliyorum, sınırları biliyorum, mutlu olmak çok zor bir şey değil.

Geçen gün bilgisayar başında üşüdükten sonra yatağıma, battaniyemin altına girdiğimde gecenin bir yarısı kahkahalar ile gülmeye başladım, bu tamamen saf mutluluktan olan bir kahkahaydı, kimsenin duymayacağı ve sadece kendime ait, samimi bir kahkaha.

Çünkü odamdaydım, çünkü demlikteki çayın altını yeni söndürmüştüm ve hala çevresine ısı saçıyordu, çünkü yatağımda yatarken sigaram, sigaramı koyabileceğim bir küllük ve mışıl mışıl uyuyan iki kedim vardı.

Çünkü arkadaşlarım vardı, daha geçen gün beraber sarhoş olup Erenköy'de gecenin bir yarısı beraber dolaştığım.

Çünkü yatağıma yatıp, elime o çok sevdiğim çay dolu kupamı alıp saatlerce film izleyebiliyordum, çünkü ben kendi paramı kazanabiliyordum, çünkü Hasan'ın komik ve oldukça saçma şakaları vardı, çünkü Guido sonsuza kadar Amerika'da kalmayacaktı, çünkü günün birinde Toronto'ya gitmeye karar vermiştim, çünkü ben çizim yapabiliyordum, çünkü Özgün ile sabahlara kadar sırf onu sinirlendirip, çenesini açtırıp eğlencesine tartışabilirdim, çünkü 7.Seviye bir Paladin karakterim vardı, çünkü DCD kötü sonuçları olabilecek bir kavgadan sağ salim kurtulmuştu, çünkü insanlar vardı ve beni her şeye rağmen bu tarz ufak detaylar mutlu ediyordu. Çünkü şunu biliyordum, benim sigaram bittiğinde her zaman Serim'den alabilirdim, Serim'in parası bittiğinde, her zaman herhangi birimizden alabilirdi, çünkü Aydın bize ertesi gün değişik bir hikaye anlatabilirdi, rakı kadehlerimizi tokuşturup gecenin yarısında Kadıköy'ü inleten kahkahalar atabilirdik, çünkü daha izlenecek onca kötü B-Filmi, kült film, oynanacak onca oyun, paylaşılacak onca anı, içilecek yüzlerce litre çay, edilecek onlarca muhabbet vardı, çünkü hayat güzeldi, çünkü yarın veya başka bir gün, aşkı ve sevgiyi küçümseyen, yeren, bir "vakit kaybı" olarak gören ben bile güzel bir kıza aşık olabilirdim.

Çünkü şimdi gecenin dördü, hayattayım ve mutlu olmamam için önümde bir engel göremiyorum.

Kabullenilen İhtiraslar ve Anoreksiya

2010-11-09T19:02:00.000-08:00

Ben artık çok yoruldum. Biliyorum, bu sayfalar senelerdir benim bir takım şeylerden yakınmama ve zihnimin karanlık kısımlarına maruz kaldılar. Biliyorum bütün sözler ve düşünceler sanki yanarken bir yandan kararan bir kağıt parçası gibi kararttı burayı, içimi, içinizi.

Ben artık çok yoruldum, ben artık ruhumun ve bedenimin kaldıramayacağı yüklerin altına sokulmaktan yoruldum, ben artık her nefes alışımla hayat ve ölüm ile yanan bu bedeni taşımaktan inanılmaz yoruldum, metaforlar ile kendimi ifade etmekten yoruldum, sürekli olarak insanların aynı hataları yapıp aynı sonlara doğru ilerlediklerini görmekten yoruldum. Ben artık bütün maruz kaldığım şeylerin karşısında duygusuz bir şekilde omzumu silkmekten yoruldum.

Küçüklüğümden beri neden bu kadar duygusuz olduğumu sorguluyorum kendimce, belki artık sormamalı ve kabul etmeliyim bir takım şeyleri. İçimde çelişkiler yok, kendimce düşündüğüm, öğrendiğim ve uyguladığım basit cevaplar var her şeye. Basitçe kendi kendimi kendi kafamın içine hapsetme durumumdan doğan bir takım sıkıntılarım var, içeriye kimseyi dahil etmiyorum, edemiyorum, o beyaz odaya ben ve kardeşim dışında kimse giremiyor ve giremeyecek.

Kafamı yastığa koyduğumda, en kötü günümde, en içten şekilde ölmeyi dilediğim günlerde, başıma ne gelmiş olursa olsun, ne sıkıntı yaşamış olursam olayım, ne ihaneti görmüş olursam olayım benim tek sığınağım kafamın içindeki o beyaz, zaferlerim, kişiliklerim, göz yaşlarım ve ihanetlerimden oluşturduğum heykellerin bulunduğu o bembeyaz mermerden oda. Oraya her gittiğimde beni bekleyen birisi olduğunu biliyorum, benim tek gerçek ailem, benim tek gerçek kardeşim, benim üzerimde tek hakka sahip kişi orada beni bekliyor olacak her zaman, bana neyi yanlış yaptığımı söylemek için, ben ona hep aynı hayal kırıklıkları ve yaşamıma dair garip durumlar ile gideceğim ve soracağım.

"Gene sen haklı çıktın, neden böyle oldu?"

Diyeceğim. O ise simsiyah, uzun mu uzun bedeni ve kollarını uzatıp pençeleri ile benim omzuma dokunacak, iğne gibi sipsivri dişlerden oluşan, sürekli olarak sırıtan (ne olursa olsun o hep gülecektir, çünkü o asla üzülmez) ağzını açıp bana karşı sarkastik, suçlayıcı ve bir nebze olsa teselli edici tiradına başlayacak.

"Sen kardeşim." diyecek. "Sen kardeşim, öğrenemedin."

Ben ise onun bana anlattıklarını tekrar dinleyeceğim, tartışacağım "Hayır böyle olmadı bu sefer denedim." diyeceğim.

Beni dinledikten sonra bir kahkaha patlatacak ve "İzin ver bana, bir kaç ay sürücü koltuğuna beni koy." diyecek.

Bunun ömrümden götürdüğünü biliyor, beni mahfettiğini biliyor, o aylarca geçmeyecek Anoreksiya'nın vücuduma hakim olacağını biliyor, çok hızlı bir şekilde sağlığımın bozulacağını bal gibi biliyor, fakat bunun işleri benim için yoluna koyacağını da biliyor, beni kurtaracağını da biliyor.

Ben ise kabul edeceğim tabii ki, aylarca göz kapaklarının arkasındaki dünyadan izleyeceğim bütün olan biteni, yarı rüyada gibi, orada dinlenecek ruhum, kardeşimin beni kolladığını bileceğim, orada olduğunu, benim için savaştığını bileceğim.

Aylar sonra vücudum mahfolurken geri geleceğim, bitmiş olacak her şey, fırtına geçmiş olacak. Beyaz odam bir süre için onun dinlenmesi için kapalı kalacak, oraya ben bile giremeyeceğim, ama geçmiş olacak, değil mi ? Bitmiş olacak.

Her seferinde insanlıktan daha çok uzaklaşıyorum bu başıma geldiğinde, böylece hayatta kalabileceğimi garantilemiş oluyorum, yaşayacağımı garanti ediyorum,ruh sağlığım her geçen gün daha güçleniyor, vicdan, duygu, aşk, sevgi gibi şeylerden her geçen gün daha uzaklaşıyorum, kimseye bağlanmamayı ise ben seneler önce öğrendim.

İşin en güzel kısmı ne biliyor musunuz? Ben sadece kendi ihtiraslarımın, kendi çelişkilerimin, kendi güce olan açlığımın kölesiyim aslında, beni motive eden şey ise kendime olan dürüst nefretim, çünkü ben insan olduğumun farkındayım.

Günün birinde bana bir arkadaşım "Kendinden neden bu kadar çok nefret ediyorsun?" diye sormuştu.

Buna çok tepki göstermiştim.

Şimdi ona minnettarım.

Çünkü Tanrı kendinden nefret etmeseydi, bizi kendi suretinde yaratmazdı.

Ben sadece kabullenmiş bir kişiyim.

Ben benim.

Siz olmasanız bile varlığımı teyit edebilirim.

Ölüm ve Çatı Katları

2010-11-07T07:58:00.000-08:00

Pek çok şey söyleyebilirim. Pek çok kez bahsetmişimdir nostaljik akşam ışıklarından, hani demiştim ya geçmişe götürenler.

Bugün bir rüya gördüm, hatırlayamadığım bir rüya. Hatırlayabildiğim çok nadir rüyalarım olur benim. Mesela sürekli gördüğüm bir tane var, gece yarısı gökyüzünden düştüğümü görüyorum bazen, İstanbul'un tepelerde ki soğukları ben düşerken derimin altına işliyorlar, iğne gibi vücuduma batıyorlar. Şimdi diyeceksiniz ki nasıl biliyorsun İstanbul'da olduğunu rüya da. Çünkü hissediyorum, havaya karışan azotu, insanlarının umutsuzluğunu, ölümün ve yaşamın o can sıkıcı dansını hissediyorum. Şehrin altında yatan milyonlarca iskeleti iliklerimde hissediyorum, gökyüzünün o metalik gri rengi ise gözlerimin arkasında bulunan dünyayı kaplıyor.

Ölüm, benim en merak ettiğim, beni en heyecanlandıran kavram olarak hayatımda yer almaya devam ediyor, ölüm konusunda ki saplantımdan asla vazgeçemeyecek gibiyim. Varlık durumundan yokluğa geçmek gerçekten beni merak ettiriyor, o bomboş, siyah, kişinin farkına bile varamadığı boşluk hissiyatı ne kadar güzel olmalı. Ölümü ben bir kadın formunda hayal ediyorum, siyah derisi, beyaz saçları ve düzgün yüz hatları olan narsistik bir kadın gibi, böyle hayal etmek beni rahatlatıyor. Sonra bir sigara yakıyorum, zehirli dumanlar vücuduma işleyip beni yavaş yavaş öldürüyor, ciğerlerim zehirle doluyor, dudaklarımın arasından duman geçerek vücudumdan dolaşıyor, üzerine bir nefes veriyorum, yaşam üflüyorum sanki, her şey o an oldukça açık ve net geliyor bana, hayat o kadar da kötü olmamalı ki değil zaten.

Ölüm ve apartman çatıları, aslında birbirine çok paralel olan kavramlar, bizleri koruyan ve aynı zamanda özgürlüğü temsil eden yükseklikler gibi bir nevi.

Özgürlük ise bir başka önem verdiğim kavram. Yıllar önce ben ölümü sanki her gün yemeğimi paylaştığım kardeşim gibi benimsediğim gün, özgür olduğumun bilincine varmıştım.

Kelimelerimin İzdüşümü

2010-11-06T17:31:00.000-07:00

Daha önceki yazılarımda aslında burayı bırakmak istemediğimi açıkça belirtmiştim. Lakin bırakmıyorum, sadece buranın parçalarını başka yerlere taşımaya karar verdim. Buraya o kadar çok şey yazdım, o kadar çok kendimden verdim ki, bazı cümlelerimin kabına sığmadıklarını fark ettim, gitmek istiyorlar, farklı diyarlar görmek istiyorlar belki, dur demek istemedim, düşünceler özgür olmalı.

İz düşümleri ise burada.

Ruh Halleri V

2010-11-03T13:02:00.000-07:00

Anlaşılmamaz olmak, belki biraz anlaşılamaz olmayı istemek. Aslında insanların "durum" öykülerinden ibaret hayat. Çünkü "zaman" diye belirlediğimiz çizgide doğru bir şekilde ilerlemiyor her şey.

Bazen ise anlaşılamaz hisler hissetmek belki, sebebini bilemiyorsun, sadece yaşam dediğin o kara anaforun içinde bunlar var ve dönem dönem senin ruhuna çarpan sular gibiler. Bu tip keskin yaşamları dillendirmek oldukça zor. Anlatılamayan hikayeler ve utanç içinde geçmişe dönülmeye sebep veren sırlar ile dolu çünkü. En temiz, en sade olanın bile kendi karanlığına çekmek istediği fakat bazen dudaklarının ucuna gelen iki kelimenin dökülmesi ile anlaşılan korkunç sırlar bunlar.

Öğrenmek ise neyi değiştirir ki? Aslına bakarsanız "duygu yoğunluğu" denilen kavram sadece bir anafordan ibaret. Farklı renklerin birbiri ile ölüm dansı yaptığı dipsiz bir kuyu gibi.

Kristalden şanslar var orada, göz yaşları altından ve oldukça değerli, sonuçta ben size sadece tek bir ruhun hikayesini anlayabilirim, tek bir ruh, tek yaşam süreci.

Karanlıkta yaşam zor, alışmaya çalışıyorsun, alışabilirim diyorsun, bunu yapabilmek istiyorsun çünkü hayatında başarman gereken bir takım şeyler var. Bariyerler belki bunlar, yol kenarına konulmuş bariyerler. Biz ise ısrarla o bariyerlerin üzerine yürüyoruz, yol ise ölülere ait bir otoban, kenarları ise sisler içindeki mor bahçeler ile dolu.

Bazen oluyor işte, bazen gerçekten kayıp hissediyorsun, İstanbul'da yaşamak gibi bu, şehirleri güzelleyemezsin belki tam olarak fakat içinde yaşayanları güzelleyebilirsin. Fakat...ne gerek var değil mi?

İnsanlar diğerlerinin hayatlarına giriyorlar ve çıkıyorlar işte, engelleyemiyorsun bunu. Bazıları diğerlerinin hayatlarına dahil olmak için o anaforun içine zorluyorlar kendilerini, ruhani bir tecavüz gibi, bu sebeple kalabalıkları sevmiyorum, fazla ses, fazla düşünce ve ben sadece yalnız olmaya alıştım.

"Süper Ekstra Yerçekimi" böyle bir şey işte. Genel olarak insan duygularına yapılan güzelleme, çok spesifik bir şey yok aslında ortada. Bu hikayenin kahramanı da yok aslında çünkü çevrende insanlar yoksa varoluşun teyit edilemez ve sen kimseye hiç bir şey kanıtlayamazsın bu durumda. Yaşam böyle bir şey, herkes birbirinin ruhuna ahkam kesmek için kırmızı merdivenlerden bir bir çıkıyor.

Işıklar bir bir kapanıyor ve "Dansé Macabré" devam ediyor, her zamankinden daha karanlık saçları olan ve beyaz tenlere sahip kadın hepimizin ruhunu almak için birer birer bizleri sıraya sokuyor.

Ben asla düzen insanı olmadım, karşı gelmeye çalışıyorum, karşı gelmeye çalışacağım.

Çünkü zaten hepimiz ölülerin otobanında değil miyiz?

Eko ve Görece

2010-10-13T15:03:00.000-07:00

Hayatımızda bazı kararları vermek zorundayız, vermesi zor olan bu kararlar bizim kim olduğumuzu şekillendirir.

Çoğu insanın hayatı üstlerinde olan otorite figürlerinin (aile,arkadaş ortamı vs.) yönlendirmesi ile dalgalara takılmış tahtalar gibidir. Kendi kararlarını verip yaşamını eline almak zor gelir insanlara,çünkü zordur hayatınla ilgili gerçekten istediğin şeyleri yapabilmek,bu gücü elde edebilmek,bağımsızlığını ilan edebilmek ürkütücüdür.

İnsanlar sınırlı olmaktan yakınırlar fakat özgürlük istemezler aslında, kendi sınırlı ve bildikleri alanlar içinde yaşamak ve bunu yaparken aslında daha farklı şeyleri istediklerini farketme durumuna ise "hayal" derler.

Üniversiteler aslında ne okuduğunu bilmeyen,ne istediğinin farkında olmayan milyonlarca genç ile dolup taşıyor,sosyal olarak çevrelerine uyum sağlamak adına yapılan pek çok otomatik hareketten birisi bu. Üniversite okursunuz çünkü toplumda üniversite okumayana adam demezler,evlenirsiniz çünkü doğru olan budur.

Sosyal Normlara veya "Eğer insanlar kadınla erkek sevişmelidir fikrine alıştırılmasalardı toplum daha farklı olurdu" konularına girmeyeceğim, zaten bunları biliyoruz.

Ama bir kere buradasın, eğer reenkarnasyona,İslam Tanrısına,Hristiyan Tanrısına inanmıyorsan sadece bir kere burada olduğunun farkında olmalısın,başka şansın yok,sadece bir eko olarak kalmak istiyorsan bu hayatta,sadece güvenli çemberinde yaşayıp,olgunlaşıp,büyüyüp ölmek istiyorsan,geride sadece bozuk genlerinden bozuk bir kopya bırakmak istiyorsan eğer kimsenin sana karıştığı yok.

Fakat bana bu düşünceler inanılmaz korkunç geliyor. "Standart" kelimesini kaldıramıyorum, kalıcı olmak istiyorum,sadece yaşamış olmak istemiyorum,yaşamım ile ilgili bir takım kanıtlar bırakmak istiyorum Dünya'da.

Yalnızca bir kere buradasınız, geçen saniyeler geri gelmeyecek, sevdiğinizi söyleyemediğiniz insan yarın burada olmayacak, bunu aklınızdan çıkartmayın...

Bilemedim

2010-10-13T14:52:00.000-07:00

Burada kalmamın tek sebebi buraya ihanet etmek istemeyişim aslında. Bir yanım daha derli toplu, kendi adını taşıyan bir yere geç diyor, öteki yanım ise buranın güvenli,bildiğin yapısından kopma diyor.

Sahip olduğum eşyalara da sıkı bağlı bir insanımdır, materyalist sayılmam fakat bir eşya benimle yeterince vakit geçirdi ise ondan kopmak zor gelir bana, bırakmak istemem kolay kolay.

Komik olan şey insanlar ile ilgili böyle bir derdimin olmayışı. İnsanları çok kolay silebiliyorum,geriye dönüp bakmıyorum,canımı sıkan insanları hayatımdan çıkartırken üzerinde çok durup düşünmüyorum,basit ve net bir şekilde gerçekleşiyor kafamda bu süreç.

Fakat burası benim için oldukça önemli, birde neredeyse kimse okumuyor, bu "okunmama" durumu hoşuma bile gitmeye başladı bir nevi. Burayı sanırım hep tutacağım...

World of Darkness Online Fragman!

2010-09-24T18:48:00.001-07:00

23-26 Eylül'de (yani ben bunu yazarken devam ediyor) New Orleans'ta yapılan The Grand Masquerade,World of Darkness ile ilgili yapılmış en büyük etkinlik olma özelliğini taşıyor, bütün seriyi kitaplar, diziler, oyunlar olsun retrospektif olarak ele alıyor, bir yandan yüzlerce masaüstü RPG oynanıyor, iki tane Mind's Eye Theater oyunu üç gün devam edecek (Live Action RPG) Fakat en önemlisi World of Darkness Online bir fragmanla beraber resmen açıklandı, oyunu bildiğimiz gibi CCP (Eve Online'ı yapanlar) yapıyor ve Vampire:The Masquerade'i konu alacak, fakat denilenlere bakılırsa her yeni güncelleme paketi ile Werewolf, Changeling gibi settingler eklenecek.

Heyecanım o kadar büyük ki, o kadar olur.

Bu arada korsan çekim fragman şu linkte : http://www.youtube.com/watch?v=I5Wsf31WIdY

Ruh Halleri VI

2010-09-22T20:09:00.000-07:00

Değişmedi gibi geliyor, senelerden sonra hiçbir şey değişmemiş gibi geliyor sanki. Helen Marnie'nin sesi geceler boyunca kulaklarımda yankılanıyor, "International Dateline" diyor, "Let's End It Here" diyor. Helen'e katılmadan edemiyorum, sadece zaman akışını durdurmak istemediğim için kendime her zaman daha fazla zaman vermem gerektiğini bilen birisiydim. Fakat artık her şey o kadar çabuk değişiyor ve gelişiyor ki, buna katlanmak gerçekten zor, hüner istiyor ve bu hüner bende yok gibi.

Son bir yılda hayatımda o kadar çok şey değişti ki, artık neyin gerçek neyin yalan olduğunu ben farkedemez duruma geldim. Benden yardım isteyen herkese yardım etmek için var gücümle uğraştım, bana ait olan tecrübelerimi damla damla insanlara anlattım ki benim düştüğüm hatalara düşmesinler, bunun sonucunun ne kadar faydalı olduğu tartışılır.

Üzgünüm, bugün bir şeyi fark ettim. Gecenin bir yarısı, çoğu geceler gibi bildiğim bir şeyi aslında.

Helen devam ediyor "There are no zeroes around here." diyor ben bunları yazarken.

Kendim ile ilgili bildiğim fakat söylemekten çekindiğim şeyleri yazmak istiyorum buraya bu gece, dursunlar, hatırladıkça bakarım diye, değişik bir gündü.

Kimse alınmasın, ben arkadaşlığa inanmıyorum, benim gözümde çocukluğumdan beri yalnızlık tek güç olmuştur, bütün insanları hayatımdan çıkabilecekleri gibi görmeye alıştırdım kendimi,çünkü insanlar bir nokta da ya sana ihanet ederler ya da basitçe unuturlar, bu başıma çok geldi, geldiği zamanlar artık bundan zarar görmemek için benzer kavramları kafamdan sildim, benim bakış açım da bütün insanlar hayatımdan çıkartabileceğim sosyal strüktürün parçaları, ben böyle yaşıyorum, böyle huzurlu oluyorum, böyle kontrollü bir sosyal yapının içinde var olabiliyorum, kimse benim gözümde öyle çok özel yerlere sahip değil, kimse benim gözümde babamın oğlu değil, kimse kardeşim değil, bunu sizlere kendinizi iyi hissedin diye söylüyor olabilirim kötü zamanlarınızda, fakat şunu asla unutmayın, sizler ne kadar kötü şeyler yaşadıysanız ve benimle ilgili bir şeyler bilmiyorsanız, size anlatmıyorsam, bilin ki sizden daha kötü şeyler yaşamışımdır, sesimi çıkartmıyorumdur, sadece yanınızda oluyorumdur. Zor zamanlarınızda elimden geleni yaparım fakat sizleri hayatıma ve kişisel dünyama -her ne yapmış olursanız olun benim için, uzak tutacağım, bunun farkında olarak yanımda olun.

Zor bir insanım, bunu kabul ediyorum, çabuk kalp kırarım, doğruları söylemekten hiç çekinmem insanların suratına o an ne düşünüyorsam söylerim, gocunmam. Bana bu nadiren yapılır, yapan insana çok büyük saygım vardır, yapmayan insanı zaten anlarım ve değerlendirmem. Bana dediklerinize, laf sokmalarınıza karşılık vermiyorsam bilin ki sizi kendime denk görmediğimden, sizi kendimden küçük görmemdendir. Çok değer verdiğim birisi her ne kadar "Kendini diğer insanlardan ne küçük, ne büyük gördüğünde üstün olmuş olursun" dedi ise bile, sen eğer bana laf sokacak kadar küçülüyorsan, üstelik bunu alenen suratıma yapamıyorsan, üzgünüm, sen bir zavallısın sevgili dostum ve ben seni kaale almam, alamam.

İhanet bu yılın modası oldu. Hayatımdaki arkadaş dediklerime en yakın olanlardan birisi basit bir şekilde bana ihanet etti, diğeri en haz etmediğim şeyi yapıp arkamdan ikinci kere konuşarak ona olan bütün güvenimi sarstı,üçüncüsünün zaten yüzüme gelip konuşacak cesareti hiç bir zaman olmayacak, hayatı boyunca üzerinde kurulan feminen otoritenin kurbanı olarak yaşayacak, dördüncüsü ile ilgili söyleyecek tek bir şeyim bile yok, şiddetli bir nehrin içinde yüzmeyi öğrenmek yerine bir oduna tutunarak boğulmayı seçerek yazık etmiş kendisine.

Neyse, ihanet demişken hayatımda gerçekten değer verdiğim tek varlığın gerçek anlamda ihanetini unutmamam gerekiyor, nasıl unutabilirim ki? Beni uyutmuyor hala, psikolojimi her geçen gün daha ağır bir şekilde zedelemeye başlıyor, zihnimin içine girmiş bir virüs gibi, kafamı içten içe kemiriyor, beni yok ediyor sinsice.

Biliyor musunuz ben son bir yıldır hissedemez bir durumda geziyorum, umursayacak enerjiyi içimde bulamıyorum, acıyamıyorum, sevemiyorum, üzülemiyorum, mutlu olamıyorum, sürekli olarak o görüntü kafamın içinde oynuyor.

Senin benim inançlarımı bu kadar yıkabileceğini gerçekten düşünemedim ben, nasıl seni hayatıma dahil ettim ki? Başta her şey sadece...basitti. Ben böyle olmasına izin vermeyecektim hiçbir insanla, seninle nasıl izin verebildim?

Bana sürekli olarak insanlarla sosyal ilişkiler kurmaktan haz etmememin kendi kendimi cezalandırma yöntemim olduğunu söylüyor yakınımdakiler. Haklısınız büyük ihtimalle, bu kadar salak olduğum için kendimi cezalandırıyor olabilirim.

Evet, insanlarla yakınlaşma problemim var son bir yıldır, bir problemi çözmenin yolu önce problemini kabul etmekten geçer.

Evet, insanlarla sosyal ilişkiler kurmaktan haz etmiyorum, onlarla konuşurken gerçekten inanılmaz derecede sıkılıyorum, eğer konu iş değilse ve insanlara diyecek bir şeyim yok ise susmayı tercih ediyorum, bu beni sosyal olarak yetersiz kılmıyor, bu beni sosyal olmamayı seçen insan kılıyor, evet, soğuk birisiyim, evet, inanın gerçekten soğuk birisiyim, siz bana bir şey anlattığınızda, anlattığınız ile ilgilenmeyi o kadar çok istiyorum ki, içimden gelmesini öyle istiyorum ki, ama içimden gelmiyor, tek istediğim eve gidip yalnız başıma kitap okumak, inanın ben bunu isteyerek yapmıyorum, gerçekten ben son üç ayda yalnızlıktan mazoşistçe bir keyif almaya başladım.

Anlatmak istediğim o kadar çok şey var ki aslında, konuşmak istediğim o kadar çok konu var ki, sadece gerçekten beni dinlemek isteyen kimse olacağını düşünmüyorum, yakın dostlarıma ve aileme kendimle ilgili şeyleri anlatmayı bırakalı 3-4 yıl oluyor, gerçekten bazen tek istediğim hayatımda güvenebileceğim, sırtımı yaslayabileceğim, sevebileceğim bir insanla gece boyunca yıldızlara bakarak saatlerce konuşmak.

Hey ama bilin bakalım bunu yapamıyorum, bunun sebebi görebileceğim en büyük ihaneti görmem, gördüğüm kişinin ise sevebileceğim en doğru insan olduğunu sanmam idi.

Şimdi ise sadece bünyeme alkol girdiğinde mutluluğa yakın şeyler hissediyorum, eğer sadece 2-3 saat sürecek mutluluklar için alkole ihtiyacınız var ise, hayatınızda yaşamaya değer pek bir şey kalmamıştır diye okumuştum bir kitapta, adını hatırlamıyorum.

Wizards of Istanbul XII – Bir Yıl Sonrası Raporu

2010-09-19T08:51:00.000-07:00

Aslında dün “bana yazacak çok şey çıktı, bütün bunların hepsini nasıl toparlayacağım.” diye düşünüyordum. Normalde biliyorsunuz her buluşmadan sonra, hem gelemeyenlere özet geçmek amacıyla, hem de diğer masalarda oynamış arkadaşlara başka masalarda ne gibi maceralar yaşandığını göstermek için yazıyorduk bu raporları, bir de biraz kişisel olarak içimizdekileri sizler ile paylaşmak için sanırım. Şaka bir yana, bu bir buluşma sonrası raporu değil. 12 Ay boyunca elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalıştık, imkansızlıklar tabii ki herkesin önünde engel, fakat buna rağmen bu süreci bizimle yaşamış olan bütün büyücülere teşekkür etmek isterim. Rol Yapma Oyunları ile ilgili her ay devam eden bir etkinlik olması bizim açımızdan çok önemli, sürekli farklı insanlar ile tanışıyoruz, kimileri başlamak konusunda çok tereddütlü, kimileri yıllar önce bir kere oynamış ve tekrar oynamaya fırsat bulamamış, bunun gibi bir sürü insanı elimizden geldiğince buyur etmeye çalıştık geçtiğimiz sezon, bir sürü genç arkadaş kendisine bu denli yaratıcı bir hobi edindi ve bunu geliştirmeye baktı, bir süre sonra kendi hikayelerini yazıp başka insanlarla masanın üzerinde paylaştılar, hikayeler başkaları dahil oldukça büyüdü, gelişti ve herkesin içinde bir yer edindi.

Her ay Wizards of Istanbul’da yüzlerce kişinin katılımı ile yaratılan bu hikayeler aslında o kadar önem taşıyor ki ister inanın ister inanmayın, hepimizin anlatacak bir hikayesi var, kimileri henüz bunu yazmadı, kimileri ise gerekli ilhamı bulmadı, fakat inanın hepimizin anlatacak daha çok hikayesi var.

WoI’nin hikayesi de bir hayalin el birliği ile kartopu gibi büyümesine benziyor, hikayemize dahil olduğunuz için, hikayelerinizi bizlerle paylaştığınız için bir kez daha teşekkür ederiz, sizlerin anlatacak şeyi oldukça Wizards of Istanbul senelerce devam edecek umarım. 12 Ay sizlerle çok hızlı ve çok eğlenceli geçti.

Peki bundan sonrasında ne olacak? Hikayelerimiz devam edecek, sürekli yenileri eklenecek. Bu ayın hikayelerine gelecek olursak:

Dragon Age masası ile bu ay aramızda olan Ali Emre Eyol oyuncularını Thedas dünyasının Blight’a karşı ilk savunması olan Ölüler Lejyonu’na sokarak karanlık ve fantastik bir hikaye yaşattı.

Alp Bilgin’in kahkaha ve eğlence dolu Yancılar Üniversitesi kötü adam yetiştirmeye devam etti!

Birtan Okçu’nun oyuncuları aldığım duyumlara göre zombilere karşı amansız bir mücadele içine girmiş, kaçı hayatta kaldı hala haberimiz yok.

Birtan Özsoy ise Stephen King’in Mist isimli eserinden uyarlama oyununda oyuncularına ürkütücü bir yılbaşı partisi yaşattı.

Can Sungur’un meşhur Pathfinder oyunlarında hayatta kalanlar nadirdir, genelde tinerci Pathfinder Goblinleri tarafından arkanızdan bıçaklanırsınız, bu sefer de pek farklı olmadı, ama bir kişi hayatta kalmayı başardı!

Candaş Tekman “En Uzun Süren Oyunlara Sahip DM” ünvanını koruyor, kendi oluşturduğu Altın Kıta’da hikayeleri o kadar uzun sürdü ki partiye bile katılamadılar: )

Çağlar Kalaycıoğlu bir Sphagetti Western hikayesi anlattı, kan, para ve özgürlük!

Didem Karabıyık popüler TV dizisi Heroes’un Türkiye’de geçen bir versiyonunu oynattı, uçan kahramanlar yokmuş duyduğuma göre, hatta süper kahraman olan bile yokmuş ama oyuncular feci eğlenmişler.

İlker Karaş “Sentetik Nesil” serisine devam ediyor, Cyber Punk konsepti kendisinden sorulur!

Mehmet Ortaç’ı askere gitmeden önceki sondan ikinci World of Darkness jübilesini yaptı, gelecek ay itinayla sorunuz!

Mert Günhan (Yani ben) oyuncularına Eski İstanbul’dan bir gizem hikayesi anlattı,ağzı bozuk taksicileri,meşe sopalı minibüsçüleri ve rüşvetçi polisleri ile İstanbul, Karanlıklar Dünyasından daha ürkütücü!

Mert Serim bu ay bir hikaye anlatıcısı olarak kariyerine başladı, LOST’tan farksız senaryosu ile oyuncularının aklını aldığını düşünüyorum.

Mustafa Yılmaz müstakbel bir bilim adamı olarak bilgisini konuşturmaya devam ediyor, bu adam kafaları her oyununda allak bullak ediyor.

Ozan Erdi’nin oyununda karakterler ise ne istediğini bilmedikleri bir kraldan kaçtıkça kaçtılar!

Ozan Horuk’ta bu WoI’de hikaye anlatıcılığına başlayanlardan, Karanlıklar Dünyasına 5 adet ölümlü koyarsanız ne olur sorusuna çok güzel bir cevap veriyor kendisi.

Özgün Güneş ise One Piece sevgisini her organizasyonda göstermekten çekinmiyor, her oyununda Amiral Kizaru ile oyuncularını dövüştürüyor!

Serkan Özay ve X-Men’leri her ay dünyayı kurtarmaya devam ediyor! Bu adama bir mutant akademisi lazım artık!

Yunus Caner Güner’in oyuncuları Kameriye’de kendilerinden geçmiş ve İstanbul’un yıkıntıları arasında yaşam savaşı veren insanları aramış duyduğum kadarıyla : )

Evet, benden bu kadar, gelecek ay görüşmek üzere arkadaşlar, 13.WoI sizleri bekler!

Mert Günhan

Wizards of Istanbul Organizatörü

Space Bound

2010-09-16T16:33:00.000-07:00

We touch, I feel a rush, we clutch, it isn't much

But it's enough to make me wonder what's in store for us, it's lust
It's torturous, you must, be a sorceress cause you just
did the impossible, gained my trust, don't play games it'll be dangerous
if you fuck me over, cause if I get burnt I'ma show ya
what it's like to hurt, cause I been treated like dirt, befo' ya
And love is evol, spell it backwards I'll show you
Nobody knows me I'm cold, walk down this road all alone
It's no one's fault but my own, it's the path I've chosen to go
Frozen as snow, I show no emotion what-so-ever so
Don't ask me why I have no, love for these muh'fuckin hoes
Blood-suckin succubuses, what the fuck is up with this?
I've tried in this department but, I ain't had no luck with this
It sucks but it's exactly what I thought it would be like tryin to start over
I got a hole in my heart but some kind of emotional roller coaster's
somethin I won't go on so you toy with my emotions, hoe it's over
It's like an explosion every time I hold ya, wasn't jokin when I told you
You take my breath away, you're a supernova
And I'm a...

I'm a space bound rocketship and your heart's the moon
And I'm aimin right at you, right at you
two hundred fifty thousand miles on a clear night in June
And I'm aimin right at you, right at you, right at you

I'll do whatever it takes, when I'm with you I get the shakes
My body aches when I ain't, with you I have zero strength
There's no limit on how far I would go, no boundaries no lengths
Why do we say that until we get that person that we think's
gonna be that one and then once we get 'em it's never the same
You want 'em when they don't want you, soon as they do feelings change
It's not a contest and I ain't on no conquest for no mate
I wasn't lookin when I stumbled onto you, must've been fate
But so much is at stake, what the fuck does it take? Let's cut to the chase
'fore the door shuts in your face, promise me if I cave in and break
and leave myself open that I won't be makin a mistake
Cause I'm a

I'm a space bound rocketship and your heart's the moon
And I'm aimin right at you, right at you
Two hundred fifty thousand miles on a clear night in June
And I'm aimin right at you, right at you, right at you

So after a year and six months, it's no longer me that you want
But I love you so much it hurts, never mistreated you once
I poured my heart out to you, let down my guard swear to God
I'll blow my brains in your lap, lay here and die in your arms
Drop to my knees and I'm pleadin, I'm tryin to stop you from leavin
You won't even listen so fuck it, I'm tryin to stop you from breathin
I put both hands on your throat, I sit on top of you squeezin
'til I snap your neck like a popsicle stick, ain't no possible reason
I can think of to let you walk up out this house and let you live
Tears stream down both of my cheeks, then I let you go and just give
And 'fore I put that gun to my temple I told you this {*blam*}

And I would've did anything for you
To show you how much I adored you
But it's over now, it's too late to save our, love
Just promise me you'll think of me
Every time you look up in the sky and see a star cause I'm a

I'm a space bound rocketship and your heart's the moon
And I'm aimin right at you, right at you
Two hundred fifty thousand miles on a clear night in June
And I'm so lost without you, without you, without you..

Baphomet and Levi

2010-08-29T12:34:00.000-07:00

In the 19th century, the name of Baphomet became associated with the occult. In 1854, Eliphas Levi published Dogme et Rituel de la Haute Magie ("Dogmas and Rituals of High Magic"), in which he included an image he had drawn himself which he described as Baphomet and "The Sabbatic Goat", showing a winged humanoid goat with a pair of breasts and a torch on its head between its horns,This image has become the best-known representation of Baphomet.

Levi's depiction is similar to that of the Devil in early tarot cards, but it may also have been partly inspired by grotesque carvings on the Templar churches of Lanleff in Brittany and St. Merri in Paris, which depict squatting bearded men with bat wings, female breasts, horns and the shaggy hindquarters of a beast.

"The goat on the frontispiece carries the sign of the pentagram on the forehead, with one point at the top, a symbol of light, his two hands forming the sign of hermetism, the one pointing up to the white moon of Chesed, the other pointing down to the black one of Geburah. This sign expresses the perfect harmony of mercy with justice. His one arm is female, the other male like the ones of the androgyn of Khunrath, the attributes of which we had to unite with those of our goat because he is one and the same symbol. The flame of intelligence shining between his horns is the magic light of the universal balance, the image of the soul elevated above matter, as the flame, whilst being tied to matter, shines above it. The beast's head expresses the horror of the sinner, whose materially acting, solely responsible part has to bear the punishment exclusively; because the soul is insensitive according to its nature and can only suffer when it materializes. The rod standing instead of genitals symbolizes eternal life, the body covered with scales the water, the semi-circle above it the atmosphere, the feathers following above the volatile. Humanity is represented by the two breasts and the androgyn arms of this sphinx of the occult sciences."Lévi considered the Baphomet to be a depiction of the absolute in symbolic form and explicated in detail his symbolism in the drawing that served as the frontispiece:

Levi called his image "The Goat of Mendes", presumably following Herodotus' account that the god of Mendes — the Greek name for Djedet, Egypt — was depicted with a goat's face and legs. Herodotus relates how all male goats were held in great reverence by the Mendesians, and how in his time a woman publicly copulated with a goat. However the deity that was venerated at Egyptian Mendes was actually a ram deityBanebdjed (literally Ba of the lord of djed, and titled "the Lord of Mendes"), who was the soul of Osiris. Levi combined the images of the Tarot of Marseilles Devil card and refigured the ram Banebdjed as a he-goat, further imagined by him as "copulator in Anep and inseminator in the district of Mendes".

Egyptian connections aside, Lévi's depiction, for all its modern fame, does not match the historical descriptions from the Templar trials, although it is akin to some grotesques found on Templar churches, or, more specifically, to Viollet-le-Duc's vivid gargoyles that were added to Notre Dame de Paris about the same time as Lévi's illustration.

Levi's now-familiar image of a "Sabbatic Goat" shows parallels with works by the Spanish artist Francisco Goya, who more than once painted a "Witch's Sabbath"; in the version ca 1821-23, El gran cabrón now at the Prado, a group of seated women offer their dead infant children to a seated goat.

Story

2010-08-29T12:30:00.000-07:00

In the story, Arcana is supported by the Semitic god Orexis, god of tricks, anorexia, hunger and one of the lords of hell. He is given his power in the form of 'Orexis Avatar'. 'Orexis' is a term in Northwest Semitic circles to refer to any god, Haddad in particular as only priests may say his name, and an 'Avatar' is the incarnation of a higher being on Earth.

In this form he is able to use "Rebel", a Anti-Christ prayer, to return fallen angels to divine righteousness.

Talkin 2 Myself

2010-08-28T12:38:00.000-07:00

I went away I guess to open up some lanes
But there was no one who even knew what I was going through
Hatred was flowing through my veins
On the verge of going insane
I almost made a mission to diss my friends
It's like I was jealous of them cause the attention they were gettin'
I felt horrible about myself
They were spittin and I wasn't
Anyone who was buzzin back then coulda got it
Almost went at my brother too
God it feels like I'm goin' psychotic
Thank god that I didn't do it
I would of had my ass handed to me
And I knew it but Ace wasn't here to see me through it
I'm in the booth poppin another pill tryna talk myself into it
Are you stupid? You gon' start dissin people for no reason?
Especially when you can't even write a decent punchline even
You're lying to yourself, you're slowly dying, you're denying
Your health is declinging with your self esteem, you're crying out for help

But I must be talkin to the wall though
I don't see nobody else ( I guess I keep talkin to myself)
But all these other rappers suck is all that I know
I've turned into a hater, I've put up a false bravado
But Fool is not a egomaniac that's not his motto
HE's not a desperado he's desperate it's startin to bottle inside em
One foot on the brake one on the throttle
Fallin asleep with artists block in the parking lot of mcdonalds
But instead of feeling sorry for yourself do something about it
Admit you got a problem you brain is clouded you pouted long enough
It isn't them it's you you fuckin baby
Quit worrying about what they do and do fuckin harmony
I'm fucking going crazy

So I pick up myself off the ground and fuckin slam before I drown
Hit my bottom so hard I bounce twice suffice this time around
It's different them last two years didn't count
2008 I was on depression, 2010 I was flushing em out
I've come up to make it up to you no more fucking around
I've got something to prove to my friends I feel like I let em down
So please accept my apology I finally feel like I'm back to normal
Let me formally reintroduce myself to you for those of you who don't know
The new mes back to the old me and homie I don't show no
Signs of slowin up, pullin up, blowin up, all over no mo
My life is no longer a movie but the shows aint over homos
I'm back with a vengeance homie DCD keep ya head up
Ace keep ya head up, Lynx keep ya head up
Don't let up, keep slayin em
Cause I know what it's like
I struggle with this shit every single day

Orexis

2010-08-28T10:52:00.000-07:00

Do you know what the word anorexia means? Maybe it has little meaning to you, but watch out, because the name is derived from its author--Orexis. He's out for keeps. Just as Oplexicon seeks to stop the life-giving flow of the Words of life, Orexis, his companion, seeks to stop the life-giving flow of fuel to your body. Orexis seeks to bottle up your body fuel and the nutrition that you need to keep you going, vibrant, and alive. Orexis seeks to starve you and destroy you and your usefulness to help others.

It could have been different for me. I could have received help and been delivered from this disease of anorexia. I could have lived a while longer on Earth and helped others, instead of causing so much grief and pain. But I made a willful decision to listen to the wrong voices. I listened to the lies of Orexis. I let the dark voices in. I just gave up. I didn't hold on. I didn't ask Jesus to help me. He could have. He would have.

Jesus has healed me now. I'm delivered. It hasn't been easy, though; going before your time never is. It's been a hard and long recovery. It would take too long to tell you of the grief and pain I caused others, and that I've had to endure myself. You wouldn't want to go through the same. That's why I wanted to share my story with you. Won't you please take my advice? Beware of the fashion lies! Don't fall for the tricks of Orexis! Go God's way! Take care of your body, obey His loving laws and enjoy life...

From: Man Looketh on the Outward Appearance Part 2 Maria 385 DO 3125

Im Not Afraid

2010-08-28T10:21:00.000-07:00

You can try and read my lyrics off of this paper before I lay 'em
But you won't take this thing out these words before I say 'em
Cause ain't no way I'm let you stop me from causing mayhem
When I say 'em or do something I do it, I don't give a damn
What you think, I'm doing this for me, so fuck the world
Feed it beans, it's gassed up, if a thing's stopping me
I'mma be what I set out to be, without a doubt undoubtedly
And all those who look down on me I'm tearing down your balcony
No if ands or buts don't try to ask him why or how can he
From Infinite down to the last Relapse album he's still shit and
Whether he's on salary, paid hourly
Until he bows out or he shit's his bowels out of him
Whichever comes first, for better or worse
He's married to the game, like a fuck you for christmas
His gift is a curse, forget the earth he's got the urge
To pull his dick from the dirt and fuck the whole universe!

Ephemeris

2010-08-23T16:59:00.001-07:00

Hadi hepiniz bana ne kadar değersiz, düşük seviye, iğrenç varlıklar olduğunuzu kanıtlayın, insan olduğunuzu, bilincinizin aslında sadece başkalarının elindeki aciz bir oyuncak olduğunu gördüğünüzü söyleyin, bunu görüyorsunuz değil mi? Görüyor olmalısınız, yoksa başka türlü yaşamak için gereken o kesif iştahı bulamazsınız kendinizde.

Aslında bana bir şey kanıtlamanıza gerek yok, ben öyle olduğunuzu biliyorum zaten, doğduğum günden beri, ıslak, göz kapakları ve açık gözler, asla kapanmamış ve asla kapanmayacak.

Kendi içimdeki paranoyanın sebebini , Taksim'de fahişesini kaybetmiş bir pezevenk edasıyla öğrendim ben, kişisel ifşa anları yaşadım sizlerin yokluğunuzda, kendimi buldum, tekrar kaybettim, karanlığın sularında boğdum, saçlarımı soktum, artık olmayan ve olanın çevresinde dönüp durdum.

Çeşitli uyduları oldum gezegenlerin, yer çekimi beni yerde tutmaya yetmedi çünkü ben fazlası ile kendimle doluydum, her zaman öyle oldu, çünkü ben bildim, ben hep bilirim, ben her zaman "bilirim."

Sizlerin içindeki ihtirasları, o iğrenç ufak güçler için yaptığınız hesaplaşmaları, gizlice birbirinizin zihinlerini tecavüz edip posasını kişisel astral düzlemlerinize kustuğunuz geceler ben bunları yazıyor oluyorum çünkü, ben hep "burada" oluyorum, kafanızın içinde, o hep duyduğunuz ses.

İskele'de vapur bekleyen adamı itmek istediğinizi kulağınıza fısıldayan sestim ben rüzgarlı havalarda, inançlı insan dua ederken kulağına Tanrı ile ilgili iğrenç fısıltılar fısıldadım. Sadece siz beni biliyorsunuz, işin komiği kendi kişisel ifşalarınız arada kalıyor sürekli, vakitsiz, vakti gelmemiş ve asla gelmeyecek olanlar gibi, bu sebeple siz asla aydınlanamayacaksınız, aynı düzlemde, aynı tekrarlanan saniyeler ve aynı zihinsel düzüşmelerde yaşayacaksınız, taa ki o arkanızda bıraktığınız posanız çürüyene kadar insanoğlu, bana ihtiyaç duyacaksınız o zaman, en asil duyguların varlığına ihtiyaç duyacaksınız, çünkü ben buyum.

İnsan bir takım şeyleri yaşayıp, kendisini kendi içinde yok ettikten sonra, hissedecek tek bir damla duygu, insanlığına dair tek bir damla bir şey kalmadıktan sonra anlıyor bir takım şeyleri, gerçekten insan olduğunu, gerçekten yeniden başlatıldığını bir düzenin, o düzenin içinde dünyanın çatısı olduğunu farkediyor, "Sanat"ı farkediyor.

Bahsettiğim "Sanat" şu ucuz sanatçıların kendilerini pazarlayıp kolay yoldan para ve prestij kazandıkları saçma sapan oyunlar değil, ben "Sanat" olandan bahsediyorum, "Muhteşem Gizli Gösteri" benim bahsettiğim, sizin asla öğrenemeyeceğiniz.

Bu satırları anlayamayacaksınız, anlamış kişiler zaten bir şekilde anladıklarını belirtecekler, ne yolla olursa olsun, fakat ben burada bir takım şeyleri bu karanlığa yollamak istiyorum, binlerce bağlanmış bu tünele yollamak istiyorum, yabancı bir gezegene atılan uydu gibi, size "Sanat" dediğim şeyden bahsetmek istiyorum.

Normal olan şeyler normal görünür, normal olan her zaman düzenin içinde yer alandır, belki tam tersi olduğunu kimse düşünmez, normal sayılmayanlar şüphe çekmez çünkü, bu bir yıldız kayması gibidir, bir kere gördükten sonra siz o farklılığı farketmezsiniz, çünkü çevrenizde zaten pek çok farketmediğiniz şey var.

Bundan seneler önce orayı gördüm ben, bu dünyanın bir izdüşümü idi, sadece yıldızlardan oluşmuş satırlardı. "Ephemeris" her yerde yazılı "Domus Mundi" içinde. Sizin gördüğünüz gerçeklikten fazlası var, sizin gördüğünüz sadece olanın sahte bir yansıması, duygular ve ruhlar sadece bir takım bedenlerin içinde sıkışıp kalmışlar, bu sebeple ölüm kadranı önemli bir çıkış aslında bu gerçeksizlikten.

Orayı gördüm ben, istediğim gibi, sadece ruhu güçlü olanın ayakta kalabileceği, vahşi, kırmızı bir gökyüzünün hakim sürdüğü, çevresinde iblislerin ve meleklerin gezdiği, devasa kanatlı ölümlerin ve ismini bilmediğim varlıkların evi orası, tam benim istediğim gibi bir yer, her şey kaotik, ölüm kokuyor, siyah ve kırmızının muhteşem bir çiftleşmesi gibi Ephemeris.

Ölmek güzel bir duygu değildir, bunu ben yaşadım biliyorum, karanlığın içine çekilip, o huzuru tadıp bütün bu kargaşanın içine tekrar atılmak hoş değildir, insanın hoşuna gitmez, seni rahatsız eder, hayatta kaldığın için lanet etmeye başlarsın, çünkü diğer tarafı görmüşsündür.

Ve bu gece, bu saatte, ölüm beni çekiyor, adeta arsız bir kadın gibi, beni davet ediyor yanına, fakat ben sürekli olarak vaktimin gelmediğini söylüyorum, daha çok vakte ihtiyacımın olduğunu açıklıyorum, "Bana biraz daha vakit verin" diyorum, çünkü yapmam gereken işler, bitirmem gereken meseleler var, asla pişmanlıklar ile bu yolculuğa başlanmayacak, zamanı geldiğinde ise hazır olmalı.

Sizlere üstten baktığımı biliyorsunuz, bunun sebebi sizlerin asla benim hissettiklerimi hissetmeyip, benim bildiğim gerçekliği benimle paylaşacak olmamanız, bu beni üzüyor ve sizden nefret ettiriyor, çünkü sizlere inanın, çok üzülerek söylüyorum, inanın bir kibrit çöpü kadar değer vermiyorum suretlerinize, gözümden yaş gelmez hayatınızın sonunu gördüğümde.

Çünkü hepsi güzel Ephemeris'i tekrar görebilmek için, bütün bu ödenilenler, Ephemeris için.

"Yabancı diyarlara giden bir adamın günlüğünden."

Kudur Ey Cenabet!

2010-08-22T18:24:00.000-07:00

Hadi her şeyi anlıyorum, senelerce sen kendi hayatını yaşayamamış köpeksin, ailenin parasını yemeye her zaman tamam demişsin fakat kendi kararlarını vermeye gelince ananın babanın yaşamının üzerindeki haksız hakimiyeti olmuş senin kaşıntın.

Kendi hayatını yaşayacak cesaret yok sende, bunu çok iyi anlıyorum, senin gibi binlercesi var, ama bari oturduğun yerden ahkam kesme, üreten adama laf söyleme, bir şeyler yapmaya çalışan insanları sövme. Ama duramazsın ki? Çünkü sen öyle doyumsuz bir itsin ki hayatta yaşadığını hissetmenin tek yolu o yapıştığın koltuğundan diğer insanlara sövmek, arkalarından konuşmak, yapamadığın şeylerin hayalini kurup it it sırıtmak.

Sen Cherokee kabilesinin ruhlardan yapılma atları gibi yaşarsın hayatını, oradasındır ama aslında sende yaşadığın hayatı kontrol edecek güç yoktur, sen yoksundur çünkü.

Diğer insanlara cenabet laflarını söylemeden önce sen ne kadar gudubet bir insan olduğuna bakmalısın önce, bet koltuğundan kalkıp bir şeyler yaşamalısın, bir şeyler yapmalısın, götünü kaldırmaya üşendiğin çevrendeki yaşama bakmalısın. Sen çalışan adama, üreten adama ne diye dil uzatırsın bre köpek. Sizlerin dışındaki bütün insanlar hayatta aldılar başlarını gidiyorlar, siz daha olduğunuz yerde sayın.

Buranın devamı Bahadır Boysal'ın zamanında yayınladığı bir yazıdan, ne güzel söylemiş eleman;

"Seyahat tipiyim... Gezer görürüm, köpekliği görünce de affetmem... fakat bu bazı arkadan konuşan elemanlar kuduruyor kıskançlıktan... çünkü Allah bunları bile bile yeteneksiz, basiretsiz yaratmış... Sadece Hacı Hüsrev'deki kocakarılar gibi çeneyi çalıştırırlar vöcür vöcür... Ulan dallama, on yılımı verdim ben bu mesleğe... bileğim eğitilmiş... güzelleşmiş... Çok güzel çizerim kralı gelsin yarışırım... G.tündeki basurun nedeni sanatsa, Picasso ise 6 saat konuşurum seninle... Yok eğer , varlık evhamı, ruh üşümesi yaşıyorsan gel buyur onu da tartışalım.. Domatesin kilosu, ekmek peynir fiyatları da ilgi alanıma girer... Ama sen öyle bir şerefsizsin ki memleket meseleleri korkutur seni... Sisteme entegre p.çsin çünkü... Yarın istiklal harbi çıksa, seferberlik ilan edilse, ilk etapta memleketi satıp Londraya kaçacaklar siz değilmisiniz?.. Kucağına oturduğunuz abileri biliyoruz biz... Onlarda bizi yakından bilir... Ama kudurun siz, salyalarınız aksın.. siz kudurdukça ensem zevkten ürperiyor... ve muhabbetle gülümsüyorum... Yanağımda gamzeler oluşuyor!! Ben Björk misali himmetli deliyim kardeşim... Ya çok sev, ya nefret et... Zkim daşşağa denk... G.tüm trompet!.. "

Bu sebeplerden dolayı, kudur ey cenabet!

Psychosis V

2010-08-15T23:37:00.000-07:00

Unable to

react to other humans thoughts,

i cling to a dim hope,

i always thought the answer was in the cards,

i always chose to be the fool,

but in the end there was nothing in my heart,

just a black void,

i'm not able to love anyone,

i hate it when i always chose to avoid the concept of feelings

when i think about it,

i cannot fathom how deep it goes,

this blackness, it kills me, it feeds on my soul,

like an infection.

And i cant stop it,

not anymore,not ever.

Thats why death doesnt bother me,

i welcome it, from the bottom of my heart,

i do wish to die.

Labels and Mirror's

2010-08-02T23:33:00.000-07:00

There was one time that nothing was clear, i didn't know what to do with my life, i didn't had a sense of purpose, i was just stalling, playing it for the keeps.

I was forced to make some radical decisions about my life recently, i don't regret them one bit, in fact i don't really care about it.

After everything is said and done, i know what i must do now, i know what i want.

Sometimes we enjoy to watch other people suffer right? That's the nature of humanity, that's what makes us human. We love to see other people struggling sometimes, it reminds us our position in life.

Our nature is really elusive, when the cards are open in the table, we are free to succumb our desires and ambitions in order to achieve our goals, sometimes we do this undercover, hiding our real faces, hiding behind our personas.

I understand this and no more despise it, as a matter of fact i embrace it, i was vary of the fact that maybe i was never myself in reality, that was the reason i always rejected personaes, i wanted to live with a one way ticket but that's just not possible, not for me, not for anyone.

Human psychology is a barren wasteland, it's dead and developing everytime you try to put more stuff into it, absorbing it, making it more and more elusive.

I come to embrace this idea, i grew to like it, cause that is the sole truth, i have to accept myself as the way i am and i have to close this case, i must continue to move forward cause i want to see what's next.

Betrayal is a Symptom

2010-07-15T13:26:00.000-07:00

Friendship is not real, it's just an illusion.

I lived a hard life, i made hard decisions, i ensured my survival by any means necesary.

When i was living in a hell-hole life, there was no one to help me out, i was abandoned by my friends.

I raged at first but then i understood that we were just kids and stuff like that happens when you are just a mere child.

Now i look at everything that's happened, the sacrifices i made, the things that i experienced, i see that those that i called my "friends" failed me.

That was my cue, im done ,i don't care about their friendship anymore, but the most sad part is.

When i think about them, i feel "nothing".

For the sake of my desires and my ambitions, i chose this.

No regrets.

BioWare'in Oyunları Veya (Sen Anandan Yine Çıkardın Ama Baban Kim Bilmezdin Şerefsiz)

2010-07-08T17:06:00.000-07:00

Şimdi Türkiye'de herkes Rol Yapma Oyunu Ustası ya, herkesin ağzı var ya, herkes yapımcı, oyuncu herkes BioWare çalışanı ya, bu sebeple "ağzı olan konuşuyor."

Bu kimseye yönelik bir tepki değil, öyle elitist ve çirkin bir tutuma geldi ki insanlar artık sadece adı açıklandığında oyun çıkmadan yıllar öncesinden ya tutarsa mantığı ile "Ben demiştim" diyebilmek için bok atar oldular.

Ben 6 yıldır nereden baksanız Rol Yapma Oyunları ve Masaüstü Rol Yapma Oyunları ile ilgiliyim, 6 yıldır aynı zamanda oyun oynatıyorum, Dragon Age çıktığı için heyecanlanıyorum çünkü BioWare güzel işler yapıyor, daha iyi yapanını gördünüz de firma mı karşılaştırıyorsunuz, zaten topu topu 2 3 firma var bu işi yapan, BioWare olmasa ne oynayacaksınız allah aşkına? Evet haklısınız piyasa rol yapma oyunu kaynıyor çünkü, böyle gökyüzünden düşüyor birer birer.

Adamlar orjinallik diye bir şey kalmayan bu devirde orjinal kalabilmek için emek harcıyorlar , evet senaryolarda artık kaçınılmayan klişeler var belki sizlere göre fakat beni bunlar hiç rahatsız etmedi çünkü orjinal düşünülmüş şeyler serpiştirildi sürekli aralara, sürekli bir takım meta-plot twistlerle geldi adamlar, sırf siz daha çok bok atın diye "Origin" diye bir olay yaptılar, karakterinizin kaynağı farklı olsa neler değişebilir mantığı ile bu olay senelerini almıştır tahminimce, ben ilk oyunu bitirdiğimde arkadaşım Can Arabacı ile konuştuğumda (Monthius) ikimizde birbirimize çok farklı şeyler anlattık yaşadığımız macera ile ve bu hoşumuza gitti.

Mass Effect çok lineermiş, seçim şansı sunmuyormuş.

Dragon Age 2 çok rerörö, karakterimiz şimdiden belliymiş.

Aşın artık bunları, çoğunuz 15-20 yaş arası gençler bir kısmınız ise 20-30 yaş arası benim dahil olduğum yaş grubusunuz, hanginiz hayatınız boyunca bu adamların yaptığı dışında batı çıkışlı rol yapma oyunu oynadınız?

Adamların mesleği "Bilgisayar için rol yapma oyunu" tasarlamak, başka hangi şirket var sadece bunu yapan? Troika vardı, Black Isle vardı, Obsidian hala var, ama şu bok atma tartışmasında konuya hakim bir adam (Infinity Engine olayları etc.) BioWare'in büyüklüğünü ve önemini bilir.

Bu adamlar zamanında oturup "Sallayın rol yapmayı babalar gelin saçma sapan senaryolu FPS'ler yapıp grafikleri şovlayıp 14 yaşındaki çocuklara satıp zengin olalım" deselerdi şu anda zaten emin olun Dragon Age adı duymuyor olurdunuz, belki kına yakardınız şikayet edecek rol yapma oyunu 6 yılda bir çıktığında.

He ben firma hayranlığı yapmıyorum burada, BioWare bana para vermiyor, ama benim en güzel anılarım bu firmanın oyunları iledir, içten içe bunu sizde biliyorsunuz, bu yüzden bu saçma sapan elitist ayaklarını bırakın, adamlar yapıyor, insanlar alıyor siz ne derseniz diyin.

Ruh Halleri V

2010-06-27T19:27:00.000-07:00

Tek bir şey vardı belki söylenmesi gereken.

Her şey onunla başlıyordu ve ne olduğunu ben bile bilmiyordum ki farketmiyordu ne kadar çabalarsam çabalayım.

Zaman ise öte yandan değerli birşey idi, camdan baktığımda pendulumun sallandığını farketmek istesem de sonunda tek manası olan şey anılardı benim için.

Çok fazla çabalamıştım ve sona gelmiştim.

Sona geldiğinde ise farketmediğini düşündüm.

Düşmem gerekiyordu ki her şeyi kaybedebileyim.

Tek bir şey, ne olduğunu ise hiç bilmiyorum.

Bunu aklımda tutup sürekli kendime hatırlatmayı kendime bir görev bildim.

Hiçbir şey eskisi gibi değil, artık beni tanıyamazsın bile, bana döndüğü zaman duygular ve düşünceler bunların hiçbirisinin anlamı olmadığını düşündüm.

Düşmem gerekiyordu herşeyi kaybetmek için, güven duygusunu yitirebilmek için kendi adıma yeşerttiğim, itmem gerekiyordu belki gidebilmek için, bilmem gereken ise tek bir şey bile yoktu, belki üçgen çatılarda bağırmak ve kendi kendimin kafasını yemek dışında ise yapabileceklerim sınırlıydı.

Çok fazla kendimden kattım ve çok harcadım, bunların hepsi benim düşüncelerim olmasına rağmen farketmiyor, düşmem gerektiğini şimdi çok daha iyi anlıyorum.

Eninde sonunda hiç birisi farketmeyecek doğrusu, en azından ben böyle düşünüyorum, bunu aklımda tutup kendime hatırlatmayı bir görev bilirim.

Sabah güneşinin tatlılığı ve çekiciliği içinde uykuya dalmak ise pek hoşuma gider. Şimdi ise yüzlerce kez yaptığım şeyi yapıyorum.

Şimdi yeniden başlıyorum.

Tekrar tekrar yüzlerce kez, el bombaları ki bunları çevremize atmalıyız patlamaları için, gerçek burda artık durabilirsin, dur ve kimsenin umursamadığını düşün, kanat beynini, kanat ruhunu.

Akıt bütün ruhunu bir kaba ve ufak bir nefes al, bir nefes al, bir nefes al ve bir daha.

Durun bütün şovu durdurun çünkü benim dediğim gibi olmaması gerekiyor, anne bana yardım et, ben lanetlendim, yalan söylemeyeceğim çünkü ne kadar uğraşırsam uğraşayım işe yaramıyor, dualarını et ve ben bu nakaratı sana söyleyeyim.

Kanat kendini ve her şeyi, sadece delir ve umutsuzlaş.

Bütün bunlardan sonra gökyüzüne kaldır kafanı., yüzleş.

Hayatı sevdiğini anla artık.

Hayatı seviyorum.

Ruh Halleri IV

2010-06-27T19:19:00.000-07:00

Sadece duran ve bakan benim ölü mü diye.

Ölü gibi görünüyor.

Bu sebeple dedim ki;

"Dünya'nın problemi ne?"

"Düşünmem lazım, sadece düşünmem lazım."

Gökyüzü fazla gri, kimi saatler maviydi, bir insanı insan yapanın ne olduğunu 12 yaşında bilmediğim gibi şimdi de bilmiyordum.

Ve hayatının sonunda ölürsen şanslıydın, ölenlerin cenazesi ve otobanları olurdu çünkü, ölüler en azından oradaydılar.

O sırada tekrar eski bir sesi duydum kulaklarımda, duymayı özlediğim;

Kardeşimin sesiydi bu, geri dönmüştü.

Ending The Deuce

2010-06-22T03:19:00.000-07:00

Right now im at complete loss, im writing all of my stuff in English lately cause i don't want everyone to read it.

The realization of being in this situation really crushes my heart, it feel's like im not successful at anything, it feel's like i have to crush this mutual attachment once and for all, i feel like im not able to do anything by myself, all that i cared for, all that i dreamt for, it was for nothing, in reality im that empty egotistical bastard who has no real talent at anything, im a complete misfit to this society, to my friends, to everyone around me, im just an hazardous waste of flesh who were not supposed to exist in first place.

I should have died in that day, that guy shouldn't have saved me at all, i should have died just the way that i lived, worthless and empty death.

I hate myself so much that i cannot bring myself to talk about it anymore, i detest myself, i loathe myself, i really really want to die, i really want to die.

People have tried to help me out by reaching out their hands but in the end im just a pathetic loser myself, i fail at everything, relationships, family, economical situations, my job, my body, my health, my mentality.

Everything is a train wreck.

Do you know why it's easy to build something from the scratch? Cause in that case you didn't do anything in the world and it's a fresh, clean save state for you, that's why that person can be successfull in life.

But if you already tried to do several stuff and none of them were successfull then you cannot get a clean slate, all you can do is sell your pathetic excuses to everyone around you.

I kept failing hard in my life and i lost people, i continue to lose people, i will lose people in future, there is no helping to it.

But now im decided, if im ever going to do something, i should do it by myself and myself only, i cannot count others anymore cause a emotionless, Nihilist loser like me does not deserve any camaraderie

I'm immature, im stupid, im talentless waste of space and i really have no desire to live, i just want to sleep all day, maybe if i sleep enough the world will count me as "non existent"

and then i can finally find some kind of sense of peace.

God im so depressive, im usually cheerful around people cause i don't want to share my sorrow with anyone, i choose to suck it up and sink it alone, not that anyone cares about my sorrows.

I'm writing all of these stuff like anyone gives shit about me, like anyone actually reads this stuff that im writing.

From now on, i will try to explore painless forms of suicide, i need to die and i need to find a most effective way to end this once an for all, i won't tolerate this humiliation anymore, if nothing works i will probably overdose on pills, i hope i can find the necessarry courage to do it, i seriously don't want to live anymore and i want to end this all quickly.

God, im going to write a long suicide note with some names, names that have caused this, names that made my every single day a living hell, im going to mark their lives forever with their conscience, i will be forever in their minds till the day they die, cause all of this stuff didn't happened just because of im depressive.

There are reasons behind why im like this and i will make them pay after i die.

I'm only worried cause this will ruin my family i know it but they will get over it after couple of years, since a plate will be gone from the table and my abscence will make their budget so light.

I don't have anymore words to say, this was the last day of my unsuccessful life, im ending it this week.

T'was good as it can be, goodbye.

P.S: Maybe if i wrote some kind of shitty love words or updated my blog per month my friends would actually read, that's a sad thing...

Summer Days of Old and Shackles of Present

2010-06-21T23:58:00.000-07:00

There was a time that i loved summer nights, it always gave me hope about my future.

Hanging with my friends by the seaside, enjoying a beer while talking about the only thing that was very mysterious to us; girls.

We used to fantasize about them, sharing our emotions about certain summer romances, telling stories of our brief encounters with the other gender.

There was a time when all of this was really enjoyable, there was a time when i secretly smoked my cigarette in summer breeze while thinking about that certain girl.

Thinking back, it really made me happy, melancholy about romance always made me happy in some ways, it made me feel special, like i my feelings would matter, like im in some quality teenage drama, always my favourite track enters at the end of the day, like it was the end of an another episode.

Those were the good times, i miss them dearly...

Now im 22, nothing is same anymore, now im working in an office behind a computer all day, my only curiosity is my dinner, i rarely feel happy when i feel the summer breeze now, my oldman is getting tired, my mother is getting colder and my sister is getting distant.

I love them, i love them all, but alas, time passes and i sit alone with crumbles of hope, eating myself out, concerned about tomorrow, thinking about days left for my paycheck.

I feel like...old.

But couple of days ago you told me that i was immature, there was something not quite right about me and you cannot put me in some place in your head.

I don't blame you, maybe i am, maybe it's the alcohol, we all have our own evils.

I drink fairly much these days, i love it when i get drunk, i love it when i feel lively and stupid.

It reminds me of those summer days when we tried to get drunk and when we did get drunk, we would sleep in the beach sands cause of our fear from our families.

It was in Akçay, a familiar place to you.

I never returned to that place after the age 18.

Shut Eyes and Slumbers

2010-06-14T03:01:00.000-07:00

Sleeping is the way, i love sleeping... Since my insomnia started in circa 2004 i was unable to sleep in normal human hours. In order to sleep i had to wait for 03:00 , 04:00 AM, even in these hours it's pretty damn great if i feel like sleeping.

I'm only truly happy when im sleeping, when im in my very own bed my heart fills with serenity and security, i cover my head with my blanket and put my head in my pillow and start to snore like hell.

After that state i can continue like 10-12 hours without waking up, i can literally sleep in anywhere, anytime since i have narcolepsy too.

It's pretty disturbing though, i sleep 2 hours in weekdays and 12 hours in weekends.

I have narcolepsy,insomnia and hypersomnia.

I have all kinds of sleeping troubles, but i fucking love sleeping!

Ironic.

Deuce of You

2010-06-11T07:46:00.000-07:00

Let's face it, this was never what you wanted. But i know, it's fun to pretend. Now there is only blankness and empty threats, it's sad i know but they are the only things that i have.

So drown me in your sorrows and hate speeches if you can or we could just have a conversation, like we used to, we could talk all night in our bed like we did before, you haven't forgotten right?

And i fall, i fall,i falter...

But now you only speak of the day old hate. I know that your world is in flames, i know that you are hurt, i know that it's hard for you to trust, i know all of these things yet i cannot act to save you from your own desires.

And for me, i think it was really great to find that i worth nothing, it makes me feel safe to be safe.

Thing's we do just to stay alive, they are rash, cruel but in a way effective, painless.

I want to understand your heart, i want to "do" something to wash all your pain away, it's killing me to be so powerless against you, it's really making me sad, i hate being powerless.

If i had some power to change something, i would choose to save you from your limbo, it's not about my affection for you, you love your liberty after all, being you means being free and i respect that more than you know.

I am thinking about you, im thinking about you but im just too scared to tell it to you. Cause i know you will feel uncomfortable if i pester you with my childish feelings and i know you cannot accept me as a man beside you, cause im not that guy and i know.

But i can't keep myself from wanting to save you, when i look at your weary eyes, all i want to do is hold your hands and shelter you from this cruel reality that surrounds us.

You know you changed me so quickly? I hate the change but if it's you, it feels right.

I "can" change for you, and i will "change" for you, but i know you won't be here before the sunset.

And maybe im just getting sentimental all by myself in these late office hours.

The Bends

2010-06-09T16:20:00.000-07:00

I don't need words anymore, whatever happened has happened.

Those were my walls, my ultimate defense against others, my ultimate shield, everything i counted on.

They are gone now, shattered, broken to pieces for the sake of raw emotions.

It is the second limbo that i experienced, i cannot blame the fate, i cannot believe in the coincidence, it is just reality, nothing more and nothing less.

Now all others has gone, im standing alone in my white room, defeated by one person, a dim light coming from the shattered walls, my skin is not used to it, hurts like hell.

Everything is good as gone, i'm alone again, alone but real again, not a pitiful image that i created from nothingness.

Living as a husk was easy, but i cannot go on, at some point, i realized that i really have to change.

Not for the sake of others, i need to do this in order to move on, i need this to be over, world stops when you stop acting like your true cortex.

Realization came with harsh emotions and words, my anger and my hate has diminished, don't need it anymore, t'was more than enough to extinguish all of it, small ember still remains, but i will not count it.

For this i have to thank you, thoughts and memories will remain, in this cornerstone of my soul, i will treasure it, i will always remember it, that you are the one who said those harsh words to me in the end.

I'm grateful cause t'was you.

I'm hurt cause i lost too much time, and it will never be me cause of my lack of certain something.

I feel alive cause im finally free.

For that,

Thank you.

Bulletproof...I Wish I Was...

2010-06-08T23:52:00.000-07:00

Limb by limb and tooth by tooth
Tearing up inside of me
Every day every hour
I wish that I was bullet proof

Wax me
Mould me
Heat the pins and stab them in
You have turned me into this
Just wish that it was bullet proof

So pay the money and take a shot
Leadfill the hole in me
I could burst a million bubbles
All surrogate and bullet proof

And bullet proof
And bullet proof
And bullet proof

Violation and Instincts

2010-06-07T00:39:00.000-07:00

I can't stand it anymore, it feels like im going mad, it feels like it's burning my brain, im so angry, im angry about this. I don't know how to deal with this, how should i approach to this situation? What should i do? I'm losing control over myself and i don't like it.

I can't sleep in my own bed, there are nightmares, same images over and over again, black and dark red, it's so chlostrophobic, i can't escape it, i just want to scream, i want to write, i want to express myself but i cannot draw or paint anymore, i don't feel like it.

What kind of soul sickness has taken over me? What's happening to me? It's ok in broad daylight, im mostly sleepy cause i can't sleep at night but when the sun goes down this sudden rush of fear hits my veins, that anger, that instict...

I'm feeling like a predator, i want to inflict violence, i want to inflict pain, i...i want to...

But i don't want to do any of these things, it's the beast, it's the beast that pushing me towards to the edge. That thing messes with my instincts, it makes me want to hate, destroy,violate and i mostly enjoy these feelings.

I am a human, yet maybe i am not.

I don't know why some kind of creature has started to manifest in me but these feelings are not safe for me.

I gotta get rid of these, i have to.